روزنامه عصر مردم

بین دانش و دانایی تا باور و اعتقاد گاه فرسنگ­ها فاصله است و گاهی هم در اوج بر یکدیگر مماس می­شوند. امام علی (ع) می­فرماید: العلم علمان، علمٌ مسموع و علمٌ مطبوع و در جای دیگر فرموده
العلم والعمل توأمان اذا افترقا احترقا. آنچه امام حسین (ع)
و 72 تن از یارانش را پایبند عقیده کرد ایمانی عمیق به مکتب بود که در جهت ایفای مسئولیتی خطیر به کار گرفته شد. بر این مبنا سکوت در برابر مظلومیت مظلوم و ظلم ظالم را جایز ندانستند چرا که یزید پسر معاویه به ناحق و بدون شایستگی تکیه بر مسند پیامبر و خلافت زده بود.
ایستادگی در برابر یزید حرکتی آگاهانه و مبتنی بر باوری ریشه­دار بود. گاهی باورها با یکدیگر تفاوت­هایی هم دارند زیرا یکی پرچمدار و اسوه حسنه شده و سنت او برای نسل­ها و عصرهای آتی به یادگار می­ماند و دیگری پیرو و مقلد می­شود.
امام حسین (ع) پرچمدار حرکتی عظیم بر علیه جور و جهل و خرافه بود و در این راه به شهادت رسید.
جور و ستمی که یزید و یزیدیان برای تحقق امیال و آرزوهای دنیاطلبانه خود بر مردم تحمیل می­کردند و جهل، ناآگاهی از عاقبت و عقوبت کاری بود که می­کردند و خرافه وسیله­ای بود که راه آنها را هموار می­کرد.
تاریخ گویای این واقعیت تلخ در واقعه کربلاست زیرا همه کسانی که به نام اسلام و به بهانه خروج از دین بر روی امامان معصوم شمشیر کشیدند، از مغز و محتوای اسلام بی­خبر بودند، این بی­خبری تا بدانجا بود که در جنگ امام علی (ع) با معاویه با ترفند عمروعاص قرآن­ها را بر سر نیزه کردند تا چنین وانمود شود که امام علی (ع) با قرآن در جنگ است.
در عصر حاضر هم آمریکا با بکارگیری مزدوران دین­ستیز و ظاهرفریب، اسلام را به گونه­ی دیگری معرفی می­کند تا به نفع  خود افکار عمومی مسلمانان را از مسیر اصلی منحرف کند و با ایجاد تفرقه به مقاصد و مطامع خود برسد.
صهیونیست­ها هم گاه و بیگاه با قرائت دیگری از آیات و تعالیم قرآن، فلسطینیان را موعظه می­کنند تا از در تسلیم و رضا وارد شوند.
کربلا و نهضت امام حسین (ع) آیینه­ای شفاف و بدون ابهام پیش روی ما قرار داده تا در آن تجلی انوار حق و حق­جویی و حق­شناسی را مشاهده کنیم.
آیینه­ای که یزیدیان نتوانستند با انبوهی از لشکریان و کشتارهای بیرحمانه آن را بشکنند و یا خدشه­ای بر آن وارد نمایند، هر چند با خشم و ستیز و با سم اسبان به تاخت رفتند اما نتوانستند چهره منور او را لگدمال کنند.
وقتی امام حسین (ع) و 72 تن از یاران باوفا و باورمندشان در شرایط بسیار سخت و طاقت­فرسا زیر فشار تحریم و تهدید مردانه مقابل لشکری خونخوار تا مرز شهادت ایستادند در واقع صحنه­های جنگ امام علی (ع) را با کفار تکرار می­کردند، زیرا همان خونی که در قلب امام علی (ع) جریان داشت در قلب امام حسین (ع) هم به جوشش درآمده بود و اینکه در زیارت عاشورا می­خوانیم یا ثارالله و ابن­الثاره «ای خون خدا و پسر خون خدا» اشاره به ویژگی این دو امام بزرگوار است.
زیرا وقتی خداوند در قرآن کریم و در اشاره به خلقت آدم فرمود: و نفخت فیه من روحی، خون و روان انسان خاصیت الهی پیدا کرد و به هر میزان انسان­ها به خدا نزدیک و نزدیک­تر شدند خونشان پاک و پاک­تر و روانشان نیز الهی­تر شد و به هر میزان از خداجویی و خداشناسی دور شدند به شیطان و بدی و پلشتی­ها نزدیک­تر شدند.
امام حسین (ع) در روز تاسوعا به خوبی می­دانست که در جنگی نابرابر خود و همه یاوران و عزیزانش به شهادت خواهند رسید. دو راه پیش رو داشت یا دست بیعت به نانجیب­ترین و کثیف­ترین آدم­ها بدهد و یا آنکه در مقابل حیله­ها و ظلم و تعدی او بایستد. بی­شک راه دوم را اختیار کرد زیرا شهادت او و اصحابش باقیات و صالحاتی شد که تا انسان بر روی این کره خاکی است واقعه کربلا فراموش شدنی نیست و سال به سال بر اهمیت و  آثار سیاسی، فرهنگی و دینی آن افزوده می­شود و بیداری می­آفریند تا جایی که مهاتما گاندی رهبر فقید هندوستان که مسلمان هم نبود با افتخار اعلام کرد که در آزادسازی هندوستان از واقعه کربلا و امام حسین (ع) الگو گرفته است.
علاوه بر آن کربلا و نهایتاً حماسه عاشورا درس­های سرنوشت­ساز و تاریخ­ساز بیشماری داشته و دارد که انقلاب شکوهمند اسلامی ایران هم برای پیروزی از آن الهام گرفت. فرهنگ دینی و مذهبی ما هم به طریق اولی در تعاملات اجتماعی و رفتارها و عملکردها و در بسیاری از موارد آن سرمشق و الگو گرفته است به گونه­ای که تا به امروز نام امام حسین (ع) برای شیعیان و بسیاری دیگر از مسلمانان برای ادای دین، امانتداری، راستی و درستی، صداقت در کلام و عمل و تعریف جامعی از شجاعت و آزادگی، دینداری و ظلم­ستیزی الهام­بخش و تعهدآور است. آری نامی که زینت­بخش حسنات فرزندان ماست و چون گوهری درخشان بر تارک پیشانی مردان خدا می­درخشد و نشانی از باورمندی و دوستی با اهل­بیت را تداعی می­کند.
این فرهنگ غالب که در خانه و کاشانه، خیابان و کوچه، مسجد و حسینیه، در و دیوار و در لابلای کتاب­های گوناگون جا خوش کرده است مِهری است در دل­ها و مُهری است به نشانه پیروی از آن حضرت بر نام و نشان ما.
امید که خداوند این مِهر و دوستی را از ما بپذیرد و در جهت هدایت به سمت و سوی آرمان­های انقلاب حسینی یاری­مان فرماید. آمین