PDF صفحات -- 1 اسفند 1392
+ نوشته شده در 2014/2/20 ساعت 5:18 توسط عصرمردم
|
یادداشت 21 بهمن 92
22 بهمن حماسه ملی
محمد عسلی
از کودکی به فلج اطفال مبتلا بود. 4 زایمان داشت و برای بلند شدن 4 دست و پای خود را به دیوار میرساند تا بتواند با تکیه بر آن راه برود، هیچوقت او را روی ویلچر ندیدم، مگر در بیمارستان، وقتی چشمش را عمل کرده بود. به جز یکبار که به زیارت امام رضا (ع) رفته بود تا به آرزوی دیرینهاش برسد مسافرت دیگری در کارنامه زندگیاش نداشت. به هر روز قرآن میخواند و بچهها و نوهها را نصیحت میکرد که سر وقت نماز بخوانند، درستکار و راستگفتار باشند، وقتی در محرم سال 56 آیتالله خمینی (ره) اعلام راهپیمایی سراسری کردند، اصرار داشت روی ویلچر بنشیند و در صف راهپیمایان باشد. او میگفت: این تکلیف شرعی است و من نمیخواهم جهنمی بشوم، میخواهم خدا از من راضی باشد.
چند روز بعد از پیروزی انقلاب اسلامی دار فانی را وداع گفت و در جوار رحمت حق آرمید.
دوست نزدیکی برایم گفت که مادربزرگش را خیلی دوست میداشت. همانکه بیبی صدایش میکردیم و آنکه در دامان او بزرگ شده بود در عملیات والفجر 8 به شهادت رسید.
و اما بعد.
انقلاب اسلامی ایران بر بنیان باور پدران، مادران و بزرگان دین و دانش تکیه داشت و ستون با استقامت آن جوانانی بودند که با شهادت و همت والای خود بر آن ستونها سقف زدند، زنان و مردانی که در حفظ و حراست آن از طعن و لعن دشمن گرفته تا تهاجم موشکها و تحریمها، محکم و استوار از جان، مال و آبرو مایه گذاشتند. این باور با خود قدرت و نیرویی نهفته داشت که وقتی با هم جمع میشد قدرت انفجاریاش از بمب اتم، امواج رسانهای و تهدیدات نظامی و تحریمها بیش و بیشتر بود.
اینک آن انقلابی که امروز 35 ساله شده است به جوان برومندی میماند که کوس پهلوانی و قهرمانی آن جهانگیر شده و چونان قلعهی حصین و بلندی، مسلمانان را در حصار و میان خود حفظ کرده است.
کسانی هم هستند که از داخل و خارج به این قلعه سنگ پرتاب میکنند. به هر دلیل که ما آن را خودزنی میدانیم، دشمنان و مخالفان بیگانه از این سنگپرانیها دلشاد میشوند و به این جهالتها
دل خوش داشتهاند.
اما ناامیدانه تکیه به دلارها دارند. دلارهایی که تاکنون نتوانسته روزنهای بدین قلعه محکم بگشاید.
فردا در حالی مردم باورمند و هوشیار ایران با حضور در خیابانها این سنت دیرپای انقلابی را جشن میگیرند و فریادهای خود را چونان پتکی محکم بر سر آمریکا میکوبند که سی و پنج سال از پیروزی انقلاب را پشت سر میگذاریم.
35 سالی که درد و رنج دوران را تحمل کردیم تا آن نهال نوپا به جوانی برومند تبدیل شود.
35 سالی که سعی کردیم حافظ خون شهدا باشیم و سعی و همت آنان را ارج نهیم.
35 سالی که از بحرانها، باتلاقها و گردنههای سخت تهدید و تحریم و جنگ گرم و نرم عبور کردیم و اینک سرافرازانه علیرغم دشمنیهای بسیار ماندگار شدیم و در تقویم جهان انقلاب ما به ثبت رسیده تا آثار و نتایج آن، حتی با سوزانیدن هم از بین نرود.
امروز اگر آمریکا و ایادی اروپاییاش سعی دارند در پای میز مذاکره ما را به عقبنشینی از خواستههای بحقمان وادار کنند، غافلند. چرا که اگر خزانی بار و برگ این درخت کهنسال را بخشکاند، ریشهها در عمق خاکش با رویشی دوباره فضای میهن را عطرآگین خواهند کرد و شکوفههای امید نوید نعمت بزرگتری خواهند داد.
انرژی هستهای صورتی از بخش اندک قوه به فعل توانایی دانشمندان جوان ماست اگر نیروهای خلاقه ما رها شوند، آنگاه جهانیان را به حیرتی عظیم خواهیم انداخت. چنانکه 35 سال پیش هیچکس باور نمیکرد. آزادسازی قدرت ایمانی ما بتواند نظام 2500 ساله شاهنشاهی را با آن قدرت اهریمنی و پشتوانههای جهانی به زیر کشد و آن را از ذهن و زبان مردم ما پاک کند.
آری فردا روزی دیگر است. از روزهای به یادماندنی و شکوه وحدتی که چراغ آن خاموشی ندارد، چرا که نور آن خونبهای شهداست و انرژی آن فوران ذخیرههای مجاهدت و ایثار مردم ماست.
به امید خدا و فردا!
فردایی که روزی خوبتر است و با ماست. انشاءالله
والسلام
+ نوشته شده در 2014/2/10 ساعت 5:16 توسط عصرمردم
|
یادداشت 14 بهمن 92
انقلاب اسلامی ایران و دولتهای استعمارگر
محمد عسلی
«استعمار همیشه هم بد نیست، بسیاری از کشورهای آسیایی و آفریقایی که سالیان دراز در استعمار کشورهای اروپایی و آمریکایی بودند، زمینههای پیشرفت و نوآوری در آنها رشد کرد و به جایی رسیدند که توانستند در برابر استعمارگران بایستند و دست به انقلاب، قیام و یا اصلاحات بزنند.» این برداشت بعضی از نویسندگان و تحلیلگران سیاسی معاصر است که تاریخ انقلابات کشورهای جهان سوم را نوشته و یا در نوشتههای خود از روند و چگونگی شکلگیری انقلابها از تاریخچههای مبارزات ضداستعماری برای توجیه دیدگاههای خود استفاده کردهاند.به عنوان مثال، انقلاب مردم هند به رهبری مهاتما گاندی، انقلاب الجزایر و انقلاب مصر از جمله مهمترین آنهاست که بدان پرداختهاند.
اما آنچه در این میان مهم است و کمتر به آن پرداخته شده این است که استعمار چه تغییرات و تحولاتی در اخلاق، تعاملات اجتماعی و روابط مردم با یکدیگر ایجاد کرده و با چه نگاهی به فرهنگ، سنتها، باورهای دینی و مذهبی، عرق ملی و یا وطنپرستی داشته و در طول مدت استعمار در مخدوش کردن هویت دینی و ملی ملتهای تحت ستم چه تأثیراتی داشته است؟
اگر منظور از انقلاب و نتایج آن رهایی و بازگشت به خویشتن باشد، کدامیک از کشورهای سهگانه مذکور توانستهاند بدان هدف دست یابند و نتایج حاصله از آن چه بوده و چرا؟
نتیجه آنکه آیا میتوان هندوستان فعلی، الجزایر امروز و مصر زخمی از کودتای نظامی را بعد از تحولات سالیان پس از انقلاب، کشوری تأثیرگذار در مسایل جهانی دانست و یا تحولات سیاسی و انقلابی آنان را شبیه به تحولات انقلاب اکتبر روسیه، انقلاب کبیر فرانسه یا انقلاب شکوهمند اسلامی ایران به حساب آورد؟
بدیهی است پاسخ به این سؤالات با توجه به مدارک تاریخی مستند از حوصله این یادداشت خارج است. اما هماکنون که سی و پنجمین سال پیروزی انقلاب اسلامی ایران را پشت سر گذاشتهایم، میتوان در مقام مقایسه در بعد رهایی از استعمار خارجی به وضعیت فعلی انقلاب اسلامی ایران پرداخت.
مسلماً انقلاب اسلامی ایران یک انقلاب مردمی دینی – مذهبی «ایدئولوژیک» است که برعکس سایر انقلابهای بزرگ بر باورها و اعتقادات ریشهای شیعی تکیه دارد که با یک تیر دو هدف را نشانه رفته است. هم از اسلام و نهضتهای عاشورایی آن نیرو گرفته و هم از حمایت مردمی برخوردار بوده است و هم از رهبران مذهبی.
بر این اساس انقلاب هویت اسلامی – ایرانی دارد و نه تقلیدی از انقلابهای دیگری که هدف آنها رسیدن به آزادی از نوع غربی و یا شرقی آن است که به نوعی بیهویتی را ترویج میکنند.
مردم ایران برای بازگشت به خویشتن و آشتی با فطرت راه سختی پیش رو داشته و دارند، چرا که در طول مدت پادشاهی پهلویها، رسوبات اخلاق برهنگی و تمایلات تجددخواهی به معنای گریز از اعتقادات دینی و رو آوردن به تقلید کورکورانه از غرب هنوزا هنوز در اندیشه و رفتار مردم ما کم و بیش هست و بعضاً به نسلهای بعدی منتقل شده است.
اینک آمریکا و اروپا در مقابل انقلاب ایران با چند مشکل مواجهند. یکم اینکه انقلاب ایدئولوژیک ایران کم و بیش بر افکار مردم مسلمان سایر کشورهای اسلامی تأثیر گذاشته به گونهای که تنها راه رهایی را بریدگی از فرهنگ غرب میدانند و تأسی به آموزههای اسلامی.
اما متأسفانه از راه اعتدال خارج شده گاه به افراط در برداشتهایی از دین و گاه به تفریط رفتهاند. نمونههای آن را میتوان سلفیها و تکفیریهایی مثال آورد که در عراق، سوریه و افغانستان به برادرکشی روی آوردهاند که آن هم پشتوانه استعماری دارد و اینکه رهبر واحد و شجاعی ندارند که توانسته باشد کلیه اقشار مردم را زیر پوشش و اندیشههای خود درآورد.
دوم، غرب تاکنون شاهد وحدت انسجامپذیری در میان مردم انقلابی ایران بوده که حتی مخالفان نظام هم در شرایط خاص و بحرانی ترجیح دادهاند، رشتههای وحدت را حفظ کنند تا هویت ملی و ایرانی آنان بیش از پیش خدشهدار نشود، واقعیتی که در کمتر کشور انقلابزده یا انقلابی شاهد آن بودهایم.
سوم هوشمندی ایرانیان و تجاربی که از انقلاب مشروطه، جنگ جهانی دوم و نفوذ روس و انگلیس در ایران، تحولات و کودتای 28 مرداد 32 و دخالتهای آمریکا و انگلیس در دوران سلطنت پهلویها دارند موجب شده تحت تأثیر جوسازیهای رسانهای و تهدید و تحریمها قرار نگیرند.
اما همه مطلب به اینجا ختم نمیشود. ضعف مدیریت اقتصادی و فرهنگی در اکثر دولتهای کمتجربه و خودمحور از یک طرف و از طرف دیگر ترس از نفوذ مجدد استعمارگران و درگیر شدن در جنگ تحمیلی موجب شده دشمنان بتوانند از تحریمهای تحمیلی سوء استفاده کرده، فشار اقتصادی را افزایش دهند.
این تحریمها و فشارهای اقتصادی هر چند ما را نتوانست با استعمار آشتی دهد، اما اذهان عمومی را دلمشغول انحرافات و سوء استفادههای مدیریتی کرد که عدهای توانستند با انحراف از معیارهای انقلابی و اسلامی بیتالمال را غارت کنند و به اختلاسهای چند هزار میلیارد تومانی دست بزنند. و یا بعضی تجار و فروشندگان نرخهای کاذبی روی اجناس خود بگذارند.
نتیجه آنکه روند پیش رونده انقلاب در درگیری با مسایل پیچ در پیچ اقتصاد بیمار نتوانست در بهبود اوضاع معیشتی مردم اقدامات عاجلی انجام دهند!
اما امروز این امیدواری روز به روز قوت میگیرد که دولت اعتدال و امید بتواند بدون دلبستگی و وابستگی به خارج، سکان کشتی طوفانزده اقتصاد را به ساحل مقصود رهنمون شود و استعمار نتواند در این کشور جای پایی باز کند.
بدیهی است مردم ما بعد از گذشت 35 سال روی پای خود ایستادن و استقلالطلبی به دنبال آن آزادی مشروع هستند که آنها را از درون بسازد تا بازتاب بیرونی آن سدی محکم در برابر خواستههای قلدرانه و زورمدارانه غرب باشد. انشاءالله
+ نوشته شده در 2014/2/3 ساعت 5:16 توسط عصرمردم
|
یادداشت سردبیر 3 بهمن 92
همه چیز را با هم ببینیم
اسماعیل عسلی
کمتر روزی را سراغ داریم که آلودگی هوای شیراز به حد هشدار رسیده باشد اگر چه وضعیت کنونی هم قابل قبول نیست ولی در مقایسه با تهران، اصفهان، اهواز و اراک، وضعیت بهتری دارد. شاید علت آن را بتوان در حرکت غربی – شرقی هوا و همچنین وجود باغات قصردشت و باغهایی که تحت عنوان فلاحت در فراغت ایجاد شده دانست و در همین راستا تحت پوشش قرار گرفتن بیش از 13 هزار هکتار از اراضی پیرامون شیراز به همت شهرداری و همکاری منابع طبیعی قابل توجه است.پرواضح است که حفظ شرایط کنونی با توجه به روند رو به افزایش تعداد خودروهای تکسرنشین نمیتواند پاسخگوی انتظارات مردم باشد. به همین دلیل شیراز برای رسیدن به شرایط مطلوب نیازمند اقدامات مکمّل است. از جمله اقداماتی که میتواند به بهبود فضای سبز شیراز کمک کند به میدان آوردن مردم است که هزینهی کمتری برای نهادهای مسئول ایجاد میکند. غرس درخت توسط زوجهای جوان به عنوان یادگار ازدواج، وقف زمین از سوی خیرین با هدف ایجاد بوستان نظیر بوستان کشتکاران که البته چندمنظوره است و امکان فعالیتهای فرهنگی را نیز فراهم میکند.
ایجاد و تعریف مسیر دوچرخهسواری در خیابانهای پرعرض به گونهای که همه اقشار جامعه بتوانند با خیال آسوده و احساس امنیت در مسیرهای تعیین شده با دوچرخه به محل کار خود بروند.
بهرهگیری از خودروهای برقی در مسیرهای پرتردد خصوصاً برای ناوگان حمل و نقل عمومی که البته اجرایی شدن آن در گرو سرمایهگذاری و گذشت زمان است.
تشویق مردم به پیادهروی نیز نیازمند فرهنگسازی خصوصاً از سوی صدا و سیمای فارس است که تاکنون قدمهای خوبی برداشته شده و امید میرود که با افزوده شدن بر تعداد بوستانها و فضاهای سبز با استقبال بیشتری مواجه شود.
برگزاری مسابقات ورزشی در رشتههایی که امکان مشارکت عمومی در آن زیاد و در عین حال کمهزینه باشد نظیر دو، پیادهروی، کوهپیمایی که در حاشیه چنین برنامههایی میتوان مردم را به غرس درخت و مراقبت از فضای سبز ترغیب کرد.
استقرار مشاورین و کارشناسان بهداشت و درمان در مراکز غربالگری به منظور توصیههای بهداشتی در راستای استفاده کمتر از خودرو برای جابجایی و همچنین پیادهروی روزانه میتواند ذائقهی عمومی را در جهت نهادینه شدن فرهنگ بهتر زیستن به سمت شرایط آرمانی هدایت کند.
از جمله معضلاتی که در عصر آپارتماننشینی گریبانگیر خانوادهها شده، کاهش سطح تعاملات اجتماعی و کشیده شدن روابط به سمت سردی و بیخیالی است. ضمن اینکه وجود امکانات گوناگون و آسان شدن زندگی موجب گردیده که حتی کودکان را نیز که به اقتضای سن و سال باید روزانه چندین ساعت فعالیت بدنی داشته باشند به سمت تنبلی سوق داده است.
برای مقابله با چنین وضعیتی باید به موازات ایجاد فضای سبز در کنار مجتمعهای مسکونی که متأسفانه مورد غفلت واقع شده و حتی مراکز آموزشی، بهداشتی، تفریحی نیز متناسب با نیاز ساکنین وجود ندارد، مکانهایی برای گردهمایی اقشار گوناگون خصوصاً زنان خانهدار فراهم شود و در آنجا امکان فراگیری حرفههای گوناگون وجود داشته باشد.
زمانی بود که اکثریت زنان شهری و روستایی متناسب با جغرافیای منطقه و فرهنگ بومی بخشی از نیازهای روزمره خود را با دست خود فراهم میکردند به طوری که هم احساس بیکاری نمیکردند و هم درآمدزایی داشتند. امّا آپارتماننشینی برخی از صنایع دستی نظیر قالیبافی و تولید گبه و جاجیم و... خیلی از تولیدات خانگی دیگر را به فراموشی سپرده است.
در حالی که اگر بوستانهای ویژهای که در آنجا امکانات قالیبافی فراهم باشد برای بانوان در نظر گرفته شود آنها میتوانند در کنار ورزش و تعاملات گوناگون که میتوانند با یکدیگر داشته باشند به قالیبافی نیز بپردازند حتی اگر یک ساعت در روز را هم به این کار اختصاص دهند سالیانه نتایج ارزندهای میتواند داشته باشد.
شاید برای برخی این پرسش پیش بیاید که قالیبافی چه ارتباطی با فضای سبز دارد امّا با تأمل بیشتر میتوان دریافت که جایگاه فضای سبز را نباید صرفاً در پیوند با آلودگی هوا تعریف کرد، آنچه در این میان حائز اهمیت است اینکه وقتی کار و فعالیت در فضایی ایدهال و سالم صورت گیرد مردم احساس شادابی بیشتری خواهند داشت.
آنچه از قالیبافی در ذهن مردم ما باقی مانده زیرزمینهای نمناک و فضاهای تاریکی است که ابتلا به بیماریهای ریوی و چشمی و رماتیسم و استخواندرد را به دنبال داشته امّا فعالیت مثبت و مشارکت شهروندان در تأمین نیازهای خود در فضاهای مناسب و هوای پاک را باید نهادینه کرد تا همواره خاطره خوشی از کار و فعالیت داشته باشند.
تا آنجایی که من به یاد دارم چند سالی بیش نیست که مردم توجه درخور اعتنایی به نقش خود به عنوان شهروند برای بهبود وضعیت شهر پیدا کردهاند و هر چه میزان این مشارکت افزایش یابد شهرداری و سایر ارگانهای متولی ارائه خدمات به شهروندان با نیرو و هزینهی کمتری قادر به خدمتگزاری مثمر ثمر خواهند بود.
+ نوشته شده در 2014/1/23 ساعت 5:15 توسط عصرمردم
|
مدیر مسول و صاحب امتیاز : محمد عسلی