روزنامه عصر مردم

زمان مناسب براي رؤيت ماه
ا.م. گمینی

تربيع اول ماه سپري مي شود و شب هاي هشتم و نهم فرا مي رسند. درياي بخارها حالا به خوبي پيداست.اين ناحيه تيره، درياي نسبتاً کوچکي به وسعت  256×184  کيلومتر است و دورتادور آن را رشته کوه ها محصور کرده اند، اما حالا درياي بزرگ باران ها نيز پيداست که در غرب آرامش قرار دارد. درياي باران ها، بزرگترين درياي ماه است که البته براي ديدن کل آن، بايد تا شب دهم صبر کنيد. يک شب پس از تربيع اول، بهترين زمان براي رصد دهانه افلاتون است که حداکثر 107 کيلومتر پهنا دارد و عمق آن 2700 متر است. کف دهانه افلاتون صاف ترين منطقه بر سطح ماه است چون ضريب بازتاب کمي دارد، همواره تاريک به نظر مي رسد و به همين علت در يک نگاه به راحتي پيدا مي شود. حالا به اندازه قطر درياي بحران ها به جنوب برويد تا ارشميدس را به قطر 90 کيلومتر و عمق 2600 متر بياييد. کف گدازه اي اين دهانه نيز بسيار صاف است.
کمي باز هم به سمت جنوب ادامه دهيد تا به رشته کوه بلند و کشيده آپِنين برسيد. در شب هاي هفتم تا نهم ماه قمري، هر شب مي توانيد طلوع خورشيد به قله هاي اين رشته کوه را يکي پس از ديگري دنبال کنيد. حالا به سمت مرکز قرص ماه مي رويم. سه دهانه بطلميوس، آلفونسوس و آزراشل که اندازه هاي آنها به ترتيب از بزرگ به کوچک تغيير مي کند حتي با دوربين هاي دوچشمي متوسط نيز ديده مي شوند، اما عارضه اي در کنار آنهاست که بايد با تلسکوپ به سراغش برويد. در جنوب غربي آزراشل، در دشت هموار و کم دهانه اي در اين شب ها خط تيره اي را مي بينيد که سايه کشيده «ديواره راست» است. ديواره اي به طول 100 کيلومتر و ارتفاع 250 تا 300 متر در حاشيه درياي ابرها.
شب نهم، شب خاصي در رصد ماه است چون کوپرنيک، يکي از زيباترين دهانه هاي ماه در مرز تاريکي و روشني است. کوپرنيک چندان بزرگ نيست (قطر 96 کيلومتر و عمق 4200 متر) اما بسيار بارز است. جوان بودن حفره سبب برجستگي طرح آن شده است و همچنين رگه هاي بسياري که از آن بيرون زده است. بهتر است رصد رگه هاي آن را براي چند شب بعد بگذاريد که کاملاً از خط سايه - روشن فاصله بگيرد. برخورد سازنده کوپرنيک چنان سهمگين بوده که پوسته سطح ماه تا فواصل زيادي ترک خورده است (مانند ترک خورن شيشه بر اثر برخورد سنگ) و بر اثر تَرَک هاي موادي از زير پوسته به سطح ماه رسيده اند که آنها ضريب بازتاب نور بيشتري نسبت به ديگر مناطق سطح ماه دارند. در جنوب کوپرنيک، درياي نامنظمي مي بينيد که در نيمکره جنوبي ماه است و ابرها نام دارد. ابعاد آن 640 ×560 کيلومتر است.
نوبت شب دهم و يازدهم است که ماه در حالت تثليث اول ديده مي شود و کم کم چنان از پشت تلسکوپ درخشان مي شود که گاهي ناچار مي شويد از صافي تيره ماه استفاده کنيد تا عوارض سطح آن را بهتر ببينيد و از درخشش آزاردهنده ماه بکاهيد. در شب هاي تثليث اول ماه، درياي کوچک رطوبت را در غرب درياي ابرها و نزديک به لبه غربي ماه مي بينيد. ابعاد اين دريا 440×400 کيلومتر است. حالا که خورشيد به سرزمين هاي غربي دهانه کوپرنيک تابيده است، شما ناظر دهانه اي بارز اما کوچک در غرب کوپرنيک به نام کپلر خواهيد بود. قطر آن 32 کيلومتر و عمق آن 2500 متر است. اين دهانه تقريباً به اندازه و بزرگي قرص مريخ در زماني است که اين سياره به مقابله مي رسد، يعني در نزديک ترين فاصله از زمين است. درست در شمال کپلر، اريستار خوس قرار دارد. حالا    دهانه هاي کوپرنيک، کپلر و اريستارخوس را به هم وصل کنيد تا مثلثي نسبتاً پرنور بر سطح ماه نمايان شود. اگر شکل اين مثلث را به خاطر بسپاريد، اين سه دهانه را در رصدهاي بعدي به خوبي مي يابيد. اريستارخوس 40 کيلومتر پهنا و فقط 400 متر عمق دارد. اين دهانه با ضريب بازتاب يا آلبدو 18 درصد، درخشان ترين منطقه ماه است. اريستارخوس يکي از جوان ترين دهانه هاي ماه است که فقط 50 ميليون سال سن دارد و همين موضوع موجب درخشندگي سطح آن شده است.
سرانجام درخشان ترين شب هاي ماه فرا مي رسد. با غروب خورشيد، ماه بدر از افق مشرق طلوع مي کند. در ادامه اين شب ها طرح عظيم اقيانوس توفان ها به طور کامل ديده مي شوند که بزرگترين طرح تيره سطح ماه است. اقيانوس توفان ها شکل نامنظمي دارد و از شمال به درياي باران ها و از جنوب به درياي رطوبت مي رسد. در امتداد شمال – جنوب 1920 کيلومتر کشيده و از غرب تا لبه غربي ماه گسترش يافته است.
بسياري از رصدگران آسمان شب، شب هاي مهتابي را فرصت مناسبي براي يک خواب راحت مي دانند، آنها مي دانند که در اين شب ها آسمان چندان روشن است که اجرام اعماق آسمان ناپديد مي شوند و از سوي ديگر، ماه نيز چنان درخشان است که گودال هاي آن پيدا نيستند، اما اين تصور چندان هم درست نيست. براي رصدگران ماه، حتي در اين شب ها هم فرصتي براي خواب راحت نمي ماند! در شب سيزدهم، يکي از تاريک ترين مناطق روي ماه که بستر دهانه گريمالدي است، مشخص مي شود (با ضريب بازتاب 6 درصد). اين دهانه بزرگ به قطر 235×225 کيلومتر و عمق 3500 متر، بيضي شکل است و در لبه غربي ماه قرار گرفته است. درست در شب چهاردهم، مشهورترين دهانه ماه خودنمايي مي کند، در حالي که ديگر دهانه هاي ماه به دليل روشنايي بيش از حد قرص ماه جلوه اي ندارند (مگر آنکه از صافي مخصوص رصد ماه استفاده شود). در اين شب، دهانه 90 کيلومتري تيکو به عمق 4600 متر با مجموعه رگه هاي درخشاني که اطرافش را گرفته اند، به خوبي پيداست. تيکو از جذاب ترين دهانه هاي ماه است که از شب هشتم به بعد ديده مي شود اما فقط در شب چهاردهم است که رگه هاي بزرگ آن، که تا دوردست ها کشيده شده اند، به خوبي پيداست.
منبع: تبیان

در یک قدمی خورشید!

آژانس فضایی اروپا به پشتیبانی ناسا قصد دارد با ارسال دو کاوشگر فضایی به نزدیکترین و خطرناکترین فاصله ممکن از مرکز خورشید به مطالعه بر روی خورشید بپردازد.
به گزارش خبرگزاری مهر، این فضاپیماها با طی مسافتی بیش از 70 میلیون مایل خود را به منطقه ای از منظومه خورشیدی خواهند رساند که حداقل شرایط قابل سکونت را خواهد داشت. درجه حرارت این منطقه با حرارت ذوب فلز برابر بوده و تشعشعات شدید و میدانهای مغناطیسی آشفته قادر است این سازه های دست ساز بشر را متلاشی کند.
طرح ریزی این ماموریتها طی هفته جاری در کنفرانس بزرگ فیزیک خورشیدی بورن ماوث صورت خواهد گرفت. ماموریت اول که مدارگرد خورشیدی نام گرفته است به منظور ارائه تصاویری از قطبهای خورشیدی که تا کنون مشاهده آنها ممکن نبوده است، شکل خواهد گرفت. این ماموریت هم اکنون در دست طراحی بوده و در سال 2017  آغاز خواهد شد.
مدارگرد خورشیدی که به پوشش عایق حرارتی با ضخامت 38 سانتیمتر مجهز خواهد بود از تابشهای شدید حرارتی و تشعشعات قدرتمند در امان بوده و با ارتفاعی برابر 20 میلیون مایل -
دو سوم فاصله خورشید و عطارد- از سطح خورشید پرواز خواهد کرد. این کاوشگر خورشیدی هر 150 سال یک دور مدار خورشید را کامل خواهد کرد. ماموریت این مدارگرد ثبت تصاویری با جزئیات بالا و اندازه گیری میزان تابش ذرات و میدانهای مغناطیسی تعیین شده است.
ماموریت دوم که توسط ناسا در دست برنامه ریزی است در فاصله ای برابر 3/4 میلیون مایل از سطح خورشید و در لایه خارجی اتمسفر این ستاره با نام کورونا پرواز خواهد کرد.
تنها فضاپیمایی که تاکنون در نزدیکترین فاصله از خورشید حرکت کرده کاوشگرهای هلیوس بوده اند که در دهه 1970 و در فاصله 28 میلیون مایلی از خورشید قرار گرفته اند.
مدارگرد ناسا در ابعاد یک اتومبیل معمولی بوده و به تجهیزات نقشه برداری و اندازه گیری سطوح شیمیایی مجهز خواهد بود. پوششی به وسعت 2 متر از این مدارگرد در برابر حرارت بیش از 600 درجه سانتی گراد و ذرات و تشعشعات مخرب محافظت می کند. با محاسبه گرانش زمین، ماه و ونوس و پس از پرتاب مدارگرد به مسیر درست، 5/3 سال زمان برای رسیدن به ارتفاع مورد نظر صرف خواهد شد. مدارگرد خورشیدی ناسا با هزینه ای برابر 750 میلیون دلار در سال 2015 ماموریت خود را آغاز خواهد کرد و پس از گذشت 7 سال ماموریت خود را به پایان خواهد رساند.
بر اساس گزارش تلگراف، دانشمندان امیدوارند دو مدارگرد بتوانند به صورت همزمان به مطالعه خورشید پرداخته و پرده از رازهای خورشیدی که برای سالها ذهن دانشمندان را به خود مشغول کرده است بردارند. دلیل گرمای بیشتر لایه خارجی اتمسفر خورشید نسبت به لایه داخلی آن، چگونگی وزش بادهای خورشیدی، دلیل ایجاد فورانهای لایه کورونا، امکان پیش بینی فعالیتهای خورشیدی و پدیده های در حال وقوع در مناطق غیرفعال خورشیدی از جمله سؤالات بی پاسخی هستند که دانشمندان در تلاش برای کشف آنها به سر می برند.

قدرتمندترین تلسکوپهای جهان به گذشته بازمی گردند

به گزارش مهر، دانشمندان در حال آماده سازی مأموریت فضایی با هزینه ای برابر 8/1 بیلیون پوند هستند تا به واسطه آن بتوانند به گذشته بازگشته و رازهای ناشناخته جهان هستی را کشف کنند.
دو تلسکوپ فضایی قدرتمند که با نامهای هرشل و پلانک شهرت یافته اند تاریخ دیرینه کیهانی را مورد کاوش قرار داده و به زمان شکل گیری انفجار بزرگ بازخواهند گشت.
این دو تلسکوپ در حال گذراندن وارسی نهایی در آژانس فضایی اروپا بوده و پس از آن با کمک راکت آریان 5 مأموریت خود را آغاز خواهند کرد.
اخترشناسان امیدوارند این دو کاوشگر بتوانند جواب بزرگترین سؤالات علمی از قبیل چگونگی آغاز جهان هستی و دلیل تشکیل ساختار آن به شکل کنونی و چگونگی تولد ستاره ها و کهکشانها را بیابند. به گفته دیوید ساوثوود مدیر اجرایی این پروژه موفقیت در این ماموریت می تواند دیدگاه انسان را از جهان هستی و مبدا وجود متغیر سازد.
تلسکوپ هرشل که به احترام اخترشناس مشهور و کاشف سیاره اورانوس ویلیام هرشل نامگذاری شده است، بزرگترین تلسکوپ فضایی است که تا به حال در فضا قرار گرفته و از آینه ای با قطر 5/3 متر برخوردار است. این تلسکوپ که به حسگرهایی بسیار پیشرفته مجهز است می تواند به اعماق ابرهای غبارآلود نفوذ کرده و فرایند مرموز شکل گیری ستارگان را مشاهده کند.
در عین حال تلسکوپ پلانک که نامگذاری آن بر اساس نام پدر مکانیک کوانتومی بوده است نوسانات کوچک را در پس زمینه بازتابی که از انفجار بزرگ به جا مانده است یا پس زمینه مایکروویو کیهانی، جهان هستی را به جزئی ترین ذرات آن به ثبت خواهد رساند.
به گفته اخترشناسان نتیجه مطالعات پلانک می تواند نشانه هایی از جهان نوپا را در 14 بیلیون سال پیش ارائه کرده و تغییرات شگرفی را درک انسان از اصول پایه ای علم فیزیک ایجاد کند. پلانک به دانشمندان اجازه خواهد داد که به گذشته و به آغاز زمان سفر کنند.
یکی از سؤالات بزرگ دانشمندان چگونگی شکل گیری ساختار پیچیده کنونی جهان به واسطه تمرکز انرژی ناشی از انفجار بزرگ است. با این حال پاسخ این سؤال به دلیل ناشناخته باقی ماندن فرایند انفجار بزرگ دست نیافتنی باقی مانده است.
نتایج چنین ماموریتی همچنین می تواند بینشی جدید را در رابطه با نظریه ریسمان- که طی آن ماده در جزئی ترین حالت خود ذره نبوده و شکلی ریسمان مانند دارد- ارائه کند تا دانشمندان بتوانند به واسطه آن تئوری واحدی را در زمینه تمامی مواد ارائه کنند. این نظریه شامل جهانی پیچیده و 11 بعدی است که 7 بعد پنهان آن بر فراز 4 بعد قابل مشاهده زمان و مکان قرار گرفته است.
بر اساس گزارش تلگراف، برنامه ریزی و تکمیل دو تلسکوپ فضایی هرشل و پلانک به مدت 10 سال به طول انجامیده و ده ها کشور در انجام آن همکاری داشته اند. هزینه کلی این پروژه 5/1 الی 2 بیلیون یورو تخمین زده شده است.

منشأ ماه
ا.م.گمینی*
تصور کنونی این است که ماه در نتیجه یک برخورد عظیم بین زمین و یک شیء به اندازه مریخ، در زمانیکه زمین در حال شکل گیری بود، در حدود  5/4 میلیارد سال قبل، شکل گرفت. شاید باید در اینجا مکث کرده و در مورد این دوران که تقریباً در ورای قدرت درک ماست بیندیشیم. ما در مورد واقعه ای صحبت می کنیم که 4500 میلیون سال قبل رخ داده است. ما می توانیم این عدد را بوسیله روش رادیواکتیو تعیین سن، که بر روی سنگهای سطح ماه انجام شده، اندازه بگیریم. می توانیم این عدد را بنویسیم و در مورد آن صحبت کنیم، اما تصور آن خیلی مشکل است، زیرا ربط دادن آن به سرگذشت انسانیمان آسان نیست. شاید اقبال اقامت شما روی زمین 100 سال باشد، بنابراین نمی توانید مدت زمانی برابر یک میلیون سال را تصور کنید. 4500 میلیون سال، حدود 45 میلیون بار بزرگ تر از 100 سال است. اگر مثل شخصیتهای سینمایی، می توانستید در یک کپسول زمان به گذشته سفر کنید و در هر ثانیه به اندازه یک سال به عقب بر می گشتید، آنگاه برای رسیدن به دوران کرتاسه و سلام کردن به نوعی دایناسور به نام «تیرانوساروس رکس»، شش سال باید درون کپسول زمان می ماندید، و برای بازگشت به زمان تولد زمین، باید 150 سال درون کپسول منتظر می ماندید. ما در مورد مدت زمانی بسیار طولانی صحبت می کنیم. گونه انسانی ما، «هوموساپیانس»، تا به امروز، تقریباً 200000 سال در روی زمین بوده است، زمانی که از لحاظ دوران حیاتی ما بسیار طولانی است. ولی در مقایسه با بازه های زمانی زمین شناختی، ما موجوداتی محسوب می شویم که به تازگی روی زمین به وجود آمده ایم. اگر تاریخ زمین از ابتدا تا انتها به اندازه یک فیلم سه ساعته بود، گونه ما تنها در ثانیه آخر فیلم نقش بازی می کرد! اگر در انتهای تماشای فیلم تنها یک پلک بزنید، تمام تاریخ بشر را که تنها یک ثانیه طول می کشد از دست خواهید داد!
آن برخوردی که ماه را بوجود آورد، انرژی زیادی ایجاد کرد و بخش بزرگی از مواد سطح زمین و جسم برخورد کننده را، تبخیر کرد. در این فرآیند همچنین چرخش زمین سرعت بیشتری پیدا کرد و در نتیجه، طول روز فقط چند ساعت شد. این برخورد همچنین محور چرخشی زمین را کج کرد. به همین دلیل این محور با صفحه گردش زمین به دور خورشید زاویه قائمه نمی سازد. البته ما باید ممنون این برخورد باشیم، زیرا با کج شدن محور زمین، فصلهای زیبا و حیات بخش روی زمین بوجود آمدند. مواد سطح زمین که بوسیله گرمای عظیم تولید شده توسط برخورد ذوب شده بود، به سوی فضا پاشیده شد، یک دیسک چرخان در اطراف زمین تشکیل داد و ماه را بوجود آورد. همانطور که سیارات از دیسک چرخان مواد در اطراف خورشید بوجود آمدند.
در حدود 4 میلیارد سال پیش، برخوردی سهمگین بین جسمی به اندازه مریخ و کره زمین جوان، روی داد. گرمای ایجاد شده از این برخورد به قدری زیاد بوده است که توده عظیمی از مواد خرد شده از سطح زمین و جسم مذکور به صورت مذاب در فضا پخش شد. این مواد به شکل صفحه ای در مدار زمین شروع به گردش نمودند، همانطور که سیارات منظومه شمسی از موادی که بدور خورشید در حال گردش بودند، ایجاد شدند. ماه نیز از همین مواد گردان بدور زمین شکل گرفت.
منبع: تبیان

رصد دورترین نقطه جهان، به کمک تلسکوپ ملی گالیله
ستاره شناسان ایتالیایی موفق شدند سیگنالهای نوری مربوط به یکی از مهمترین لامپهای پرتوهای گاما که هرگز ثبت نشده بود را رصد کرده و سال نجوم را گرامی دارند.
محققان ایتالیایی با کمک تلسکوپ ملی گالیگه در جزایر قناری توانستند اولین علائم نوری مربوط به این لامپ گامایی را که تاکنون هرگز ثبت نشده بود با رقم 1/8 در مقیاس تغییر مکان سرخ رصد کنند. این جرم آسمانی در ابتدای شکل گیری جهان و زمانی که تنها 600 میلیون سال از واقعه "بیگ بنگ" می گذشته منفجر شده است. براساس گزارش آنسا، این لامپ گامایی در فاصله بیش از 13 میلیارد سال نوری از زمین قرار دارد و دورترین جرم آسمانی است که تاکنون رصد شده است.
به گفته این ستاره شناسان با این کشف مهم، تلسکوپ ملی گالیکه به بهترین شکل توانست چهارصدمین سال اولین رصدهای آسمان را جشن بگیرد. در سال 1609 گالیله، منجم ایتالیایی با اختراع اولین تلسکوپ نوری نوین دنیا موفق شد آسمان را رصد کند. به همین مناسبت سال 2009 به عنوان سال نجوم معرفی شده است.

كشف دورترين منطقه حاوي آب در كائنات
اخترشناسان دورترين علائم وجود آب را در اعماق كيهان شناسايي كردند. محققان تصور مي كنند كه اين بخارات آب به صورت فوراني از يك سياه چاله غول پيكر در مركز كهكشاني موسوم به MG J0414+0534 خارج مي شوند.
جان مك كين از انستيتو نجوم راديويي در هلند موفق به كشف آب در اين منطقه دور دست شده است.
پژوهشگران مي گويند: انتشار آب در اين نقطه شبيه به يك دستگاه ميزر است. ميزر دستگاه توليد و تقويت ريزموج ها است؛ جايي كه مولكولهاي موجود در گاز تشديد شده و پرتوهاي راديوي ريز امواج را درست به شيوه انتشار پرتو از ليزر، منتشر مي كند. اين نشانه ضعيف تنها با استفاده از روش «مشاهده لنزي جاذبه اي» امكان پذير است.
تصاوير مختلفي از ميزر آب در اين كهكشان تهيه شده، اما فقط در دو تصوير كه شفاف ترين و روشن ترين تصاوير به دست آمده بوده اند، بخارات آب قابل رويت بودند.
اخترشناسان مي گويند: پرتوهاي حاصل از ميزر آب وقتي كه كائنات فقط حدود 5/2 ميليارد سال سن داشته است، منتشر شدند. دكتر مك كين در اين باره تشريح كرد: پرتوهايي كه ما شناسايي كرده ايم 1/11 ميليارد سال طول مي كشد كه به زمين برسند به اين ترتيب كهكشاني كه آب در آن پيدا شده 8/19 ميليارد سال نوري از زمين فاصله دارد.

اخترشناسان كهن سالترين پديده كيهاني را رصد كردند
اخترشناسان كهن سالترين پديده كيهاني را كه تاكنون مشاهده شده، رصد كردند.
اين دانشمندان موفق شدند انفجار تشعشعات گاما را در دورترين نقطه اي كه تاكنون در كائنات مشاهده شده، شناسايي كنند.
كشف اين پديده مي تواند اطلاعات مهمي درباره منشاءهاي كيهاني در اختيار دانشمندان قرار دهد.
اين پديده با همكاري گروهي از محققان انگليسي و آمريكايي كشف شده است.
نيال تنوير ــ  پژوهشگر دانشگاه انگليسي ليكستر در اين باره،
خاطر نشان كرد: اين تشعشعات دورترين انفجار پرتوهاي گاما است كه تاكنون رصد شده است.
انفجارات پرتوگاما كه پرنورترين و درخشانترين انفجارات كائناتي هستند، زماني رخ مي دهند كه ستاره هاي غول پيكر از سوخت هسته اي تخليه مي شوند.
هسته هاي آنها به درون يك ستاره چاله يا ستاره نوتروني فرو مي ريزد و گاز از آنها فوران مي كند و سپس در مرحله اي كه هنوز به كامل درك نشده است، ضربه اي طيف مانند به فضا وارد مي كند. اين انفجار عظيم كيهاني
«GRB 090423» نام گرفته است.

مشاهده جمجمه موجود فضایی در مریخ!
کاوشگر اسپیریت ناسا تصویری عجیب به زمین ارسال کرده است که بحث بر سر وجود موجودات فضایی را تازه کرده است. در این تصویر می توان شکلی جمجمه مانند را دید که به اعتقاد برخی این حجم مریخی می تواند جمجمه یک موجود فضایی باشد. جستجوگران موجودات فضایی ادعا می کنند جمجمه موجود فضایی را در تصاویری که ماهواره ناسا از این سیاره بازتابانده است مشاهده کرده اند.
در نگاه اول این تصویر به صحرای سنگی ساده ای شباهت دارد اما با نگاهی دقیقتر می توان جزئیات بحث برانگیزی را در آن مشاهده کرد.
در صخره فضایی عجیبی که در مرکز این تصویر قرار گرفته است می توان دو چشم و بینی را به خوبی تشخیص داد و به همین دلیل برخی این تصویر را تصویری از یک جمجمه مریخی می دانند.
در حال حاضر بسیاری از سایتهای اینترنتی از این تصویر که توسط اسپیریت مشهور ناسا به ثبت رسیده با بحث های مرتبط با آن پر شده است.
بر اساس تخمینهای انجام شده این جمجمه احتمالی 15 سانتیمتر ارتفاع داشته و فاصله چشمهای آن از یکدیگر
5 سانتیمتر است. همچنین گنجایش این جمجمه احتمالی هزار و 400 سی سی تخمین زده شده است.
بر اساس گزارش تلگراف، در سال 2006 نیز تصویری مشابه از جمجمه موجودی فضایی رصد شد. با این حال مشهورترین چهره مریخی تصویری است که توسط فضاپیمای وایکینگ 1 و در سال 1976 به ثبت رسیده است. در این تصویر هاله ای از شکلی مشابه صورت انسان مشاهده می شود. اما اخترشناسان با تصویربرداری مجدد از همان منطقه در سال 1998 دریافتند که این تصویر به واسطه زاویه تابش نور شکل گرفته بوده است.

ماده تاریک عاملی جدید
در یونیزه شدن مجدد جهان اولیه
اخترشناسان مؤسسه فرمیلب با ارائه نظریه ای جدید ماده تاریک را عامل یونیزه شدن مجدد جهان و تجزیه اتمهای هیدروژن می دانند.
در حدود یک بیلیون سال پس از وقوع انفجار بزرگ، جهان دوباره یونیزه شده و اتمهای هیدروژن به الکترونها و پروتونها تجزیه شده اند. دلیل این واقعه تا کنون به صورت مرموزی مخفی باقی مانده است، با این حال یکی از عوامل فرضی شکل گیری این پدیده ماده تاریک شناخته شده است.
اتمهای طبیعی به خصوص هیدروژن 380 هزار سال پس از انفجار بزرگ و در زمانی به وجود آمدند که جهان با اندازه ترکیب الکترونها و هسته در اتم سرد بوده است. اکثر اخترشناسان بر این گمانند که هیدروژن در اولین نسل ستارگان یونیزه شده است.
تاکنون هیچ تلسکوپی این قدرت را نداشته است تا با دقیق شدن به گذشته شکل گیری اولین ستاره جهان هستی را مشاهده کند. با این حال گمان می رود که چنین ستاره ای بسیار عظیم بوده و پرتو ماورا بنفش قدرتمند آن عامل یونیزه شدن هیدروژن بوده است.
اخترشناسان مؤسسه فرمیلب در ایلینویز با ارائه نظریه ای جدید بر این باورند که ماده تاریک، ماده ای نادیده و ناشناس که بیش از 85 درصد از تمامی مواد موجود در جهان را تشکیل داده است باعث یونیزه شدن مجدد جهان شده است. گمان می رود که ماده تاریک از ذرات حجیمی تشکیل شده است که در زمان برخورد با یکدیگر نابود شده و باعث ایجاد تشعشعات می شوند.
زمانی که ماده تاریک در جهان اولیه و تحت نیروی گرانش انباشته شده است برخی از ذرات آن از بین رفته اند که این نابودی پرتوهای قدرتمند گاما ایجاد کرده است. هر یکی از این پرتوهای گاما می توانند یک الکترون را از میان اتم هیدروژن بیرون رانده و آن را به اتمی دیگری هدایت کند.
به گفته دانشمندان یک پرتو گاما توانایی یونیزه کردن مجدد هزار اتم هیدروژن را دارد و به همین دلیل چنین فرایندی می توانسته کل جهان هستی را یونیزه کند. با این وجود این نظریه از نظر برخی از دانشمندان حل کردن یک معما با استفاده از معمایی دیگر است و به همین دلیل آن را زیاد قابل قبول نمی دانند.
بر اساس گزارش نیوساینتیست، اخترشناسان امیدوارند با استفاده از طرح پلانک که به زودی توسط ناسا آغاز خواهد شد بتوان سیر یونیزه شدن مجدد جهان را طی زمان مورد مطالعه دقیقتری قرار داد.