روزنامه عصر مردم

انتخابات الكترونيكي در دولت الكترونيكي

چكيده
در سالهاي اخير، پيشرفت فناوری و الكترونيكي شدن مراكز و سازمانهاي دولتي و خصوصي، رشد قابل توجهي داشته است. سامانه هاي الكترونيكي مانند دولت الكترونيكي
(E-Voting in E-Government)، تجارت الكترونيكي، شهر الكترونيكي و اخيرا راي گيري الكترونيكي روز به روز در حال نفوذ به زندگي روزمره مردم هستند. تجربه نشان داده است كه الكترونيكي كردن بخش و يا بخشهایي از يك سازمان، رشد كيفي مناسبي در روند كاري آن سازمان داشته است اما اين سامانه ها داراي معايب و مشكلات خاص خود هستند كه روز به روز اصلاح مي شوند. يكي از مهمترين اهداف دولت الكترونيكي صرفه جويي در وقت مردم و همچنين كاهش هزينه هاي اجرايي سازمانهاي دولتي است كه سامانه راي گيري الكترونيكي به عنوان زير سامانه دولت الكترونيكي هم ، چنين اهدافي را دنبال مي كند. روشهاي اتخاذ راي به صورت سنتي علاوه بر مزاياي خاص خود، داراي معايب زيادي هستند. صرف وقت زياد براي شمارش آرا، هزينه هاي كلان تشكيل ايستگاه هاي راي گيري و همچنين هدر رفتن منابع انساني مستقر در اين ايستگاه ها به عنوان معايب اين سامانه ها محسوب مي شوند. از طرفي امنيت بالاي اين سامانه ها و مستند بودن هر راي اخذ شده از مزاياي اين روش ها هستند.بنابراين وجود چنين معايب و محاسني، مسئولان را در جايگزين كردن اين سامانه ها مردد كرده است. انتخابات عمومي در كشورهاي اروپايي و امريكايي در سالهاي اخير به صورت نيمه الكترونيكي امتحان شده و نتايج مطلوبي را هم به دنبال داشته است. طبق آمار همه پرسي هاي به عمل آمده در اين كشورها، به طور ميانگين %75 از مردم (%90 مردم بلژيك، %70 مردم انگلستان، %75 مردم ايالات متحده و...) با الكترونيكي كردن سامانه هاي راي گيري جهت اطمينان بيشتر از صحت برگزاري انتخابات و همچنين افزايش سرعت در اجرا و كاهش هزينه ها موافق هستند. ما در اين مطلب ابتدا انواع سامانه هاي راي گيري الكترونيكي را به عنوان يك ضرورت در دولت الكترونيكي توصيف كرده و پس از آن مزايا و معايب هر كدام و امكان به كارگيري آنها را در كشور خودمان بررسي مي كنيم.
واژه هاي كليدي: دولت الكترونيكي- راي گيري الكترونيكي.
مقدمه
يكي از مهمترين اهداف دولت الكترونيكي، بالا بردن درصد مشاركت مردم در كارهاي دولتي و دخالت دادن مستقيم مردم در تعيين سرنوشت خود است. در اين دولت اگر بخواهيم مردم را به راي دادن ترغيب كنيم بايد سامانه راي گيري ما بدون نقص، خوشايند براي مردم و مهمتر از همه، مورد اعتماد آنها باشد. يكي از مهمترين مشكلات در دولت هاي اروپايي و آمريكايي، پايين آمدن تعداد شركت كنندگان درانتخابات عمومي است چنانكه در اروپا، تعداد شركت کنندگان در سال 1950 كه %3/83 بود به %24 در آخرين انتخابات پارلمان اروپا كاهش يافت. همين مشكل باعث شده است كه حتي كشورهاي محافظه كار مانند انگلستان كه داراي روند انتخاباتي ثابت در 100 سال گذشته بودند، طرح هاي جديد و مورد اعتماد براي مردم، جهت افزايش تعداد شركت كنندگان در انتخابات، ارائه دهند. اما فقط ايجاد امكانات براي برگزاري انتخابات نوين و راي گيري الكترونيكي لازم نيست بلكه فرهنگ سازي براي استفاده از آن و همچنين ايجاد فضاي اعتماد ميان مردم و اين سامانه ها، جزء شرايط اختصاصي اين امر هستند.
براي مثال، دولت توني بلر در انگلستان طي يك برنامه
4 ساله با صرف اعتباري بالغ بر 9 ميليارد دلار، در پي پياده سازي پروژه هاي الكترونيكي و از جمله دولت الكترونيكي و همچنين انتخابات الكترونيكي بر آمد و موفق به اين كار هم شد، اما بعد از اتمام طرح، دولت متوجه شد كه يك اصل اساسي كه همان فرهنگ سازي براي استفاده از اين سامانه ها بود را فراموش كرده اند. بنابراين اگر ما دركشورمان قصد استفاده از اين سامانه ها و از جمله سامانه راي گيري الكترونيكي را داريم، بايد همزمان با شروع طرح، روي قضيه فرهنگ سازي هم كار شود تا اشتباه دولت هاي ديگر و از جمله دولت انگلستان را تكرار نكنيم.
فرهنگ سازي مي تواند با در نظر گرفتن قسمتي از اعتبار طرح براي اين كار تحقق يابد. اين فرهنگ را مي توان از طريق رسانه هاي عمومي، مطبوعات و... طي يك برنامه زمانبندي شده در ميان مردم ايجاد كرد.بنابراين اگر ما همزمان با شروع طرح هاي سامانه هاي الكترونيكي، روي قضيه فرهنگ سازي و ايجاد فضاي اعتماد كار كنيم، چندين مرحله جلو مي افتيم و مي توان عقب ماندگي موجود در اين زمينه را تا حدي جبران كرد.
در سال 1378 بود كه براي اولين بار بحث استفاده از تجهيزات الكترونيكي و رايانه اي براي برگزاري انتخابات در كشورمان مطرح شد. در آن زمان كه مصادف بود با سومين سال به روي كار آمدن دولت اصلاح طلب خاتمي، تلاش وزارت كشور براي متقاعد كردن شوراي نگهبان براي استفاده از تجهيزات الكترونيكي در انتخابات مجلس ششم، با جلو كشاندن بحث حقوقي و ساختاري، كه شوراي نگهبان به آن اشاره كرده بود، بي نتيجه ماند. اما همچنان اين موضوع براي انتخابات رياست جمهوري در دوره بعدي (1380) و انتخابات شوراهاي شهر و روستا، توسط وزارت كشور ايران مطرح شد. چنانكه حتي پيش از برگزاري انتخابات مجلس هفتم، اين موضوع قدري از حالت تئوريك خود خارج شد و با تهيه نرم افزاري براي شمارش آرا، و فرستادن آن به شوراي نگهبان، تا نزديكي هاي موفقيت پيش رفت. اما باز هم شوراي نگهبان به عنوان نهاد ناظر بر انتخابات در كشور، اعلام كرد كه به دليل عدم اطمينان از كاركرد نرم افزار ارائه شده براي شمارش آرا، اين انتخابات هم به سنت گذشته و با حضور راي دهندگان در پاي صندوقهاي راي و شمارش به صورت دستي برگزار خواهد شد.اما اين موضوع در آستانه انتخابات رياست جمهوري در سال 1384، همچنان توسط وزارت كشور دنبال مي شود.
پس از گذشت هفت سال از برگزاري اولين انتخابات اينترنتي در جهان، به نظر مي رسد توافقات اوليه براي مدرنيزه كردن برگزاري انتخابات در كشور (شايد تنها در سطح استفاده از تجهيزات الكترونيكي براي شمارش آرا) فراهم شده است و مسئولان مربوطه بايد با در نظر گرفتن معايب اين سامانه ها، مزاياي زياد اين سامانه ها كه از جمله افزايش تعداد شركت كنندگان در انتخابات و كاهش هزينه هاي اجرايي برگزاري آن است، را مد نظر داشته باشند.
اينك براي اولين بار در كشور، راي گيري براي تصويب لوايح و طرح ها در مجلس با استفاده از سامانه هاي الكترونيكي انجام مي شود. اين در حالي است كه مجلس شوراي اسلامي در طول 99 سال گذشته از راي گيري سنتي و كاغذي استفاده مي كرد.
سامانه هاي راي گيري الكترونيكي مجزا از هم عبارتند از :
1 - راي گيري رایانه ای (ايستگاهي)
2 - راي گيري اينترنتي
3 - راي گيري از طريق پیامک و تلفن هاي Touch-Tone
در يك دولت الكترونيكي لازم نيست كه فقط از يكي از اين سامانه ها استفاده شود، بلكه مي توان همزمان از هر سه روش استفاده كرد تا نتايج بهتري از لحاظ مشاركت مردم در انتخابات حاصل شود .
1 - راي گيري رایانه ای (ايستگاهي)
در اين روش به جاي استفاده از برگه هاي راي و صندوق اخذ راي، از رایانه ها استفاده مي شود به اين ترتيب كه در محل اخذ راي ، رایانه هايي براي راي گيري قرار مي گيرد و شخص رای دهنده توسط نمایشگرهاي حساس دستي و يا صفحه كليد و يا مدادهاي الكترونيكي، نامزد مورد نظر را انتخاب كرده و راي خود را اخذ مي كنند، در اين روش امكان معرفي نامزدها در كنار عكس هركدام نيز وجود دارد، در حال حاضر نمونه هاي جديد از اين دستگاه ها ، همانند دستگاه هاي خودپرداز (ATM) نيز توليد شده اند. در روش راي گيري رایانه ای (ايستگاهي)، همچنان تشخيص هويت افراد راي دهنده با استفاده از مدارك شناسايي صورت نمي گيرد. در هر حال، در اين روش هم، مردم مجبور به حضور در مكانهاي راي گيري هستند و به جاي اينكه راي خود را روي كاغذ بنويسند و به صندوق بيندازند، از رایانه استفاده مي كنند، ايستگاههاي راي گيري در اين روش مي توانند به شبكه هاي امن اكسترانت وصل شده و آخرين آمار را در هر لحظه به سرورهاي مركزي بفرستند. از مزاياي اين روش، اطلاع نامزدها از وضعيت خود در هر لحظه و به دست آمدن نتايج انتخابات در سريع ترين زمان ممكن (گاهي درست در پايان زمان راي گيري) است اما در عوض با پياده سازي اين روش، هزينه هاي برگزاري انتخابات بالا مي رود، زيرا ايستگاه راي گيري بايد مجهز به سامانه هاي رایانه اي متصل به شبكه باشند و از طرفي نظارت و حفاظت از شبكه اي كه اين ايستگاهها را به سرور مركزي وصل كند كار مشكلي است.
در انتخابات نوامبر 2004 آمريكا هم از ايستگاههاي راي گيري در کنار ساير روشهای رای گيری الکترونيکی استفاده شد به اين ترتيب كه دولت براي راحتي مردم اقدام به نصب كيوسك هايي در فروشگاه ها و مراكز عمومي و دفاتر پستي نمود و مردم با مراجعه به يكي از اين مراكز اقدام به راي گيري مي كردند.
2 - راي گيري اينترنتي
اين روش يكي از كم هزينه ترين راه هاي برگزاري انتخابات است، زيرا در آن ما به ايستگاههاي راي گيري نيازي نداريم و نيروي انساني در اين ايستگاهها هدر نمي رود بلكه تمام افراد واجد شرايط در هر مكاني كه باشند مي توانند با مراجعه به سايت هاي اينترنتي كه براي اين كار تهيه شده اند، راي خود را به نفع نامزد مورد نظر اخذ كنند. در واقع يكي از مهمترين مزاياي اين سامانه، نداشتن محدوديت مكاني براي افراد واجد شرايط راي است و آنها در هر كجاي جهان كه باشند مي توانند راي خود را اخذ كنند. بحث امنيت در اين روش بسيار حائز اهميت است . توجه به اين نكته كه هر شخص فقط يك بار  مي تواند راي دهد بسيار مهم است. يكي از روشهاي حل اين مشكل، ارائه PIN كد هاي شناسائي شخص توسط دولت به تمام افراد واجد شرايط است كه قصد دارند از طريق اينترنت در انتخابات شركت كنند، زيرا سامانه ثبت نام آنلاین را عملا نمي توان پياده كرد در واقع PIN كدها در حكم كلمه عبور براي ورود به سايت انتخابات هستند.
روش ديگر حل مشكل ، استفاده از كوكي هاست كه آن را هم مي توان توسط برنامه هايي شناسايي و حذف كرد و يا اينكه كلا جلوي ثبت كوكي را گرفت.
روش بسيار موثر ديگر استفاده از ACTIVEX است. ACTIVEXها تنها راه دسترسي كامل سرورهاي به رایانه كاربران است. در واقع سرورهاي راي گيري بعد از دسترسي كامل به رایانه شخص راي دهنده و برداشتن شماره سريال يكي از قطعات سخت افزاري و ذخيره كردن آن در بانك اطلاعاتي خود، از راي دادن مجدد آن شخص جلوگيري مي كنند. اما نكته قابل توجه اين است كه ACTIVEX ها توسط شركت مايكروسافت ساخته شده و فقط در سامانه عامل هاي ويندوز اجرا مي شوند، در صورتيكه تعدادي از كاربران نيز وجود دارند كه از سامانه عامل هاي غير ويندوز استفاده مي كنند. در كل، بدون در نظر گرفتن مسائل امنيتي، سامانه راي گيري اينترنتي كه يكي از ارزانترين راه هاي برگزاري انتخابات است و اين سامانه مي تواند تمامي افراد را در هر نقطه اي كه باشند به راي دادن ترغيب كند.
در انتخابات سال 2000 آمريكا هم، از اين سامانه در كنار ديگر سامانه ها استفاده شد كه البته بدليل بي اعتمادي مردم ، تنها %69/4 از افراد راي دهنده، راي خود را از طريق اينترنت اخذ كردند. به رغم وجود نگراني هايي در مورد افشا شدن هويت شخص راي دهنده، خرابي فناوری، امنيت شبكه راي گيري، كارايي، ذخيره سازي و انتقال آرا و راي دادن چند باره، اما هنوز اميدهاي زيادي براي بهبود اين روش و بهينه كردن آن وجود دارد. در حال حاضر كشورهاي (ژاپن، نيوزلند، سوئد، سوئيس، استوني) در حال فراهم كردن زمينه هاي راي گيري اينترنتي هستند چنان كه كشور تازه استقلال يافته استوني، انتخابات موفق سال 2002 خود را از طريق شبکه های اينترنتي برگزار كرد.
3 -راي گيري از طريق پیامک و تلفن هاي Touch-Tone
اين نوع راي گيري كه هنوز به طور رسمي در دنيا تجربه نشده است تقريبا يك نوع راي گيري از راه دور است در اين سامانه، و هر كاربر از طريق سرويس پيام كوتاه تلفن همراه خود و همچنين از طريق خط تلفن هاي مجهز به سامانه Tone و يا تلویزيونهاي ديجيتالي متصل به خط تلفن مي توانند راي خود را به سرور راي گيري بفرستند. يكي از معايب اين روش، در دسترس نبودن سامانه هاي تلويزيون ديجيتال و يا تلفن همراه و يا خط تلفن هاي Tone، براي هر شخص مي باشد كه اگر از اين سامانه به تنهايي استفاده شود باعث كاهش تعداد شركت كنندگان در انتخابات مي شود. اما آسان بودن اخذ راي در اين سامانه ها از مزاياي آن است.
چند نوع سامانه راي گيري هم وجود دارد كه در حد تئوريك هستند و هنوز پياده سازي نشده اند، اما همانطور كه گفتيم در دولت الكترونيكي بايد تلاش شود تا اعتماد مردم را نسبت به اين سامانه هاي راي گيري جذب كرد كه براي آن بايد سامانه ها كار آمد و بي نقص بوده و راي هر شخص محفوظ بماند و هويت شخص راي دهنده همچون روشهاي هميشگي پنهان باشد.
در پياده سازی سامانه های رای گيری الکترونيکی بايد به چند نکته توجه اساسی داشته باشيم که عبارتند از :
1 -  کارآمد بودن سامانه های سخت افزاری رای گيری الکترونيکی
2 -  محفوظ ماندن رای هر شخص
3 -  مشخص نشدن هويت شخص رای دهنده
4 -  Open Sourceبودن نرم افزارهای رای گيری الکترونيکی
5 -  قابل استناد نبودن رای ها
که در زير به توضيح مختصر برای هر کدام مي پردازيم:
1 - کارآمد بودن سامانه های سخت افزاری رای گيری الکترونيکی
كارآمد بودن سامانه هاي راي گيري هم به عواملي بستگي دارد، مثلا اگر انتخابات در سطح كشوري باشد، آنگاه فشار زيادي روي سرورهاي مركزي بوجود مي آيد پس اگر سرورهاي مركزي داراي سخت افزار مناسبي نباشند، در انتخابات با مشكل مواجه خواهيم شد، و يا اگر از سامانه عامل هايي همچون ویندوز براي اين كار استفاده شود، امكان قفل كردن در روزهاي اوليه و حتي ساعات اوليه هم وجود دارد ودر صورتي كه سامانه عامل هايي مانند Linux درمحيطText Mode مي توانند روزها و حتي ماهها بدون راه اندازي مجدد، كار كنند.
2 - محفوظ ماندن رای هر شخص
محفوظ ماندن راي هر شخص نيز يكي ديگر از مسائل بسيار مهم و حائز اهميت است. در اين سامانه ها اگر ظاهرا اكثريت مردم خواستار راي آوردن يك نامزد باشند اما نامزد ديگري ناباورانه پيروز شود آنگاه ممكن است اعتماد مردم را نسبت به خود سلب كنند. چنان كه برخي از مردم ايالت متحده، ادعا داشتند كه هنگامي كه ما راي خود را به جان كري مي داديم (توسط سامانه هاي راي گيري الكترونيكي ايستگاهي)، راي ما به راي هاي جورج بوش اضافه مي شده است. كه البته اينها ثابت شده نيست ولي شبهاتي را در ميان عام ايجاد مي كنند. يكي از راههايي كه از طريق آن مي توان اعتماد مردم را به اين سامانه هاي راي گيري زياد كرد، Open Source بودن نرم افزارهاي آن است. در واقع OS بودن نرم افزارهاي سامانه هاي راي گيري الكترونيكي يكي از لازمه هاي پياده سازي آن در دولت الكترونيكي است.       
3 - مشخص نشدن هويت شخص راي دهنده
در سامانه هاي راي گيري الكترونيكي از نوع اينترنتي و پیامک هويت شخص راي دهنده مشخص مي شود. زيرا براي ورود به اين سامانه ها يا از PIN كدها استفاده مي شود و يا از ثبت نام آنلاین، كه در هر دو حالت، هويت شخص مشخص مي شود.در واقع سازمان برگزار کننده انتخابات الکترونيکی بايد کاملا مورد اعتماد مردم باشد و هويت اشخاص رای دهنده تحت هيچ شرايطی به بيرون درج نکند.
4 - Open Sourceبودن نرم افزارهای رای گيری الکترونيکی
هر كس كه با يك نرم افزار كار مي كند در واقع از درون آن كاملا خبر ندارد يعني ممكن است اين نرم افزار طوري نوشته شده باشد كه از يك نامزد به نفع نامزد ديگري سوء استفاده شود، به اين معني كه ممكن است در لابه لاي كدهاي نرم افزار، كدهاي خصمانه هم گنجانده شود. پس اگر اين نرم افزار به صورت Open Source باشند در آن صورت حداقل متخصصان نرم افزار مي توانند بدانند كه نرم افزار، صادقانه كار مي كنند. البته Open Source بودن منهاي مجوز تغييرات، زيرا برخي از مجوزهاي Open Source كه بر قانون CopyLeft مشهور است اين اجازه را مي دهد كه پس از بازبيني سورس برنامه، بتوان آن را بهينه و توزيع كرد. به عقيده طرفداران جنبش نرم افزار آزاد و Open Source، اين حق مردم است كه بدانند نرم افزار چطور كار مي كند. در واقع اگر نرم افزارهاي سامانه هاي راي گيري الكترونيكيOS باشند توانسته اند اعتماد مردم را تا حد زيادي به خود جذب كنند.
5 - قابل استناد نبودن راي ها
قابل استناد نبودن هر راي در سامانه هاي راي گيري الكترونيكي هم يكي از معايبي است كه از طرف نامزدهاي انتخابات مطرح مي شود، زيرا اگر نامزدي از نتايج بدست آمده در انتخابات اعتراض كند، در آن صورت راي هاي اخذ شده قابل استناد نيستند در صورتي كه در روش سنتي تمامي  راي ها قابل استناد بود و مي توان با شمارش مجدد آرا، شك ها را بر طرف كرد. اما در حالت الكترونيكي، اگر سامانه هاي
راي گيري سالم نباشند، ديگر نمي توان مردم را به راي دادن مجدد
واداشت.
منبع: http://www.irandoc.ac.ir

فناوری جديد مايكروسافت:
آنتن تلويزيون را دور بيندازيد

در سال 1948 مردمي كه در دره های دور دست در ايالت پنسيلوانيای امريكا زندگی مي كردند، همانند بسياری از افراد ديگری كه در مناطق كوهستانی دوردست زندگی مي كردند، نمي توانستند برنامه های تلويزيونی را دريافت و مشاهده كنند. طيف فركانس خاصی كه به انتقال امواج تلويزيون اختصاص داده شده بود موجب شد دريافت برنامه های تلويزيونی تنها برای افرادی ميسر شود كه در مسير مستقيم ديد آنتن فرستنده قرار دارند.
برای حل اين مشكل آنتن هايی روی تپه ها نصب و كابل هايی از آن آنتن ها به منازل كشيده شدند.
 اين سامانه كه از آنتن هايی با كابل های بسيار بلند متصل به آنها تشكيل مي شد، مشكلات زيادی داشت، مثلاً به علت طول زياد كابل ها، سيگنال در حال حركت در آنها مرتب ضعيف مي شد و مجبور بودند در فواصل مناسب از تقويت كننده آمپلی فایر
استفاده كنند تا كيفيت تصوير بهتر شود، اما استفاده از اين تقويت كننده ها كه گاه تعدادشان در مسير خانه هر فرد به
30 تا 40 عدد مي رسيد و معمولاً با فواصل 300 متر نصب مي شدند، محدوديت ها و مشكلاتی نيز در برداشت.
 اضافه شدن هر تقويت كننده به افزايش نويز مي انجاميد. همچنين اگر به هر دليلی يكی از تقويت كننده ها از مدار خارج مي شد، بيننده تصوير را از دست مي داد. در واقع به اين دلايل، كاربران سرويس كابلی را به عنوان كيفيت نه چندان خوب تصوير و عدم اطمينان به كاركردش شناختند.
 استفاده از اين سرويس ادامه يافت و بتدريج كمبودهای آن جبران شد. در سال 1972 اولين كانال
pay per view راه اندازی شد كه مشتركان مجبور به پرداخت پول به ازای هر فيلم يا برنامه ورزشی بودند. در سال 1975 انتقال امواج از طریق آسمان صورت گرفت. در اين سال با قرار دادن يك ماهواره در مدار، سيگنال تلويزيونی ابتدا به ماهواره و سپس از طريق آن به سامانه های كابلی منتقل مي شد، اما همچنان مشكلات استفاده از كابل همانند وجود تقويت كننده و نويز كاربران را آزار مي داد. در سال 1976 سامانه جديد كابلی پايه گذاری شد. در اين سامانه از فيبرنوری به جای كابل استفاده مي شد.
 البته فيبر در تمامي مسير جايگزين كابل نمي شد، بلكه از محل دريافت سيگنال های تلويزيونی تا همسايگی و نزديكی كاربران فيبر جايگزين كابل مي شد و ادامه مسير تا منازل را فيبر به عهده داشت. از آنجا كه فيبر همانند كابل، سيگنال را تضعيف نمي كند لزوم وجود تقويت كننده به تعداد زياد از ميان رفت به طوری كه تعداد تقويت كننده موجود ميان هر بيننده تا مركز از 30 تا 40 عدد به حدود 6 عدد كاهش يافت. اين تعداد در ساختارهايی كه از سال 1988 به بعد ساخته شده اند به يك يا دو تقويت كننده كاهش يافته است. كاهش شديد تعداد تقويت كننده ها باعث افزايش كيفيت و قابليت اطمينان سرويس كابلی شده است به گونه ای كه تا اوايل دهه 90 نزديك به نيمي از منازل در آمريكا به شبكه های كابلی متصل شدند.
با افزايش استفاده از شبكه های رايانه ای و تبادل اطلاعات، اين شبكه ها رشد و گسترش خوبی داشته و در حال حاضر، تعداد زيادی از كاربران را به خود جلب كرده است. ارائه دهندگان خدمات شبكه های رايانه ای و اينترنتی سعی كرده اند بسياری از سرويس ها را روی اين شبكه ها ارائه كنند، اما تا به حال نتوانسته بودند تصاوير تلويزيونی با كيفيت مناسب و خوب را در اينترنت ارائه كنند و بسياری از ارائه دهندگان و دريافت كنندگان خدمات، هر دو شبكه را مورد استفاده قرار مي دادند. شبكه كابلی برای دريافت تلويزيون و شبكه اينترنت برای دريافت اطلاعات. از خبرها چنين برمي آيد كه باز هم غول دنيای نرم افزار، مايكروسافت، اقدام به حل اين مشكل كرده است. در نمايشگاه ITU Telecom كه حدود 10 روز پيش در ژنو برگزار شد، بيل گيتس خبر از تولد نرم افزار جديدی در شركت مايكروسافت داد. اين نرم افزار كه
Microsoft TV Platform Making Manager نام دارد و تا پايان سال 2004 ارائه خواهد شد، امكان ارائه تصاوير تلويزيونی با كيفيت استاندارد را روی شبكه اينترنت فراهم خواهد آورد. مايكروسافت مي گويد كه با كمك فناوری فشرده سازی تصاوير كه در ویندوز مدیاپلیر 9 به كار گرفته شده است، مي توان روی خط با پهنای باند 1 مگابايت بر ثانيه، تصاوير تلويزيونی را با كيفيت استاندارد منتقل كرد. در صورت علاقه به دريافت تصاوير با كيفيت بسيار بالا به خطوطی با سرعت 4 تا 5 مگابيت در ثانيه نياز خواهد بود.
مايكروسافت معتقد است با استفاده از اين روش، تلويزيون اينترنتی به مراتب ارزانتر از تلويزيون های كابلی فعلی خواهد بود كه با استفاده از يك شبكه مجزا و فناوری فشرده سازی MPEG در حال كار هستند. از طرف ديگر، ارائه دهندگان خدمات و دريافت كنندگان آن، هردو از كار با شبكه مجزا خلاص مي شوند و با يك شبكه تماس نيازهايشان را برآورده مي كنند.
كارشناسان معتقدند در صورت رواج اين فناوری كاربران زيادی به استفاده از خطوط پر سرعت اينترنت مثلاً ADSL روی خواهند آورد و اين امر، باعث گسترش و تقويت شبكه های دسترسی به اينترنت خواهد شد.
منبع: http://www.ccwmagazine.com