روزنامه عصر مردم

دنیاهایی درجاهای دیگر
ترجمه: فاطمه جعفری
در 20 سال گذشته امکان کشف سیاره هایی در حال گردش به دور دیگر ستاره ها بوجود آمده است و در نهایت به این سؤال قدیمی که «آیا دیگر ستاره ها نیز دارای منظومه سیاره ای هستند» جواب داده شده است.
نورسیارات برای آشکار شدن مستقیم در مقابل ستارگانشان، که یک میلیون بار درخشانترند، خیلی ضعیف هستند. درست مثل اینکه بخواهیم نور یک سیگار را در جلوی یک نورافکن درخشان ببینیم. ولی سیارات باعث می شوند جنبش اندکی در چرخش ستاره ها در فضا ایجاد شود. زیرا نیروی جاذبه ای بر ستارگان اعمال می کنند و در نتیجه نوسان متناوب کوچکی را می توان در اندازه گیری سرعت ستاره هنگامی که در فضا حرکت می کند، تشخیص داد. در سال 1994، دو منجم سوئیسی در رصدخانه ژنو، میشل مایر و دیدیرکولوز، در حال کار با تلسکوپی در رصدخانه هات پرونس در فرانسه این اثر کوچک را در ستاره ای شبیه خورشید، به نام «51- فرس اعظم» مشاهده کردند. محاسبات نشان می داد که یک سیاره بزرگ با جرمی نزدیک به جرم مشتری در یک مدار، در اطراف این ستاره که 42 سال نوری از ما فاصله دارد، قرار گرفته است. این سیاره در فاصله ای تقریباً هشت بار نزدیکتر از عطارد به خورشید، با ستاره مرکزی اش فاصله دارد.
 این سیاره در هر چهار روز یک چرخش کامل دارد. از آن زمان به بعد، شمار ستارگان سیاره دارِ کشف شده، افزایش یافت، دنیاهایی عجیب که منتظرابزارهای رصدی قوی تری بودند تا ویژگیهایشان با دقت بیشتری مورد اندازه گیری قرار گیرند. مطالعه این «منظومه های فراخورشیدی» به فهم جزئیات تشکیل منظومه سیاره ای خودمان کمک خواهد کرد.
«بتا- سه پایه» یک ستاره خورشید مانند جوان است، که حدود 50 سال نوری از ما فاصله دارد. این ستاره توسط دیسکی با موادی احاطه شده است که ما بازتاب نور ستاره را از جهت لبه آن می بینیم. این دیسک بوسیله تلسکوپهای مستقر بر زمینی و دیگر تلسکوپها در فضا مشاهده شده است.  این مشاهدات فواید زیادی داشت، زیرا این ستاره در حین عملیات سیاره سازی است. البته کمی ناراحت کننده است که نمی توان زمان را چند میلیون سال جلو برد، وگرنه می توانستیم ببینیم این دیسک گردان در آینده چگونه به یک منظومه ستاره ای تبدیل خواهد شد. چند ستاره دیگر نیز یافت شده اند که اطرافشان را دیسکی از مواد احاطه کرده است. مطالعه دقیق آنها در تمام مراحلشان، اطلاعاتی را برای ما به ارمغان خواهد آورد که تاریخچه منظومه های سیاره ای را بدست بیاوریم.
همانطور که اگر شما فقط یک یا دو بار به یک شخص نگاه کنید نمی توانید چگونگی رشد شخص را حدس بزنید. ولی اگر یکی دوبار به 100 نفر مختلف که به طور تصادفی انتخاب شده باشند نگاه کنید می توان انتظار داشت که یک قسمت از داستان رشد انسان را بدست بیاورید:
 طی کردن مراحل نوزادی، کودکی، جوانی و سرانجام پیری. این روش اغلب در ستاره شناسی مورد استفاده قرار می گیرد. بدین ترتیب ما قادر خواهیم بود مراحل رشد منظومه های ستاره ای را که در مقیاس واقعی، میلیونها سال طول می کشد، ترسیم کنیم.
منبع: تبیان

پیش بینی40 سال آینده
دیدار انسان با موجودات فضا و استخراج نفت از مریخ
46 کارشناس علم پزشکی و فناوری 40 سال آینده علمی و فناوری دنیا را پیش بینی کردند. دیدار انسانهای زمینی با موجودات فرا زمینی، استخراج نفت از مریخ، کشف درمان قطعی سرطان و ... بخشی از این پیش بینی ها است.
نسخه انگلیسی مجله "وایرد" با کمک گروهی از دانشمندان عرصه های مختلف علمی، فناوری و پزشکی به پیش بینی دنیای دانش در 40 سال آینده و تا سال 2049 پرداخت.
دیدار انسانهای زمینی با موجودات فرازمینی
این پیش بینی ها نشان می دهد که تا سال 2049 انسانهای زمینی با موجودات فرا زمینی دیدار می کنند.
همچنین تا این سال انسان می تواند به رویای نامیرایی از طریق خواب طولانی فکر کند. اما با وجود این تا 40 سال آینده هنوز علم به حدی پیشرفت نخواهد کرد که بتواند در خصوص بیداری دوباره انسانهای به خواب رفته اطمینان دهد.
انسان وارد مریخ می شود و نفت استخراج می کند
بر اساس پیش بینی مجله وایرد، انسان تا سال 2040 قدم بر خاک مریخ می گذارد و با احداث پایگاههایی در صدد حفاری و کشف نفت در زیر سطح سیاره سرخ بر می آید.
کشف درمان قطعی سرطان
همچنین تا 40 سال آینده درمان قطعی سرطان کشف شده و واکسنی برای مقابله با بیماری ایدز ساخته می شود. علاوه بر این تا این سال انسان موفق به اختراع ماشینهای مجهز به هوش مصنوعی می شود. البته باید مراقب باشد که این ماشینهای هوشمند را زیر نظارت و سلطه خود نگه دارد.
این مجله در این پیش بینی ها از مشاوره متخصصانی چون یان پیرسون، فیت پاپکورن و نورمن فاستر بهره جسته است. به اعتقاد این کارشناسان تا سال 2020 ماموریت فضایی انسان به مریخ انجام خواهد شد. این سفر فضایی بین 500 تا 900 روز طول خواهد کشید به طوریکه می تواند فضانوردان را در معرض تششعات شدید کیهانی قرار دهد و موجب بروز مشکلاتی در دستگاه استخوانی شود. همچنین می تواند دشواریهایی را در زمینه حمل مواد غذایی، آب و اکسیژن برای آنها ایجاد کند اما در صورتی که این دانشمندان موفق شوند قدم بر خاک مریخ بگذارند بر اساس عقیده بسیاری از سیاره شناسان امروز می توانند تا سال 2040 در زیر سطح سیاره سرخ نفت کشف کنند.
امکان تسلط روباتهای انسان نما بر انسان
همچنین تا سال 2020 انسانها رایانه، روبات و ماشینهایی مجهز به هوش مصنوعی در اختیار خواهند داشت که توانایی صحبت کردن با انسان را دارند. این ماشینها به حدی طبیعی به نظر می رسند که امکان تشخیص آنها از انسانها بسیار مشکل خواهد بود بنابراین اگر این روباتهای انسان نما زیر نظارت دائمی انسان نباشند می توانند بر انسان مسلط شوند.
از سویی دیگر در عرصه توسعه های پزشکی، امکان ساخت واکسن ایدز در سال 2024، چشمهای مصنوعی در سال 2030 و درمان قطعی سرطان در سال 2032 میسر می شود.
تولید خودروهایی که خود رانندگی می کنند
مجله وایرد پیش بینی کرده است، در سال 2035 خودروهایی وارد بازار می شوند که به تنهایی رانندگی می کنند و در واقع راننده خودکار دارند.
همچنین افرادی که در رویای نامیرایی به سر می برند، می توانند در سال 2037 به خواب مصنوعی طولانی فرو روند اما در آن زمان هنوز قطعیتی درخصوص بیدار شدن دوباره این افراد وجود ندارد.
اما ملاقات انسان با موجودات فرا زمینی در سال 2038 اتفاق خواهد افتاد. آنها تنها میکروبهای فضایی خواهند بود که متاسفانه یا خوشبختانه بیگانگان هوشمند نیستند. 
مجله وایرد در سال 1996 در نسخه آمریکایی خود نظرسنجی آنالوگی را در میان دانشمندان و پژوهشگران عرصه های مختلف علمی انجام داد. در آن زمان بسیاری از این دانشمندان موفق به پیش بینی بسیاری از فناوریهای که امروز در دسترس ساکنان روی زمین است برای مثال ابزاری مثل "آی- پاد" و به خصوص قدرت جادویی اینترنت
نشدند.

ساکنين دوردستهاي منظومه شمسي
کمربند «کويي پر»
ترجمه: ا.م.گمینی

جرارد کويي پر (1905-1973) يک منجم آلماني امريکايي بود که در 1951، وجود ديسکي از ميلياردها باقي مانده شبه سيارات را بدور خورشيد پيش بيني کرده بود. کمربند کويي پر تا فاصله 500 واحد نجومي در فضا گسترده شده است. مثلاً اگر در نظر بگيريم که فاصله زمين تا خورشيد 200 متر باشد، کمربند کويي پر تا فاصله 110 کيلومتري گسترده خواهد بود. ممکن است اجرام ديگري به اندازه پلوتو در ميان اين اجسام باشند، ولي به علت فاصله بسيار زياد، آنقدر کم نور هستند که تا بحال کشف نشده اند. البته براي پلوتو زياد مهم نيست که ما درباره او چه بگوييم! حتي ممکن است ترجيح دهد او را بزرگترين جسم کمربند کويي پر بدانيم  تا کوچکترين سياره منظومه شمسي!
ابر اورت
بعد از نيم ميليارد سال اول منظومه شمسي، خورشيد يک باد خورشيدي قوي بوجود آورد که سحابي باقي مانده را به بيرون پراکنده کرد. همچنين فرايندهاي سياره سازي  و برخوردهاي بيان تکه هاي سازنده سيارات، مناطق درون منظومه را نيز پاک کردند. تعداد زيادي پيش سياره، بر اثر نيروي گرانش يکي از سيارات غول پيکر تازه شکل گرفته به بيرون پرتاب شدند. ميلياردها تکه ريز و درشت شبه سياره به ابر غول پيکري دور تا دور منظومه شمسي پرتاب شدند و در آنجا آرام گرفتند. اين ابر با نام ابر اورت خوانده مي شود. منجم آلماني به نام ژان اورت (1900-1992) در سال 1950 وجود آنها را با مطالعه مدارهاي دنباله دارها پيش بيني کرد. اين ابر از لبه هاي خارجي کمربند کويي پر آغاز شده و تا فواصل بسيار دور يعني 50000 واحد نجومي مي رسد. ابر اورت بسيار بزرگ است، تا جايي که اگر زمين به اندازه يک سکه 1 ريالي بود، ابر اورت به اندازه کل زمين واقعي مي شد! در اين مناطق يخ زده دوردست، مواد بجا مانده از سحابي خورشيدي توسط گرماي خورشيد يا برخوردها، دگرگون نشده اند و مولکولهاي پيچيده بجا مانده از مراحل ابتداي شکل گيري منظومه شمسي همچنان دست نخورده باقي مانده اند. ابر اورت و کمربند کويي پر منابعي بزرگ از شبه سيارات اوليه هستند: يک فريزر غول پيکر در بيرون منظومه شمسي، که مواد اصلي سازنده منظومه شمسي را از اولين روزهاي شکل گيري آن حفظ کرده است. اگر مي توانستيم اين اجسام دوردست کوچک را از نزديک مطالعه کنيم، چيزهاي زيادي درباره لحظات اوليه شکل گري منظومه شمسي مي آموختيم.
بنابراين شکل گيري سيارات در منظومه شمسي يک فرايند پيچيده بوده که نتيجه اش به عوامل بسياري وابسته بوده است. فعل و انفعالات بين خواص اوليه سحابي، دما و توزيع چگالي در آن، و تکاملش، نقش مهمي در خواص ستاره مرکزي منظومه و سيارات آن بازي کرده اند. در نتيجه ما اين گوناگوني در اشکال سيارات منظومه شمسي و ديگر اجزاي آن را شاهد هستيم.
 بسياري از جزئيات اين فرايندها هنوز به خوبي روشن نشده اند و بايد با پژوهش هاي بيشتر آشکار شوند. البته اخيرا تعدادي از ساکنين کمربند کويي پر را کشف کرده ايم. در حالي که ابر اورت به قدري دور است که هنوز در يک فرضيه مانده است، ولي چهار جرم احتمالي از ميان ابر اورت کشف شده است.
 اگر يک سحابي ديگر را با جرمي متفاوت در نظر بگيريم، منظومه اي متفاوت با منظومه شمسي فعلي، بوجود خواهد آمد.
منبع: تبیان

کشف پرازدحام ترین برخورد کیهانی
سازمان ناسا موفق به ثبت یکی از پر ازدحام ترین برخوردهای کیهانی در حال وقوع شده است که طی آن 4 خوشه کهکشانی بزرگ در حال برخورد با یکدیگر قرار دارند.
به گفته اخترشناسان در این برخورد 4 خوشه کهکشانی حضور دارند که همین عامل این پدیده را به برخوردی پر جمعیت تبدیل کرده است.به گفته اخترشناسان این اولین باری است که خوشه های ستاره ای چندگانه در یک برخورد کیهانی در کنار یکدیگر قرار دارند. این پدیده با همکاری تلسکوپ چاندرا، هابل و تلسکوپ زمینی کک واقع در هاوایی و از فاصله ای برابر 4/5 بیلیون سال نوری به ثبت رسیده است.این برخورد کیهانی نادر در کهکشان MACSJ0717 در حال وقوع است. کهکشان MACSJ0717 جریانی وسیع با 13 میلیون سال نوری وسعت است که از کهکشانها، گازهای کیهانی و ماده تاریک تشکیل شده است.اخترشناسان دانشگاه هاوایی علاوه بر پر ازدحام بودن این برخورد کیهانی، حرارت بسیار بالای آن را از دیگر عواملی اعلام کردند که این پدیده را منحصر به فرد خواهد کرد، زیرا حرارتی که از این برخورد ناشی خواهد شد تاکنون در هیچ یک از برخوردهای کیهانی مشاهده نشده است. برخوردهای کهکشانی معمولا به تشکیل کهکشانی بزرگتر و جدیدتر منتهی خواهند شد. برای مثال کهکشان راه شیری نتیجه برخورد یک ابر عظیم گازی و کهکشان آندرومدا بوده است.شبیه سازی های رایانه ای نشان می دهد اکثر خوشه های کهکشانی حجیم باید در منطقه ای ترکیب شده و رشد کنند که از رشته های بزرگ گازهای بین کهکشانی، کهکشانها و شبکه هایی از ماده تاریک تشکیل شده باشد.
داده های نوری تلسکوپ هابل و کمک اطلاعاتی را در رابطه با حرکات و حجم کهکشانی و تلسکوپ چاندرا حرکات سه بعدی کهکشانها را در این واقعه ارائه کرده است.
بر اساس گزارش ام اس ان بی سی، محققان قصد دارند با استفاده از اطلاعات اشعه ایکس چاندرا حرارت گازهای کیهانی این حادثه را در فاصله 13 میلیون سال نوری اندازه گیری کرده و بر این اساس میزان گسترش کهکشان را مورد مطالعه قرار دهند.

استفاده از ماهواره ها در پیش بینی برخورد شعاع های خورشیدی با زمین
محققان با استفاده از تصاویر دو ماهواره مدارگرد ناسا موفق به ارائه شیوه ای برای پیش بینی زودهنگام برخورد شعاعها و فورانهای خورشیدی با زمین شدند.
گازها و فورانهای آتشینی که از خورشید ناشی می شوند در صورت برخورد با زمین می توانند باعث از کارافتادگی ماهواره ها و بروز آسیب به شبکه های انرژی در زمین شود.
تاکنون تشخیص احتمال برخورد این فورانها با زمین امری مشکل به شمار می رفت اما تصاویر جدیدی که توسط دو ماهواره از یک فوران تهدید کننده زمین به ثبت رسیده است نشان می دهد که زمین می تواند 24 ساعت قبل از برخورد این تراوشات خورشیدی از احتمال برخورد آنها آگاه شود.
این ابرهای پلاسمایی که به اختصار CMEs خوانده می شوند نور خورشید را بازتاب داده و می توانند گاهی اوقات به شکل حفره هایی در حال گسترش در خورشید ظاهر شوند. با این حال این فورانها معمولا کم رنگ به نظر می آیند و به راحتی می توان این شعاعهای خورشیدی را با دیگر اجرام کیهانی که در مسیری متفاوت در حرکت هستند اشتباه گرفت.
اخترشناسان به منظور رفع این مشکل از تصاویر دو ماهواره سازمان ناسا با نام STEREO استفاده کرده و نشان دادند می توان هشدار زودهنگام برخورد این شعاع ها را با کمک این تصاویر ماهواره ای به وجود آورد. این دو ماهواره که در سال 2006 پرتاب شده اند در مدار زمین در پی یکدیگر در حرکت هستند. در 16 دسامبر سال 2008 پس از اینکه یک CME کوچک با زمین برخورد کرد، محققان به بررسی تصاویری که چند روز قبل از برخورد توسط دوربینهای این دو ماهواره به ثبت رسیده بود پرداختند.
با وجود اینکه شعاع در 16 دسامبر بسیار کوچک بوده و خسارتی را بر روی زمین به وجود نیاورده است، اما در تصاویر این دو ماهواره به وضوح دیده می شود. به گفته اخترشناسان با کمک این تصاویر می توان به خوبی زاویه حرکت CME را تعیین کرد. در این صورت با ایجاد کمی ارتقا در نرم افزار پردازنده تصاویر می توان مسیر حرکت این پدیده های خورشیدی را در هنگام وقوع تعیین کرده و 24 ساعت قبل از برخورد از وجود آنها آگاه شد.بر اساس گزارش نیوساینتیست، اخترشناسان معتقدند با استفاده از اطلاعات چنین روشی می توان پیش بینی های بسیار دقیقتری نسبت به آنچه در گذشته انجام می گرفته است را ارائه کرد.


كشف راز غبار كره ماه

دانشمندان علوم نجومي، راز غبار كره ماه را كشف كردند.
چهل سال پس از ماموريت آپولو به ماه يك دانشمند  اخترشناس دريافته كه چرا غبار ماه بسيار چسبنده است و باعث تخريب تجهيزات علمي مي شود و يا سلامت فضانوردان را به خطر مي اندازد.
وي به اين نتيجه رسيده است كه خاصيت چسبندگي غبار ماه همزمان با بالا رفتن خورشيد در آسمان تغيير مي كند و در نهايت جاذبه قمري آنقدر ضعيف مي شود كه نمي تواند نيروي كششي روي غبار اعمال كند.غبار كره ماه باعث تخريب تجهيزات علمي مستقر بر سطح اين قمر شده و ابرهاي غباري كور كننده، فرود روي كره ماه را دچار اختلال مي كند.
اين غبار شديد همچنين مي تواند براي سلامت فضانوردان در كره ماه به ويژه وقتي فضاپيماي خود را ترك مي كنند،  خطرناك باشد،  چرا كه شدت اين غبار ممكن است به لباس هاي فضايي آنها آسيب وارد كند.
بريان اوبرين ــ متخصص ژئوفيزيك سازمان فضايي آمريكا (ناسا) - كه اين مسئله را بررسي كرده است، خاطر نشان كرد: قبل از اينكه بتوانيم اين غبار را مهار كنيم، بايد ابتدا در مي يافتيم كه چه عاملي باعث چسبندگي شديد غبار بر كره ماه مي شود.

تيتانيوم، منشاء شكل گيري منظومه شمسي را فاش كرد
تيتانيوم به تمام نظريه هاي گذشته درباره منشاء منظومه شمسي پايان داد. اخترشناسان در پژوهشي جديد براساس بررسي عنصر تيتانيوم ادعا كرده اند كه اين منظومه خورشيدي از مخلوط كاملا ممزوج شده گرد و غبار و گاز نشات گرفته است.پژوهشگران موزه تاريخ طبيعي دانمارك اين يافته جديد را بر اساس اندازه گيري هاي ميزان تيتانيوم در شهاب سنگهاي حاصل از مريخ به دست آورده اند. تيتانيوم در رگه هاي موجود در شهاب سنگها نيز وجود دارد كه تصور مي شود قديمي ترين سنگها در منظومه شمسي باشند.
متخصصان مي گويند، تيتانيوم يك ماده كاوشي مناسب براي بررسي پديده هايي است كه حدود ميلياردها سال پيش اتفاق افتاده اند، چون اين عنصر به راحتي بخار نمي شود. هر چند غلظت هاي تيتانيوم در سنگهاي مختلف متفاوت است، اخترشناسان دو ايزوتوپ از تيتانيوم را كشف كرده اند كه شامل تيتانيوم با عدد اتمي 50 و عدد اتمي 46 هستند.اين دو ايزوتوپ هميشه به نسبت يكسان در سنگ ها يافت مي شوند.مارتين بيزارو، سرپرست اين گروه پژوهشي خاطر نشان كرد: از آنجا كه اين دو نوع ايزوتوپ مختلف احتمالاً در انفجارات ستاره مختلف شكل گرفته مشاهده اين نسبت يكسان از آنها در سنگ هاي مختلف شگفت انگيز و عجيب است.
به گفته اخترشناسان، تيتانيوم 46 كه حاوي 22 پروتون و 24 نوترون است، در درون هسته هاي ستاره هاي عظيم فرو ريخته ايجاد مي شود، در حالي كه تيتانيوم 50 با 22 پروتون و 28 نوترون زماني تشكيل مي شود كه كوتوله هاي سفيد منفجر مي شوند.

زمین از فضا انرژی می گیرد!
شرکتی آمریکایی قصد دارد تخیل را به واقعیت تبدیل کرده و طرحی را به منظور ایجاد نیروگاههای خورشیدی در فضا و انتقال انرژی به دست آمده از این نیروگاهها به زمین آغاز کند.شرکت سولارن قصد دارد با ارسال صفحات خورشیدی به فضا انرژی مورد نیاز بخشی از زمین را تامین کند. انرژی حاصل از این صفحات به فرکانس رادیویی تبدیل و به زمین بازگردانده شده و در نهایت با تبدیل به جریان الکتریسیته به شبکه برق وارد خواهد شد.شرکت گاز و الکتریک پاسیفیک که انرژی سانفرانسیسکو و کالیفرنیای شمالی را تامین می کند در حال حاضر موافقت خود را برای خریداری الکتریسیته از این شرکت که ادعا دارد می تواند تجهیزات تامین انرژی را در فضا تعبیه کند، اعلام کرده است. این شرکت موافقت نامه ای را به منظور خریداری 200 مگاوات انرژی الکتریکی از شرکت سولارن تا سال 2016 به امضا رساند.با وجود اینکه فضاپیماها و ماهواره ها به صورت رایجی از صفحات خورشیدی استفاده می کنند، این طرح اولین تلاش جدی برای استفاده از این تجهیزات قدرتمند در مجاورت نور خورشید به شمار می رود. سازمان ناسا و پنتاگون از دهه 1960 تاکنون بر روی امکان استفاده از نیروگاههای خورشیدی مدارگرد مطالعه کرده و تحقیقات محرمانه ای را به انجام رسانده اند اما شرکت سولارن ادعا دارد به فناوری دست یافته است که می تواند استفاده از صفحات خورشیدی در فضا را به منظور تامین انرژی زمین به صورت اقتصادی تا 7 سال آینده امکانپذیز سازد.تابش نور خورشید در فضا نسبت به زمین که از چرخه روز و شب و روزهای ابری برخوردار است، بسیار متفاوت بوده و از سیر تابش تقریبا ثابتی برخوردار است. این به آن معنی است که صفحات خورشیدی فضایی توانایی تولید جریان ثابتی از انرژی را خواهند داشت.در عین حال نوری که در فضا بر روی صفحات خورشیدی خواهد تابید، قدرتی 10 برابر نور فیلتر شده خورشید در زمین خواهد داشت. انرژی این تابش پس از تبدیل شدن به امواج رادیویی توسط ماهواره ای به ایستگاه گیرنده ای در زمین بازتابیده خواهد شد.به گفته مقامات سولارن این فناوری بر اساس ماهواره های ارتباطی پایه گذاری شده و بسیار تکامل یافته است. اتلاف انرژی در این شیوه نسبت به شیوه انتقال از طریق کابل بسیار کمتر بوده و در عین حال نیاز به فضایی بزرگ برای قرار دادن صفحات خورشیدی از بین خواهد رفت.بر اساس گزارش گاردین، تنها مشکلی که هم اکنون بر سر راه اجرای این طرح قرار گرفته سرمایه اولیه است که به شدت تحت تأثیر رکود جهانی اقتصاد قرار گرفته است. به گفته مقامات شرکت سولارن انجام چنین طرحی به حداقل بیلیونها دلار سرمایه نیاز خواهد داشت که در مقایسه با سرمایه 100 الی 200 میلیون دلاری برای طرحهای انرژی قابل احیا، مبلغ بسیار قابل توجهی به شمار می رود.

پرورشگاههای ستاره ای سحابی بزرگ جبار
ا.م.گمینی
این سحابی حدود 1600 سال نوری با ما فاصله دارد. یک خوشه باز کوچک به نام ذوزنقه که به تازگی از دل سحابی جبار متولد شده است، در نزدیک آن دیده می شود. سحابی جبار به تنهایی شامل تعداد زیادی پرورشگاه ستاره ای است. این پرورشگاهها هر کدام شامل گاز هیدروژن، ستارگان داغ جوان، دیسکهای پیش سیاره ای و جت های ستاره ای که مواد را با سرعت بسیار فوران می کنند، می باشد. بیشتر ساختارهای رشته ای شکل، موج ضربه هایی هستند که با سرعت حرکت می کنند.
سحابی گل بته
خوشه ستاره ای NGC2244 در میان سحابی گل بته در فاصله 5200 سال نوری از ما در کهکشان راه شیری قرار گرفته است. این خوشه حاوی تعدادی ستاره بسیار پرنور و پرجرم است. بعضی از این ستارگان بیش از بیست برابر خورشید جرم دارند. این ستارگان دوره حیات بسیار کوتاهی دارند و در آینده نه چندان دور به صورت یک ابرنواختر خواهند درخشید. باد خورشیدی قوی تولید شده توسط این ستارگان، گاز غبار وسط سحابی را به اطراف پراکنده کرده است. همین حرکات درون سحابی، باعث ایجاد ستارگان جدیدی در میان موج ضربه ها خواهد شد و رنگ قرمز این سحابی توسط اتمهای هیدروژن تولید شده است.
منبع: تبیان