روزنامه عصر مردم

مرگ و میر ناشی از تصادفات جاده­ای و درون­شهری امری عادی و عادت شده به نظر می­رسد و هر لحظه خانواده­هایی در عزای کشته­شدگان ناشی از تصادفات رانندگی به عزا می­نشینند. ظاهر قضیه این است که مقصرین و یا متخلفین دیه می­پردازند و یا به زندان می­روند، اما تبعات روانی و مادی این قضایا که بیشترشان منجر به فقدان سرپرستان و نان­آور خانواده­ها می­شود فراموش­شدنی نیست و بسیار دامنه گسترده­ای پیدا کرده است.
به نظر می­رسد هنوز تیمی از کارشناسان خبره به منظور بررسی علت تصادفات به صورت رسمی تعیین نشده و یا اگر شده به نظرات و پیشنهادات آنها برای رفع اینگونه وقایع به صورت جدی اهمیت داده نشده است.
اینکه سالیانه عده زیادی در کشور به واسطه تصادفات از بین می­روند و یا از کار افتاده و زخمی و در بیمارستان­ها بعضاً برای مدت­های طولانی بستری می­شوند شکی نیست و هیچ مسئولی هم آن را انکار نکرده است.
دستورات و تغییرات آیین­نامه­های پلیس راهنما و یا مصوبات قانونی مجلس در باب اصلاح قوانین راهنمایی و رانندگی هم کم و بیش به اطلاع مردم می­رسد.
در طول سال­های گذشته بسیاری از جاده­ها تعریض شده و اتوبان­ها یا بزرگراه­هایی هم بنا شده­اند که برای دولت هزینه­های گزافی در پی داشته است. حضور پلیس و نیروهای انتظامی در جاده­ها و بعضاً سر چهارراه­ها درون شهرها افزایش پیدا کرده و جریمه­ها با جدیت بیشتری و با مبلغ بالاتری از رانندگان متخلف دریافت می­شوند.
بعضی مواقع در میان برنامه­های تلویزیونی به صورت جاذب تذکرات لازم به رانندگان داده شده قوانین و مقررات راهنمایی و رانندگی به اطلاع مردم می­رسد.
با این وصف چرا در کاهش تصادفات رانندگی اتفاق قابل توجهی نیفتاده و متأسفانه هر روز در اخبارها شاهد تصادفات وحشتناک هستیم؟
پاسخ این سؤال صرفاً به یک مطلب مهم برمی­گردد که ما و مسئولین از آن غافل مانده­ایم و آن فرهنگ رانندگی است و به تعبیر دیگر نهادینه شدن باور راننده­ها در پذیرش قوانین و مقررات و اینکه رعایت حق تقدم و مقررات قبل از هر چیز رعایت کننده را ایمن کرده به وی و خانواده­اش امنیت می­بخشد.
اینکه چگونه می­توان این فرهنگ را برای همه رانندگان جا انداخت بحث مفصلی است و دیدگاه­ها در این خصوص هم مشترک و هم بعضاً متفاوت است.
اما از همه مهمتر کار زیربنایی است و آن میسّر نیست جز آنکه اهمیت رعایت مقررات و فرهنگ­سازی آن را از مدارس شروع کنیم و در لابلای مطالب درسی به ویژه در مدارس پیش­دبستانی بگنجانیم. مشروط بر آنکه مجریان امر و اولیاء و مربیان خود کاملاً مصمم به رعایت این مقررات شوند زیرا «دو صد گفته چون نیم کردار نیست»
دیگر آنکه مردم بر عملکرد یکدیگر نظارت کنند و با متخلفان برخورد نظارتی کنند و موارد تخلف را در صورت لزوم به پلیس اطلاع دهند؛ بدون آنکه وارد دعوا و ماجرا شوند.
برگزاری هفته حمل و نقل که به هر سال بحث و گفت­وگوهایی را می­طلبد و هزینه­هایی را به ادارات تابعه تحمیل می­کند اگر به واقع به چنین مسایلی مانند میزان کشتن جاده­ها و خیابان­ها، ترمیم و اصلاح فرسودگی آنها، نصب تابلوهای راهنما به ویژه میزان حداقل و حداکثر سرعت که متأسفانه کمتر در جاده­ها و خیابان­ها شاهد آنیم، خط­کشی بموقع و پیشگیری از ریزش کوه­ها به ویژه در فصل بارندگی و یخبندان، نظارت بر نحوه کارکرد اتومبیل­ها و پیشگیری از ورود اتومبیل­های فرسوده و دارای عیوب موتوری، عدم صدور مجوز ترخیص به اتومبیل­هایی که به لحاظ ایمنی ترمز و نقص فنی در داخل آماده تحویل می­شوند و یا از خارج وارد می­شوند و نهایتاً استفاده از رسانه­های مکتوب و روزنامه­ها و نیز رسانه­های شنیداری و دیداری مانند رادیو تلویزیون به منظور آگاه ساختن مردم از اخبار تصادفات روزانه و ممانعت از فروش قطعات غیراستاندارد که شوربختانه به هر دلیل مرسوم و معمول شده است.
جلوگیری از سوار کردن بیش از ظرفیت مسافر که حتی دیده می­شود به راحتی وانت­بارها هم در عقب و قسمت بار مسافر سوار می­کنند و از مقابل پلیس هم می­گذرند؛ قطعاً در کاهش جرایم رانندگی و تخلفات منجر به فوت پیشگیری خواهد شد.
امید که چنین شود. هر چند این مطالب را بارها تذکر داده­ایم و به آن توجه نشده است.