صفحه 6--8 خرداد 91
تاریخچه نوبل ادبیات
جایزه نوبل ادبیات هرساله از سوی آكادمی نوبل برای تقدیر از یك عمر دستاورد ادبی به شاعر، نویسنده و یا نمایشنامهنویس اعطا میشود كه بهدلیل قدمت و ارزش مادی، با دیگر جایزههای ادبی در جهان قابل مقایسه نیست.
جایزه نوبل ادبی برای اولینبار در سال 1901 اعطا شد و «سولی پرودوم» فرانسوی نام خود را بهعنوان اولین برنده این جایزه به ثبت رساند. این جایزه تاكنون به 105 شخصیت ادبی اعطا شده است و البته هفتبار در سالهای 1914، 1918، 1935، 1940، 1941، 1942 و 1943 آكادمی نوبل موفق به برگزاری و اعطای این جایزه نشد. صرفنظر از سالهای جنگ جهانی اول و دوم، آكادمی نوبل در سالهایی كه اعضای آن برای انتخاب برنده نوبل به اجماع نظر نمیرسیدند، از برگزاری آن خودداری كرد.
جایزه نوبل ادبیات طی بیش از یك قرن برگزاری، همواره با جنجالهای كوچك و بزرگ همراه بوده است. بسیاری از كارشناسان و منتقدان ادبی معتقدند آكادمی نوبل به دلایل سیاسی و غیرادبی، نویسندگان بزرگی را از دریافت این جایزه محروم كرده است كه مارسل پروست، جیمز جویس، ولادیمیر ناباكوف و خورخه لوئیس بورخس سرشناسترین آنها هستند.
هرچند بزرگانی چون لئو تولستوی، هنریك ایبسن، امیل زولا و مارك تواین نیز به دلایلی كه مغایر وصیتهای بنیانگذار آكادمی نوبل بودند، از كسب این افتخار بازماندند.
از دیگر نویسندگان سرشناس به «آسترید لیندگرن»، نویسنده سوئدی خالق «پیپی جوراب بلند» میتوان اشاره كرد كه به اعتقاد برخی منتقدان، چون آكادمی نوبل به ادبیات كودك توجهی ندارد، از قافله برندگان جایزه نوبل جا ماند.
توجه ویژه آكادمی نوبل به نویسندگان اروپایی در نوع خود جالب و البته اعتراضآمیز بوده است. از مجموع 105 برنده نوبل ادبیات در سالهای گذشته، تنها 27 نفر غیراروپایی بودهاند و حتی كشوری چون سوئد بیشتر از همه قاره آسیا سابقه كسب نوبل ادبیات را دارد. اظهارات سال گذشته هوراس انگداهل - دبیر وقت آكادمی نوبل -
كه اروپا را محور اصلی جهان ادبیات دانسته بود، بهنظر توجیهی برای این جهتگیریهای جغرافیایی است.
نویسندگان فرانسوی با 15بار كسب نوبل ادبیات، پیشتاز هستند. ژان ماری گوستاو لوكلزیو، آخرین نماینده ادبیات فرانسه بود كه سال 2008 موفق به دریافت این جایزه شد. رومن رولان، آناتول فرانس، آندره ژید، آلبر كامو، ژان پل سارتر و كلود سیمون از سرشناسترین فرانسویهای این فهرست هستند.
پس از فرانسه، آمریكا و انگلستان هریك با 10 جایزه نوبل در رتبه دوم قرار دارند. آمریكا برای كسب اولین جایزه نوبل ادبیات سه دهه انتظار كشید تا سینكلر لوئیس در سال 1930 آن را كسب كرد. تونی موریسون نیز آخرین آمریكایی بود كه 17 سال قبل این جایزه را بهدست آورد.
آلمان (8)، سوئد (7)، ایتالیا (6)، اسپانیا (5)، لهستان (4)، ایرلند (4) و شوروی سابق (3) دیگر كشورهایی هستند كه به دفعات جایزه نوبل ادبیات را كسب كردهاند. این در حالی است كه قاره پهناور آسیا تنها در سه دوره كه دوبار آن توسط ژاپن در سالهای 1968 و 1944 و یكبار آن توسط هند در سال 1913 بود، این افتخار را كسب كرده است.
جوانترین برنده جایزه نوبل ادبیات طی چند دهه گذشته، رودیارد كیپلینگ انگلیسی است كه در سال 1907 در حالیكه 42 سال داشت، این جایزه را بهدست آورد. در سوی مقابل، دوریس لسینگ انگلیسی در سال 2007 در حالیكه 88ساله بود، نوبل ادبیات را كسب كرد تا پیرترین برنده این جایزه نام بگیرد.
یكی از موارد قابل توجه در تاریخ برگزاری جایزه نوبل ادبیات، شمار معدود نویسندگان زن است؛ بهطوریكه طی 101 سال برگزاری این جایزه، فقط 12 نویسنده زن، نوبل ادبیات را كسب كردهاند. سلما لاگرلوف سوئدی اولین زنی بود كه در سال 1909 موفق به كسب نوبل ادبیات شد. دیگر نویسندگان و شاعران زن برنده نوبل ادبیات عبارتند از: گراتزیا دلدا (ایتالیا/1926)، زیگرید اوندست (نروژ/1928)، پرل باك (آمریكا/1938)، گابریلا میسترال (شیلی/1945)، نلی ساچز (سوئد/1966)، نادین گوردیمر (آفریقای جنوبی/1991)، تونی موریسون (آمریكا/1993)، ویسلاوا شیمبورسكا (لهستان/1996)، الفریده جلینك (اتریش/2004) و دوریس لسینگ (انگلیس/2007) و هرتا مولر (آلمان/2009)
تاكنون فقط یكبار در سال 1931، جایزه نوبل ادبیات بعد از مرگ یك نویسنده به وی اعطا شده است. اریك آكسل كارلفلدت در این سال در حالیكه در قید حیات نبود، برنده نوبل ادبیات انتخاب شد. البته آكادمی نوبل پس از آن در سال 1974 اعلام كرد دیگر هیچ نویسندهای بعد از مرگ، برنده این جایزه نخواهد بود؛ مگر آنكه بعد از اعلام آكادمی نوبل درگذشته باشد.
در تمام دورههای برگزاری جایزه نوبل ادبیات، تنها دو نفر از دریافت این جایزه ارزشمند خودداری كردهاند. بوریس پاسترناك، خالق كتاب «دكتر ژیواگو» در سال 1958، زیر فشار مقامات شوروی سابق از سفر به استكهلم برای دریافت جایزه خودداری کرد. ژان پل سارتر فرانسوی نیز در سال 1964 بهعلت اینكه به هیچ جایزه و عنوان رسمی اعتقاد نداشت، نوبل ادبیات را نپذیرفت.
تاكنون تنها در چهار دوره از جوایز نوبل ادبیات، همزمان بیش از یك نفر به عنوان برنده معرفی شدهاند كه البته وقوع آن بیشتر در دیگر شاخههای جایزه نوبل متداول است. در سال 1904، فردریك میسترال فرانسوی و خوزه اچه گارای اسپانیایی، در سال 1917 كارل آدولف گیلروپ و هنریك پونتوپیدان هر دو از دانمارك، در سال 1966 شموئل یوسف آنیون اسراییلی و نلی ساچز سوییسی و در سال 1974 ایویند جانسون و هری مارتینسون هر دو از سوئد جایزه نوبل ادبیات را دریافت كردهاند. با اینحال، هیچ نویسنده یا شاعری بیش از یكبار این جایزه را كسب نكرده است.
شگفتانگیزترین انتخاب آكادمی نوبل در شاخه ادبیات، به عقیده بسیاری، وینستون چرچیل است كه در سال 1953 به این عنوان دست یافت. او در واقع برای جایزه صلح نوبل نامزد بود كه بهعنوان برنده نوبل ادبیات معرفی شد.
فهرست برندگان جایزه نوبل ادبیات از ابتدا تا امروز
1901- سولی پرودوم (فرانسه)؛ 1902- تئودور مومزن (آلمان)؛ 1903- بیورنسترنه بیورنسن (نروژ)؛ 1904- فردریك میسترال (فرانسه) و خوزه اچهخارای ای ایزاگیزه (اسپانیا)؛ 1905- هنریك سینكیهویچ (لهستان)؛ 1906- جوسوئه كاردوچی (ایتالیا)؛ 1907- رودیارد كیپلینگ (انگلیس)؛ 1908- رودولف كریستف یوكن (آلمان)؛ 1909- سلما لاگرلوف (سوئد)؛1910- پال هیزه (آلمان)؛ 1911- كنت موریس مترلینگ (بلژیك)؛ 1912- گرهارد هاپتمان (آلمان)؛ 1913- رابیندرانات تاگور (هند)؛ 1915- رومن رولان (فرانسه)؛ 1916- ورنر فون هایدنشتام (سوئد)؛ 1917- كارل آدولف گیلروپ و هنریك پونتوپیدان (دانمارك)؛ 1919- كارل اشپیتلر (سوییس)؛1920- كنوت هامسون (نروژ)؛ 1921- آناتول فرانس (فرانسه)؛ 1922- خاسینتو بناونته (اسپانیا)؛ 1923- ویلیام بوتلر ییتس (ایرلند)؛ 1924- ولادسیلاو ریمونت (لهستان)؛ 1925 - جورج برنارد شاو (ایرلند)؛ 1926- گراتزیا دلدا (ایتالیا)؛ 1927- هانری برگسون (فرانسه)؛ 1928- زیگرید اوندست (نروژ)؛ 1929- توماس مان (آلمان)؛ 1930- سینكلر لوییس (آمریكا)؛ 1931- اریك آكسل كارلفلدت (آلمان)؛ 1932- جان گلسورتی (انگلیس)؛ 1933- ایوان بونین (روسیه)؛ 1934- لوییجی پیراندلو (ایتالیا)؛ 1936- یوجین اونیل (آمریكا)؛ 1937- روژه مارتن دوگار (فرانسه)؛ 1938- پرل باك (آمریكا)؛ 1939- فرانس امیل سیلانپا (فنلاند)؛ 1944- یوهانس ویلهلم ینسن (دانمارك)؛ 1945- گابریل میسترال (شیلی)؛ 1946- هرمان هسه (سوییس)؛ 1947- آندره ژید (فرانسه)؛ 1948- تی.اس الیوت (آمریكا/انگلیس)؛ 1949- ویلیام فاكنر (آمریكا)؛ 1950- برتراند راسل (انگلیس)؛ 1951- پار لاگركویست (سوئد)؛ 1952- فرانسوا موریاك (فرانسه)؛ 1953- وینستون چرچیل (انگیس)؛ 1954- ارنست همینگوی (آمریكا)؛ 1955- هالدور لاكسنس (ایسلند)؛ 1956- خوان رامون خیمنس (اسپانیا)؛ 1957- آلبر كامو (فرانسه)؛ 1958- بوریس پاسترناك (روسیه/ جایزه را نپذیرفت)؛ 1959- سالواتوره كازیمودو (ایتالیا)؛ 1960- سن ژون پرس (فرانسه)؛ 1961- ایو آندریچ (یوگسلاوی)؛ 1962- جان اشتاینبك (آمریكا)؛ 1963- گیورگوس سفریس (یونان)؛ 1964- ژان پل سارتر (فرانسه/جایزه را نپذیرفت)؛ 1965- میخاییل شولوخوف (روسیه)؛ 1966- شموئل یوسف آنیون (اسراییل) و نلی زاكس (سوییس/آلمان)؛ 1967- میگل آنخل آستوریاس (اسپانیا)؛ 1968- یاسوناری كاواباتا (ژاپن)؛ 1969- ساموئل بكت (ایرلند)؛ 1970- الكساندر سولژنیتسین (روسیه)؛ 1971- پاپلو نرودا (شیلی)؛ 1972- هاینریش بل (آلمان)؛ 1973- پاتریك وایت (استرالیا)؛ 1974- ایویند جانسون و هاری مارتینسون (سوئد)؛ 1975- یوجنیو مونتاله (ایتالیا)؛ 1976- سال بلو (كانادا/آمریكا)؛ 1977- ویسنته آلهایخاندره (اسپانیا)؛ 1978- ایساك باشویس زینگر (آمریكا/لهستان)؛ 1979- اودیساس الیتیس (یونان)؛ 1980- چسلاو میلوش (لهستان/آمریكا)؛ 1981- الیاس كانتی (انگلیس)؛ 1982- گابریل گارسیا ماركز (كلمبیا)؛ 1983- ویلیام گلدینگ (انگلیس)؛ 1984- یاروسلاو زایفرت (چكسلاواكی)؛ 1985- كلود سیمون (فرانسه)؛ 1986- اولووله سوینكا (نیجریه)؛ 1987- جوزف برادسكی (روسیه/آمریكا)؛ 1988- نجیب محفوظ (مصر) ؛1989- كامیلو خوزهسلا (اسپانیا)؛ 1990- اكتاویو پاز (مكزیك)؛ 1991- نادین گوردیمر (آفریقای جنوبی)؛ 1992- درك والكوت (سنت لوسیا)؛ 1993- تونی موریسون (آمریكا)؛ 1994- كنزابورو اوئه (ژاپن)؛ 1995- شیموس هینی (ایرلند)؛ 1996- ویسلاوا شیمبورسكا (لهستان)؛ 1997- داریو فو (ایتالیا)؛ 1998- خوزه ساراماگو (پرتغال)؛ 1999-گونتر گراس (آلمان)؛ 2000- گائو تسینگجیان (چین/فرانسه)؛ 2001- ویدیادار سوراجپراساد نایپال (ترینیداد و توباگو/انگلیس)؛ 2002- ایمره كرتس (مجارستان)؛ 2003- جان مكسول كوئتزی (آفریقای جنوبی)؛ 2004- الفرید جلینك (اتریش)؛ 2005- هارولد پینتر (انگلیس)؛ 2006- اورهان پاموك (تركیه)؛ 2007 - دوریس لسینگ (انگلیس)؛ 2008 - ژان ماری گوستاو لوكلزیو (فرانسه)؛ 2009- هرتا مولر (آلمان)؛ 2010- ماریو بارگاس یوسا (پرو).
منبع: سیمرغ
جایزه نوبل ادبیات طی بیش از یك قرن برگزاری، همواره با جنجالهای كوچك و بزرگ همراه بوده است. بسیاری از كارشناسان و منتقدان ادبی معتقدند آكادمی نوبل به دلایل سیاسی و غیرادبی، نویسندگان بزرگی را از دریافت این جایزه محروم كرده است كه مارسل پروست، جیمز جویس، ولادیمیر ناباكوف و خورخه لوئیس بورخس سرشناسترین آنها هستند.
هرچند بزرگانی چون لئو تولستوی، هنریك ایبسن، امیل زولا و مارك تواین نیز به دلایلی كه مغایر وصیتهای بنیانگذار آكادمی نوبل بودند، از كسب این افتخار بازماندند.
از دیگر نویسندگان سرشناس به «آسترید لیندگرن»، نویسنده سوئدی خالق «پیپی جوراب بلند» میتوان اشاره كرد كه به اعتقاد برخی منتقدان، چون آكادمی نوبل به ادبیات كودك توجهی ندارد، از قافله برندگان جایزه نوبل جا ماند.
توجه ویژه آكادمی نوبل به نویسندگان اروپایی در نوع خود جالب و البته اعتراضآمیز بوده است. از مجموع 105 برنده نوبل ادبیات در سالهای گذشته، تنها 27 نفر غیراروپایی بودهاند و حتی كشوری چون سوئد بیشتر از همه قاره آسیا سابقه كسب نوبل ادبیات را دارد. اظهارات سال گذشته هوراس انگداهل - دبیر وقت آكادمی نوبل -
كه اروپا را محور اصلی جهان ادبیات دانسته بود، بهنظر توجیهی برای این جهتگیریهای جغرافیایی است.
نویسندگان فرانسوی با 15بار كسب نوبل ادبیات، پیشتاز هستند. ژان ماری گوستاو لوكلزیو، آخرین نماینده ادبیات فرانسه بود كه سال 2008 موفق به دریافت این جایزه شد. رومن رولان، آناتول فرانس، آندره ژید، آلبر كامو، ژان پل سارتر و كلود سیمون از سرشناسترین فرانسویهای این فهرست هستند.
پس از فرانسه، آمریكا و انگلستان هریك با 10 جایزه نوبل در رتبه دوم قرار دارند. آمریكا برای كسب اولین جایزه نوبل ادبیات سه دهه انتظار كشید تا سینكلر لوئیس در سال 1930 آن را كسب كرد. تونی موریسون نیز آخرین آمریكایی بود كه 17 سال قبل این جایزه را بهدست آورد.
آلمان (8)، سوئد (7)، ایتالیا (6)، اسپانیا (5)، لهستان (4)، ایرلند (4) و شوروی سابق (3) دیگر كشورهایی هستند كه به دفعات جایزه نوبل ادبیات را كسب كردهاند. این در حالی است كه قاره پهناور آسیا تنها در سه دوره كه دوبار آن توسط ژاپن در سالهای 1968 و 1944 و یكبار آن توسط هند در سال 1913 بود، این افتخار را كسب كرده است.
جوانترین برنده جایزه نوبل ادبیات طی چند دهه گذشته، رودیارد كیپلینگ انگلیسی است كه در سال 1907 در حالیكه 42 سال داشت، این جایزه را بهدست آورد. در سوی مقابل، دوریس لسینگ انگلیسی در سال 2007 در حالیكه 88ساله بود، نوبل ادبیات را كسب كرد تا پیرترین برنده این جایزه نام بگیرد.
یكی از موارد قابل توجه در تاریخ برگزاری جایزه نوبل ادبیات، شمار معدود نویسندگان زن است؛ بهطوریكه طی 101 سال برگزاری این جایزه، فقط 12 نویسنده زن، نوبل ادبیات را كسب كردهاند. سلما لاگرلوف سوئدی اولین زنی بود كه در سال 1909 موفق به كسب نوبل ادبیات شد. دیگر نویسندگان و شاعران زن برنده نوبل ادبیات عبارتند از: گراتزیا دلدا (ایتالیا/1926)، زیگرید اوندست (نروژ/1928)، پرل باك (آمریكا/1938)، گابریلا میسترال (شیلی/1945)، نلی ساچز (سوئد/1966)، نادین گوردیمر (آفریقای جنوبی/1991)، تونی موریسون (آمریكا/1993)، ویسلاوا شیمبورسكا (لهستان/1996)، الفریده جلینك (اتریش/2004) و دوریس لسینگ (انگلیس/2007) و هرتا مولر (آلمان/2009)
تاكنون فقط یكبار در سال 1931، جایزه نوبل ادبیات بعد از مرگ یك نویسنده به وی اعطا شده است. اریك آكسل كارلفلدت در این سال در حالیكه در قید حیات نبود، برنده نوبل ادبیات انتخاب شد. البته آكادمی نوبل پس از آن در سال 1974 اعلام كرد دیگر هیچ نویسندهای بعد از مرگ، برنده این جایزه نخواهد بود؛ مگر آنكه بعد از اعلام آكادمی نوبل درگذشته باشد.
در تمام دورههای برگزاری جایزه نوبل ادبیات، تنها دو نفر از دریافت این جایزه ارزشمند خودداری كردهاند. بوریس پاسترناك، خالق كتاب «دكتر ژیواگو» در سال 1958، زیر فشار مقامات شوروی سابق از سفر به استكهلم برای دریافت جایزه خودداری کرد. ژان پل سارتر فرانسوی نیز در سال 1964 بهعلت اینكه به هیچ جایزه و عنوان رسمی اعتقاد نداشت، نوبل ادبیات را نپذیرفت.
تاكنون تنها در چهار دوره از جوایز نوبل ادبیات، همزمان بیش از یك نفر به عنوان برنده معرفی شدهاند كه البته وقوع آن بیشتر در دیگر شاخههای جایزه نوبل متداول است. در سال 1904، فردریك میسترال فرانسوی و خوزه اچه گارای اسپانیایی، در سال 1917 كارل آدولف گیلروپ و هنریك پونتوپیدان هر دو از دانمارك، در سال 1966 شموئل یوسف آنیون اسراییلی و نلی ساچز سوییسی و در سال 1974 ایویند جانسون و هری مارتینسون هر دو از سوئد جایزه نوبل ادبیات را دریافت كردهاند. با اینحال، هیچ نویسنده یا شاعری بیش از یكبار این جایزه را كسب نكرده است.
شگفتانگیزترین انتخاب آكادمی نوبل در شاخه ادبیات، به عقیده بسیاری، وینستون چرچیل است كه در سال 1953 به این عنوان دست یافت. او در واقع برای جایزه صلح نوبل نامزد بود كه بهعنوان برنده نوبل ادبیات معرفی شد.
فهرست برندگان جایزه نوبل ادبیات از ابتدا تا امروز
1901- سولی پرودوم (فرانسه)؛ 1902- تئودور مومزن (آلمان)؛ 1903- بیورنسترنه بیورنسن (نروژ)؛ 1904- فردریك میسترال (فرانسه) و خوزه اچهخارای ای ایزاگیزه (اسپانیا)؛ 1905- هنریك سینكیهویچ (لهستان)؛ 1906- جوسوئه كاردوچی (ایتالیا)؛ 1907- رودیارد كیپلینگ (انگلیس)؛ 1908- رودولف كریستف یوكن (آلمان)؛ 1909- سلما لاگرلوف (سوئد)؛1910- پال هیزه (آلمان)؛ 1911- كنت موریس مترلینگ (بلژیك)؛ 1912- گرهارد هاپتمان (آلمان)؛ 1913- رابیندرانات تاگور (هند)؛ 1915- رومن رولان (فرانسه)؛ 1916- ورنر فون هایدنشتام (سوئد)؛ 1917- كارل آدولف گیلروپ و هنریك پونتوپیدان (دانمارك)؛ 1919- كارل اشپیتلر (سوییس)؛1920- كنوت هامسون (نروژ)؛ 1921- آناتول فرانس (فرانسه)؛ 1922- خاسینتو بناونته (اسپانیا)؛ 1923- ویلیام بوتلر ییتس (ایرلند)؛ 1924- ولادسیلاو ریمونت (لهستان)؛ 1925 - جورج برنارد شاو (ایرلند)؛ 1926- گراتزیا دلدا (ایتالیا)؛ 1927- هانری برگسون (فرانسه)؛ 1928- زیگرید اوندست (نروژ)؛ 1929- توماس مان (آلمان)؛ 1930- سینكلر لوییس (آمریكا)؛ 1931- اریك آكسل كارلفلدت (آلمان)؛ 1932- جان گلسورتی (انگلیس)؛ 1933- ایوان بونین (روسیه)؛ 1934- لوییجی پیراندلو (ایتالیا)؛ 1936- یوجین اونیل (آمریكا)؛ 1937- روژه مارتن دوگار (فرانسه)؛ 1938- پرل باك (آمریكا)؛ 1939- فرانس امیل سیلانپا (فنلاند)؛ 1944- یوهانس ویلهلم ینسن (دانمارك)؛ 1945- گابریل میسترال (شیلی)؛ 1946- هرمان هسه (سوییس)؛ 1947- آندره ژید (فرانسه)؛ 1948- تی.اس الیوت (آمریكا/انگلیس)؛ 1949- ویلیام فاكنر (آمریكا)؛ 1950- برتراند راسل (انگلیس)؛ 1951- پار لاگركویست (سوئد)؛ 1952- فرانسوا موریاك (فرانسه)؛ 1953- وینستون چرچیل (انگیس)؛ 1954- ارنست همینگوی (آمریكا)؛ 1955- هالدور لاكسنس (ایسلند)؛ 1956- خوان رامون خیمنس (اسپانیا)؛ 1957- آلبر كامو (فرانسه)؛ 1958- بوریس پاسترناك (روسیه/ جایزه را نپذیرفت)؛ 1959- سالواتوره كازیمودو (ایتالیا)؛ 1960- سن ژون پرس (فرانسه)؛ 1961- ایو آندریچ (یوگسلاوی)؛ 1962- جان اشتاینبك (آمریكا)؛ 1963- گیورگوس سفریس (یونان)؛ 1964- ژان پل سارتر (فرانسه/جایزه را نپذیرفت)؛ 1965- میخاییل شولوخوف (روسیه)؛ 1966- شموئل یوسف آنیون (اسراییل) و نلی زاكس (سوییس/آلمان)؛ 1967- میگل آنخل آستوریاس (اسپانیا)؛ 1968- یاسوناری كاواباتا (ژاپن)؛ 1969- ساموئل بكت (ایرلند)؛ 1970- الكساندر سولژنیتسین (روسیه)؛ 1971- پاپلو نرودا (شیلی)؛ 1972- هاینریش بل (آلمان)؛ 1973- پاتریك وایت (استرالیا)؛ 1974- ایویند جانسون و هاری مارتینسون (سوئد)؛ 1975- یوجنیو مونتاله (ایتالیا)؛ 1976- سال بلو (كانادا/آمریكا)؛ 1977- ویسنته آلهایخاندره (اسپانیا)؛ 1978- ایساك باشویس زینگر (آمریكا/لهستان)؛ 1979- اودیساس الیتیس (یونان)؛ 1980- چسلاو میلوش (لهستان/آمریكا)؛ 1981- الیاس كانتی (انگلیس)؛ 1982- گابریل گارسیا ماركز (كلمبیا)؛ 1983- ویلیام گلدینگ (انگلیس)؛ 1984- یاروسلاو زایفرت (چكسلاواكی)؛ 1985- كلود سیمون (فرانسه)؛ 1986- اولووله سوینكا (نیجریه)؛ 1987- جوزف برادسكی (روسیه/آمریكا)؛ 1988- نجیب محفوظ (مصر) ؛1989- كامیلو خوزهسلا (اسپانیا)؛ 1990- اكتاویو پاز (مكزیك)؛ 1991- نادین گوردیمر (آفریقای جنوبی)؛ 1992- درك والكوت (سنت لوسیا)؛ 1993- تونی موریسون (آمریكا)؛ 1994- كنزابورو اوئه (ژاپن)؛ 1995- شیموس هینی (ایرلند)؛ 1996- ویسلاوا شیمبورسكا (لهستان)؛ 1997- داریو فو (ایتالیا)؛ 1998- خوزه ساراماگو (پرتغال)؛ 1999-گونتر گراس (آلمان)؛ 2000- گائو تسینگجیان (چین/فرانسه)؛ 2001- ویدیادار سوراجپراساد نایپال (ترینیداد و توباگو/انگلیس)؛ 2002- ایمره كرتس (مجارستان)؛ 2003- جان مكسول كوئتزی (آفریقای جنوبی)؛ 2004- الفرید جلینك (اتریش)؛ 2005- هارولد پینتر (انگلیس)؛ 2006- اورهان پاموك (تركیه)؛ 2007 - دوریس لسینگ (انگلیس)؛ 2008 - ژان ماری گوستاو لوكلزیو (فرانسه)؛ 2009- هرتا مولر (آلمان)؛ 2010- ماریو بارگاس یوسا (پرو).
منبع: سیمرغ
+ نوشته شده در 2012/5/28 ساعت 5:11 توسط عصرمردم
|
مدیر مسول و صاحب امتیاز : محمد عسلی