صفحه 9--26 دی 92
نوعی سیستم کنترل از راه دور با شلیک امواج صوتی به درون بدن، جایگزین تزریقات روزانه انسولین برای افراد مبتلا به دیابت خواهد شد.
این سامانه که به ابزار کنترل از راه دور تلویزیون شباهت دارد، به سمت بخش فوقانی بازو نگه داشته میشود و در این قسمت، یک کاشت ریز در زیر پوست جاسازی شده است.
این کاشت شامل مخزنی از انسولین است که میتواند برای 10 روز باقی بماند.
زمانی که امواج صوتی به این کاشت برخورد میکنند، آن را تحریک کرده تا امکان جریانیافتن مقادیر کوچک انسولین به درون جریان خون را فراهم سازند.
زمانی که دستگاه کنترل از راه دور خاموش میشود، ذرات سطح کاشت به یکدیگر نزدیک میشوند و مابقی انسولین را در درون آن نگه میدارند.
با این روش که بر روی موشها آزمایش شده، میلیونها فرد دیابتی دیگر مجبور به تزریق هورمون برای روزی بیش از چهار بار نیستند.
حدود 2/9 میلیون انگلیسی مبتلا به دیابت هستند و این بیماری زمانی ظاهر میشود که لوزالمعده، تولید انسولین را متوقف کرده یا بازدهی آن به شدت افت پیدا میکند.
انسولین به ماهیچهها کمک میکند قند را برای سوزاندن به عنوان سوخت، جذب کنند.
بدون وجود سطوح مناسب این هورمون، آسیبهایی به کلیه، چشمان، اعصاب، قلب و شریانهای اصلی وارد میآید.
دیابت نوع یک بیشتر بر افراد جوان اثر میگذارد و این اشخاص اغلب نیاز به تزریقات روزانه انسولین برای مابقی عمرشان دارند.
دیابت نوع 2 نیز که پس از جوانی ظاهر میشود، اغلب با سبک زندگی مرتبط است و بیماران با قرص درمان میشوند و تعدادی از آنها در نهایت، به تزریق نیز نیاز دارند.
در جدیدترین شیوه برای رساندن انسولین به بدن، نخست یک کاشت کوچک و به اندازه سیمکارت تلفن همراه، در زیر پوست با استفاده از داروی بیهوشی موضعی جاسازی میشود. در درون هر یک از هزاران نانوذره، مقدار کوچکی انسولین وجود دارد. نیمی از ذرات با بار الکتریکی مثبت پوشیده شدهاند و نیم دیگر نیز دارای بار منفی هستند.
این بارهای مخالف به سمت یکدیگر جذب میشوند و ذرات را به یکدیگر میچسبانند.
زمانی که بیماران به انسولین نیاز دارند، سامانه کنترل از راه دور را مستقیما به سمت کاشت نگه میدارند و به مدت 30 ثانیه دگمهای را فشار میدهند.
در اینجا، امواج صوتی موجب مرتعششدن ذرات و جداشدن آنها از یکدیگر شده و انسولین آزاد میشود.
طراحی نرمافزاری برای ایجاد چهره به یاد ماندنیتر
دانشمندان امریکایی نرمافزاری را برای اعمال تغییراتی در تصاویر چهره افراد طراحی کردهاند که صورت آنها را به یادماندنیتر میکند.
نرمافزار جدید این عمل را بدون اعمال تغییرات قابلتوجه در چهره انجام میدهد.
«آدیتا خوسلا» از آزمایشگاه هوش مصنوعی و علوم رایانه دانشگاه ام آی تی گفت: ما نمیخواهیم تصویر صورت فرد را با به یادماندنیترین تصویر در پایگاه دادهمان جایگزین کنیم، بلکه تصویر وی در نهایت به خودش شباهت خواهد داشت.
محققان مدعیاند که چهرههای به یادماندنی جالبتر هستند و الگوریتم ابداعی، ویژگی متمایزی مانند استخوانهای گونه تیز یا ابروان کمانی را در صورت فرد مییابد و آنها را اندکی برجستهتر میکند.
دانشمندان بر این باورند که میتوان از این نرمافزار برای تقاضاهای شغلی استفاده کرد تا نسخهای دیجیتالی از چهره متقاضی ایجاد کند که در اذهان کارفرمایان ثبت شود.
همچنین میتوان از این ابداع برای کمتر به یادماندنیکردن صورت استفاده کرد؛ به طور مثال، میتوان چهرههای هنرپیشههای حاضر در پسزمینه یک برنامه تلویزیونی را به گونهای تغییر داد که توجه اصلی به بازیگران اصلی معطوف شود.
به منظور طراحی نرمافزار به یادماندنیکننده، تیم علمی نخست پایگاهی از دادههای بیش از 2000 تصویر را به آن اعمال کرد.
سپس به هر یک از این تصاویر بر اساس توانایی داوطلبان انسانی در به یادآوردن تصاویر، یک نمره برای «به یاد ماندنی بودن» داده شد.
نرمافزار ابداعی قادر به تحلیل اطلاعات برای شناسایی مسیرهای ظریف در ویژگیهای این چهرهها بود که آنها را برای مردم به یادماندنیتر یا کمتر فراموششدنی میکردند.
الگوریتم موجود، این فرآیند را تا زمان یافتن نسخهای تکرار میکند که به بهترین وجه اهداف آن را برآورده کند.
به منظور آزمایش الگوریتم، تیم علمی تصاویری از 500 فرد را انتخاب و آنها را برای تولید هر دوی نسخههای به یادماندنیتر و فراموششدنی اصلاح کرد.
زمانی که آنها تصاویر گروهی از داوطلبان را آزمودند، دریافتند الگوریتم در 75 مورد در بهیادماندنیتر کردن یا فراموششدنیتر کردن موفق عمل کرده است.
محققان اکنون در حال بررسی چگونگی افزودن دیگر ویژگیها به مدلشان هستند تا بتوانند چهرهها را هم به یادماندنیتر و هم قابلاعتمادتر یا باهوشتر کنند.
فاش هویت واقعی خورشید
ظاهر ساده خورشید موجب پنهانشدن هویت واقعی آن به عنوان یک توپ آتشین داغ از پلاسما در آشفتگی باثباتش شده است.
در واقع، شبکهای پیچیده و نامرئی برای چشم غیرمسلح، دیسک خورشیدی را احاطه کرده است که در آن سلولهای داغتر و پلاسمای خنکتر در یکدیگر ادغام شده و ظرف ساعتها ناپدید میشوند.
مرزهای موجود در بین این سلولهای همیشه متحرک، مکانهای پر آشوبی هستند و جتهای قدرتمند پلاسما اغلب در هر زمانی که الگوی سلولی تغییر میکند، پرتاب میشوند.
این تغییرات ممکن است در نتیجه تغییرات موجود در میدان مغناطیسی موسوم به «اتصال مجدد میدان مغناطیسی» رخ دهد.
دانشمندان به منظور آگاهی بیشتر از این جتها و عامل آنها، خورشید را در طولموجهای مختلف و با استفاده از طیفی از شیوههای مختلف مشاهده میکنند.
تصاویر ارسالی، مجموعهای از مشاهدات علمی را به نمایش میگذارند که توسط رصدخانه خورشیدی «سوهو» و برای درک بهتر ستاره میزبان زمین رصد شدهاند.
یکی از این تصاویر که بیشتر به یک نقاشی انتزاعی شباهت دارد، 60 فریم گرفته شده توسط طیفسنج فرابنفش SUMER در ظرف 10 دقیقه را نشان میدهد؛ این طیفسنج بر روی رصدخانه «سوهو» نصب است.
فریمهای منفرد در هر 10 ثانیه یکبار گرفته شدهاند؛ بنابراین هر ردیف از عکسها با تقریبا 5/3 دقیقه مشاهده متناظر است و هر فریم، طیفی از نور ناشی از یک ناحیه کوچک واقع بر دیسک خورشیدی را نشان میدهد.
اندازه ارتفاع هر فریم 84 هزار کیلومتر است، که این میزان یک شانزدهم قطر خورشید گزارش شده است.
در چند فریم این مجموعهها، شکل ناحیه شفاف مرکزی تقریبا عمودی است که نشاندهنده وجود یک مرز پنهان است.
تصاویر فرابنفش بینهایت که توسط فضاپیمای «سوهو» گرفته شدهاند در رنگهای سیاه و سفید به زمین ارسال میشوند. آنها سپس به طور مداوم برای شناسایی آسان کدبندی میشوند.
در یکی از این تصاویر که در ماه مه 1998 گرفته شده، یک فوران تاج خورشیدی (CME) به سمت زمین حرکت کرده است.
این فوران، انفجاری از باد خورشیدی و میدانهای مغناطیسی است که در بخش فوقانی تاج خورشیدی بلند میشوند یا در فضا ساطع میشوند.
یک فوران تاج خورشیدی عظیم و پیچیده در چهارم ژانویه سال 2002، فیزیکدانان را در بهت و حیرت فرو برد. ناحیه سفیدرنگ در تصویر ثبت شده از آن، بزرگترین تراکم ماده را نشان میدهد.
مدیر مسول و صاحب امتیاز : محمد عسلی