روزنامه عصر مردم

ایلنا: سازماندهی سیاسی در مراکز اصلی قدرت جهان، بر پایة‌ ادبیات سلطه و غلبه بر دیگران استوار است. این مراکز همه برای کسب قدرتند و نه برای ایجاد صلح و خدمت
به مردم.
متن کامل سخنان دکتر محمود احمدی‌نژاد درهشتمین و آخرین سخنرانی محمود احمدی نژاد در مقام ریاست جمهوری اسلامی ایران در مجمع عمومی سازمان ملل متحد  به شرح زیر است ...
بسم الله الرحمن الرحیم
«الحمدلله رب العالمین و الصلوه و السلام علی سیدنا و نبینا محمد و آله الطاهرین و صحبه المنتجبین و علی جمیع الانبیاء و المرسلین»
سپاس مخصوص خداوند است که پروردگار عالمیان است و سلام و صلوات بر پیامبر خاتم و آل پاک و یاران برگزیده‌اش و همه انبیاء‌الهی
«اللهم عجل لولیک الفرج و العافیه و النصر واجعلنا من خیر انصاره و اعوانه والمستشهدین بین یدیه»
ای خدای بزرگ در ظهور ولیت که همراه با سلامتی و پیروزی باشد تعجیل کن و ما را از بهترین یاران و حامیان او و فداکاران در راهش قرار بده
آقای رئیس، عالیجنابان، خانم‌ها و آقایان
خدای بزرگ را به خاطر حضور مجدد در این اجلاس سپاسگزارم.
آمده‌ایم تا با هم‌اندیشی، زندگی بهتری برای جامعه بشری و ملت‌هایمان فراهم نمائیم.
من از سرزمین ایران، سرزمین شکوه و زیبایی، سرزمین علم و فرهنگ، سرزمین حکمت و اخلاق، مهد فلسفه و عرفان و دیار مهر و نور، سرزمین دانشمندان، حکیمان، فیلسوفان، عارفان، ادیبان، سرزمین بوعلی سینا، فردوسی، مولوی، حافظ و عطار و خیام و شهریار به نمایندگی از ملتی بزرگ و سرافراز، از پایه گذاران تمدن بشری و از میراث داران ارجمند جهانی و به نمایندگی از مردمانی آگاه، آزادی‌خواه، دوستدار صلح، مهربان و صمیمی که طعم تلخ تجاوز‌ها و جنگ‌های تحمیلی را چشیده و عمیقاً قدر‌شناس ثبات و آرامش‌اند، اکنون در جمع شما خواهران و برادران خود از سراسر جهان حضور یافته‌ام تا برای بار هشتم در هشت سال مأموریت خدمتگزاری به مردم شایستة کشورم، به جهانیان نشان دهم که ملت شریف ایران همچون گذشتة تابناکِ تاریخی‌اش، اندیشه‌ای جهانی دارد و از هرگونه تلاش و مجاهدت برای تأمین، توسعه و تحکیم صلح، ثبات و آرامش در جهان که البته تنها از طریق همفکری و همکاری و مدیریت مشترک میسر است، استقبال کرده و آن را مهم تلقی می‌کند.
اینجانب اینجا هستم تا پیام الهی و انسانی مردان و زنان فرهیخته کشورم را به شما حضار محترم و به همة مردم جهان ابلاغ کنم. پیامی که خدای سخن ایران زمین سعدی علیه‌الرحمه در دو بیت ماندگار تاریخی به همة‌ بشریت چنین هدیه کرده است:
بـنـی آدم اعضـــــای یکدیگرند که در آفرینش ز یک گوهرند
چو عضوی به درد آورد روزگار دگر عضوهــا را نمـــاند قرار
طی هفت سال گذشته از چالش‌ها و راههای برون رفت و افق آینده جهان سخن گفتم و امروز می‌خواهم از منظر دیگری به آن بپردازم.
‌هزاران سال از پراکنده شدن و زندگی فرزندان حضرت آدم (ع)
در بخش‌های مختلف زمین
 می‌گذرد.
فرزندانی که با رنگ‌ها و سلایق و زبان‌ها و آداب گوناگون و در آرزوی ساختن جامعه‌ای متعالی و رسیدن به زندگی زیبا‌تر و استقرار رفاه و صلح و امنیت پایدار تلاش گسترده‌ای بعمل آوردند.اما علیرغم مجاهدت پیگیر صالحان و عدالت‌طلبان و تحمل رنج‌های فراوان توسط توده‌های مردم برای نیل به شادکامی و پیروزی، جز در موارد اندک، تاریخ بشر پر از تلخ‌کامی و شکست‌هاست. لطفاً  در ذهن خود لحظه‌ای تصور کنید:
   اگر خودبرتربینی‌ها، بی‌اعتمادی‌ها، بداخلاقی‌ها و دیکتاتوری‌ها نبود و هیچکس به حق دیگری دست‌اندازی نمی‌کرد.اگر به جای میزان برخورداری و مصرف، ارزش‌های انسانی معیار شأن اجتماعی بود.اگر بشر دوره سیاه قرون وسطی را تجربه نکرده بود و قدرتمندان مانع از شکوفایی علم و اندیشة سازنده نمی‌شدند.اگر جنگهای صلیبی و دوران برده‌داری و استعمار واقع نشده بود و میراثداران آن دوران سیاه، در ادامه راه، انسانی‌ عمل می‌کردند.