روزنامه عصر مردم

کارت گرافيک سه بعدی

صفحه نمايشگر در رایانه مسئول نمايش اطلاعات است. در زمان مطالعه يک مقاله، صفحه نمايشگر، اطلاعات را دو بعدی (طول و عرض) نمايش خواهد داد. زمانيکه با استفاده از رایانه يک فيلم را تماشا کرده و يا يک بازی رایانه ای خاص را انجام مي دهيم، صفحه نمايشگر اطلاعات را در يک پنجره سه بعدی نمايش مي دهد. دنيای سه بعدی که آن را از پشت رایانه نگاه مي کنيم، تصويری واقعی از دنيایی است که در آن زندگی مي کنيم و شايد همين موضوع باعث جذابيت بيش از اندازه دنيای سه بعدی در رایانه باشد. رایانه برای نمايش اطلاعات بصورت سه بعدی بر روی يک صفحه نمايشگر تخت از چه ترفندهایی استفاده مي نمايد؟ بازيهای رایانه ای به چه صورت طراحی و نوشته مي گردند تا قادر به ايجاد يک فضای سه بعدی کاملاً ملموس باشند؟ در اين بخش به بررسی ترفندهایی خواهيم پرداخت که توسط طراحان گرافيک سه بعدی استفاده شده و در ادامه به بررسی توانش های مورد نياز در يک کارت گرافيک پرداخته و با نحوه بالفعل نمودن توانش های بالا آشنا خواهيم شد.
چه چيزی يک تصوير سه بعدی را ايجاد مي نمايد؟
تصويری که علاوه بر طول (درازا) و عرض (پهنا) دارای ارتفاع (عمق) باشد، يک تصوير سه بعدی است. تصويری که دارای صرفا" طول و عرض باشد يک تصوير دو بعدی خواهد بود. برخی از تصاوير با توجه به اهداف خود بصورت دو بعدی هستند. مثلاً برخی از تصاوير بين المللی که مي توان آنها را در فرودگاه و يا ساير اماکن عمومي مشاهده نمود (راهنمای رستوران، راهنمای تلفن و ...) بگونه ای طراحی شده اند که با مشاهده آنان بتوان سريعاً اقدامات مربوطه را انجام داد. بدين منظور در آفرينش تصاوير بالا از اشکال ساده و پايه استفاده بعمل مي آيد. تصاوير و گرافيک دو بعدی برای ايجاد ارتباط سر يع و ساده با مخاطب دارای جايگاهی خاص هستند. گرافيک های سه بعدی مفاهيم بيشتری را به مخاطب منتقل خواهند کرد و لازم است که اين نوع تصاوير حامل اطلاعات بيشتری باشند.
گرافيک سه بعدی چيست؟
برای اغلب کاربران مشاهده يک بازی رایانه ای متداولترين روش برای مشاهده گرافيک سه بعدی است. بازيهای رایانه ای بر اساس تصاويری ايجاد مي گردند که رایانه در آفرينش آنها نقشی حياتی دارد. تصاوير سه بعدی(مانند هرم) مي بايست مراحل تدوين زير را سپری نمايند:
- ايجاد يک دنيای مجازی سه بعدی
- مشخص نمودن بخش هایی از دنيای مجازی که مي بايست بر روی صفحه نمايش داده شوند.
- مشخص نمودن نحوه نمايش هر پيکسل بر روی صفحه تا از اين طريق بتوان يک تصوير واقعی را نمايش داد.
چگونه مي توان يک تصوير را مشابه شکل واقعی آن ايجاد نمود؟
برای آفرينش تصاوير گرافيکی و انطباق آنها با شکل واقعی، مي بايست پيکسل ها را بر روی يک صفحه دو بعدی مستقر و با انجام عمليات متفاوت، يک تصور سه بعدی از آنان را خلق تا هر بيننده در برخورد با تصوير خلق شده يک برداشت سه بعدی از تصوير را در ذهن خود ايجاد نمايد.
کارت گرافيک سه بعدی
در ابتدای مطرح شدن رایانه های شخصی، رفتار کارت های گرافيک مشابه يک مترجم بود. در چنين مواردی تصاوير ايجاد شده توسط پردازشگر  به کمک کارتهای گرافيک به پالس های الکتريکی مورد نياز درايور مانيتور رایانه، تبديل مي گرديدند. با اينکه روش بالا بدرستی کار مي کرد ولی سهم پردازنده برای انجام عمليات (پردازش) بسيار بالا بود. در اين راستا تمام عمليات مربوط به پردازش تصوير توسط پردازنده صورت مي گرفت.
وضعيت بالا صرفاً مختص کارت گرافيک نبود و اغلب کارت ها دارای عملکردی مشابه کارت گرافيک با توجه به حوزه عملکرد خود بودند. پس از مطرح شدن بازيهای نوین سه بعدی و نمايش های چند رسانه ای، نياز به يک پردازنده با سرعت بالا احساس گرديد. با قرار گرفتن پردازنده با سرعت بالا در کنار کارت گرافيک، عمليات پردازش با سهم متفاوت بين پردازنده اصلی سامانه و پردازنده کارت گرافيک تقسيم گرديد.
اولين مرحله در ساخت يک تصوير ديجيتال سه بعدی، ايجاد دنيایی مملو از اضلاع و زاويه است . دنيای بالا از يک نمونه سه بعدی مبتنی بر رياضيات به مجموعه ای از الگوهای دو بعدی به منظور نمايش بر روی نمايشگر، تبديل مي شدند. تصاوير انتقال يافته در ادامه با افزودن مجموعه امکاناتی نظير : Surface، بگونه ای تبديل مي گرديدند تا بتوان آنها را بر روی يک مانيتور مشاهده کرد. پردازنده اختصاصی کارت گرافيک مسئوليت عمليات rendering را برعهده مي گرفت (پردازنده اصلی رایانه درگير قضيه فوق نمي گرديد) .
کارت های گرافيک TNT2 و VooDoo3 دارای پردازنده های اختصاصی مربوط به خود مي باشند. يکی ديگر از تحولات بسيار مهم در رابطه با کارت های گرافيک سه بعدی که مسئوليت پردازنده اصلی در عمليات پردازش را کاهش مي داد، توسط GeForce 256 از شرکت Nvida ارائه گرديد.
 همانگونه که اشاره شد، کارت های گرافيک قبلی با هدف کاهش حجم عمليات پردازنده اصلی و افزايش سرعت محاسبات پردازش، پردازنده خود رامکلف به انجام rendering تصوير نموده بودند. در کارت GeForce 256 علاوه بر اين، امکان انتقال نمونه مورد نظر از فضای سه بعدی محاسباتی به يک فضای دو بعدی نيز فراهم گرديد. با توجه به اينکه در تبديل بالا از معادلات پيچيده رياضی بهمراه اعداد اعشاری استفاده مي گردد، با قبول مسئوليت عمليات فوق توسط پردازنده اختصاصی کارت گرافيک، حجم عمليات مربوط به پردازنده اصلی به طور چشمگيری کاهش و زمان لازم برای پرداختن به ساير موضوعات مورد علاقه و در عين حال مهم برای پردازنده اصلی فراهم مي گرديد! .
کارت گرافيک Voodoo 5 از شرکت 3 dfx، عمليات ديگری را از دوش پردازنده اصلی برداشت . شرکت فوق اين فناوری را T-buffer نامگذاری کرد. فناوری بالا فرآيند Rendering را بهبود بخشيده است . در اين تغيير و تحول از بعد Rendering، پردازنده اصلی رایانه عملاً درگير نخواهد گرديد.
کارت های گرافيک طی ساليان اخير نسبت به زمانيکه صرفاً بصورت متن (25 سطرو 80 ستون) و تک رنگ بودند، سريعاً رشده نموده و همچنان اين روند ادامه خواهد يافت. امروزه ميليون ها کاربر از بازيهای نوین رایانه ای و برنامه شبيه ساز گرافيکی به لطف پيشرفت های بدست آمده در صنعت کارت های گرافيک، استفاده و از آنها لذت مي برند.
 ما مي خواهيم بر صفحه نمايشگر خود يک دنيای واقعی از آنچه در هستی است را مشاهده نمایيم، بدون شک کارت های گرافيک در اين راستا دارای نقش انکار ناپذيری خواهند بود.

قفل گذاری!

قفل های نرم افزاری و سخت افزاری با توجه به فزونی نرم افزار در سیستم های کامپیوتری از یک طرف و توانایی کنترل کپی های غیرمجاز از طرفی دیگر دلیلی محکم جهت بررسی این شاخه از مهندسی نرم افزار می باشد. از آنجا که متأسفانه قانون Copyright در تمام جهان بجز ایران و چند کشور دیگر اجرا می گردد، بحث کنترل کپی های غیرمجاز حساس تر می شود.
با توجه به کپی های غیرمجازی که روزانه بصورت کاملاً عادی و بدون اطلاع سازنده آن صورت می گیرد، جلوگیری از این عمل و کنترل جدی آن امری ضروری و واجب به نظر می رسد. در این جا درباره شناخت انواع این قفل ها و چگونگی اعمال آنها بر روی یک برنامه بحث خواهد شد.
 تعریف قفل های سخت افزاری
به هر برنامه ای که مهار کپی آن از طریق سخت افزار اضافی قابل انجام می باشد، قفل سخت افزاری گویند.
 تعریف قفل های نرم افزاری
به هر برنامه ای که مهار کپی آن فقط از طریق نرم افزار و بدون نیاز به سخت افزار اضافی قابل انجام باشد، قفل نرم افزاری گویند.
طریقه استفاده از قفل سخت افزاری
بخش اصلی قفل، از یک حافظه قابل پاک شدن تشکیل شده که با توجه به نوع و حجم آن، دارای عملکردی متفاوت می باشد و عمدتاً به یکی از دو روش زیر عمل می کند:
الف) روش اول قفل گذاری به این صورت است که تولید کننده نرم افزار یک یا چند بایت از اطلاعات را در قفل نوشته و برنامه در هنگام اجرا آن را چک می کند. در صورتی که قفل وجود داشته باشد، برنامه به کار خود ادامه می دهد و اگر قفل وجود نداشته باشد و یا اطلاعات خوانده شده از روی قفل صحیح نباشد، برنامه متوقف شده و با اعلام خطا، از اجرای صحیح، سرباز می زند. این نوع قفل ها دارای ساختاری ساده، حافظه ای در حد چند بایت و قیمتی ارزان هستند. استفاده از این قفل ها بسیار ساده بوده و نیاز به تخصص خاصی ندارد، تنها کافی است که نرم افزار ویژه قفل را که (توسط شرکت تولید کننده قفل ارائه شده) اجرا نمود. در ابتدا که قفل فاقد اطلاعات است، اول یک کلمه دلخواه، به عنوان کلمه عبور درخواست کرده و سپس با توجه به نوع قفل، یک یا چند کلمه اطلاعات را دریافت و در حافظه قفل ثبت کنید. در دفعات بعد می بایست کلمه عبوری که اولین بار ثبت شده، وارد شود تا بتوان به اطلاعات درونی قفل دسترسی داشت. البته بعد از ورود به برنامه این کلمه قابل تغییر است. در هر صورت، پس از ثبت اطلاعات در قفل، تولید کننده نرم افزار، اطلاعات ثبت شده در یک برنامه را چک می کند که نحوه چک کردن اطلاعات، با توجه به نوع قفل متفاوت است. در بعضی فقط اطلاعات درون قفل چک می شود و در بعضی دیگر، در مرحله اول وجود قفل چک شده و در مرحله بعدی، اطلاعات درون آن چک می شود.
ب) روش دیگر قفل گذاری به این صورت است که تولید کننده نرم افزار، بخش کوچکی از برنامه را در حافظه قفل قرار می دهد. در این حالت، چنانچه قفل وجود نداشته باشد برنامه به هیچ وجه، قادر به اجرا و ادامه کار نخواهد بود. این نوع قفل ها دارای ساختاری کمی پیچیده، حافظه ای بعضاً تا چند کیلو بایت، و قیمتی نسبتاً گران هستند. استفاده از این قفل ها، به سادگی نوع قبلی نیست.
البته نحوه کلی کار مشابه روش قبلی است. با اجرای نرم افزار ویژه قفل و وارد نمودن کلمه عبور، باید نام فایلی را که می خواهیم بر روی آن قفل بزنیم، مشخص کنیم، تا بخشی از آن در قفل ثبت گردد. البته در بعضی دیگر از این نوع قفل ها، که حفاظت بیشتری را انجام می دهند، می بایست توسط تولید کننده نرم افزار دقیقاً کنترل شود که چه بخش هایی از فایل باید در قفل ثبت گردد که البته انجام این کار نیاز به تخصص و تجربه کافی دارد، چرا که بعضاً ممکن است که خطا در انجام کار، باعث بروز اشکال در برنامه تولیدی شود. چون با این کار در واقع بخشی از برنامه در قفل ثبت می گردد، واضح است که هر قفل فقط برای یک نسخه از برنامه می تواند مورد استفاده قرار بگیرد و به همین علت کاربرد این قفل، کمتر است. ضمناً نوع دیگری از قفل ها هستند که از هر دو روش فوق استفاده می کنند، اما طرفدار چندانی ندارند. قفل های سخت افزاری با توجه به اضافه کردن یک سخت افزار جدید به کامپیوتر (اغلب از طریق ارتباط با پورت چاپگر) برنامه خود را کنترل می کنند. برنامه قبل از اجرا ابتدا با توجه به مراجعه به آدرس سخت افزار نصب شده (اضافه شده با استفاده از دستور Port) به سخت افزار مورد نظر خود مراجعه کرده و در صورت یافتن آن، تست های مختلف اعم از تست رمز، خواندن اطلاعات و... می تواند تصمیم گیری نماید.
طریقه استفاده از قفل نرم افزاری
با توجه به نوع کاربرد برنامه، اندازه، قابلیت کپی برداری از آن بر روی دیسک، تحت شبکه بودن برنامه و... می توانیم از انواع روش هایی که جهت حفاظت از نرم افزار در نظر داریم استفاده کنیم. اما مسئله قابل بحث این است که چگونه از یک قفل منتخب استفاده نمائیم؟ جواب این سؤال متغیر و وابسته به شرایط زیر می باشد:
الف: اعتقاد طراح نرم افزار به اینکه کاربر حتماً باید آن را خریداری نماید تا از امکانات آن مطلع گردد. در این حالت قفل نرم افزاری در ابتدای شروع به کار برنامه مهار می گردد حتی طراح می تواند در مواقع حساس نیز قفل را مجدداً مهار کند و یا در حالتی که طراح واقعاً سخت گیر باشد، می تواند در زمان های مشخصی از وجود قفل اطمینان حاصل نماید (مثلاً هر 4 ثانیه). البته در این حالت طراح باید روشی را که جهت مهار قفل استفاده می کند، نیز در نظر بگیرد.
ب: اعتقاد طراح نرم افزار به این که کاربر می تواند از نرم افزار به عنوان نسخه نمایشی نیز استفاده کند. طراح در این حالت می بایست در مکان های خاصی از برنامه، قفل را کنترل کند. مثلاً در یک برنامه حسابداری می توان تمام بخش های سیستم را آزاد گذاشته (یعنی برنامه نیازی به قفل نداشته باشد) اما در صورتی که کاربر مایل به استفاده از امکانات گزارش گیری سیستم باشد، قفل نرم افزاری درخواست گردد.
مزیت این روش بر روش قبلی این است که دیگر نیاز به طراحی نسخه نمایشی جهت مشاهده کاربران وجود ندارد.
محدودیت در تعداد کپی (Copy Limited)
در این حالت برنامه نصب کننده نرم افزار، فضای مشخصی در دیسک را با روش خاصی فرمت کرده و تعداد مجاز نسخه برداری را در آن درج می کند. بدین طریق با هر بار کپی کردن برنامه، یک واحد از این عدد کم می شود و هنگامی که تعداد مجاز آن به صفر رسید، دیگر نمی توان برنامه را بر روی سیستم نصب نمود. حال ممکن است این سؤال مطرح شود که مگر نمی توان پس از نصب برنامه، از آن پشتیبان (Back up) گرفته و سپس از نسخه پشتیبان نیز، بر روی سیستم دیگری استفاده نمود؟ پاسخ منفی است. زیرا هنگام نصب، اطلاعاتی راجع به سخت افزار سیستم که می تواند مثلاً شامل نوع قطعات و یا شماره سریال قطعات باشد، در جایی، در محدوده قفل ذخیره می شود و از این پس هر بار در هنگام اجرای برنامه، این اطلاعات به دقت چک می شود و در صورت هر گونه تغییر، برنامه اجرا نمی شود.
استفاده از دیسکت، در هنگام برنامه (Required Disk)
در این حالت، دیسکت مورد نظر، یا به روش خاصی فرمت می شود و سپس در هنگام اجرا، اطلاعات روی آن بررسی می شود و یا اینکه قسمتی از دیسکت را به صورت فیزیکی و عمدی خراب می کنند و در اینجا، در واقع همان صدمه ای که به عمد، بر سطح دیسکت وارد شده است، به عنوان قفل و محافظ نرم افزار عمل می کند. از این پس برای انتقال برنامه از یک سیستم به سیستم دیگر، این فلاپی مانند قفل سخت افزاری عمل می کند و می بایست مختصات آن توسط برنامه تأیید شود و چنانچه این فلاپی در درایو نباشد، برنامه اجرا نخواهد شد.
آشنایی با نحوه قفل گذاری بر روی یک برنامه
الف: طراح به منبع برنامه دسترسی دارد. در این حالت طراح پس از انتخاب روش قفل گذاری، کافی است آن را به زبان مورد نظر خود پیاده سازی نموده و در برنامه خود بگنجاند.
ب: طراح (مجری پروژه) به منبع برنامه دسترسی ندارد. گاهی اوقات به یکسری برنامه های ارزشمندی برخورد می کنیم که فاقد قفل هستند، بنابراین نیاز به قفل گذاری وجود دارد (البته این حالت بیشتر در کشور ما و چند کشور دیگر که در آنها قانون Copyright معنی ندارد، کاربرد دارد). جهت تزریق قفل به این گونه برنامه ها، نیاز به آشنایی کامل به ساختار فایل های اجرایی (EXE, COM, SYS) وجود دارد چرا که باید برنامه ای راطراحی کنیم تا همانند یک ویروس کامپیوتری به فایل اجرایی مشخصی بچسبد. البته جهت اینکار بهترین زبان برنامه نویسی، اسمبلی می باشد (بدلیل توانایی دخالت در روند اجرای برنامه). ضمناً برای بالا بردن سطح امنیت برنامه لازم است تا یکسری کدهای ضد دیباگ در برنامه گنجانده شوند.
کدهای ضد دیباگ، دستوراتی به زبان اسمبلی هستند که در حالت اجرای عادی برنامه، هیچ تغییری در روند اجرائی نمی گذارند بلکه در صورتی که برنامه توسط دیباگرها اجرا گردد (مورد ارزیابی قرار گیرد) بتواند از اجرای آن جلوگیری نماید. با اضافه کردن کدهای ضد دیباگ به ابتدای برنامه (یا قبل از کنترل قفل) می توان احتمال دستکاری در برنامه را پایین آورد.
1 - قفل گذاری با استفاده از شماره سریال اصلی دیسکت
همانطور که می دانید، سیستم عامل جهت هر دیسکت یک شماره سریال واحد (UNIQUE) اختصاص می دهد، بطوریکه شماره سریال هر دو دیسکت با هم یکی نیستند. بنابراین همین خود یک راه تشخیص دیکست کلید (قفل) می باشد. جهت استفاده از این قفل می بایست شماره سریال دیسکت را خوانده و سپس در داخل برنامه آن را وارسی نماییم. یک راه ساده جهت خواندن شماره سریال، اجرای دستور VOL بصورت زیر است: C:\DOS\LCK.TMP VOL بعد با باز کردن فایل LCK.TMP، می توانیم به محتویات آن دسترسی پیدا کنیم.
راه دیگر مراجعه به Boot Sector جهت کنترل قفل می باشد.
ضریب اطمینان این قفل در مورد دیسکت ها، دو تا پنج درصد بوده و در رابطه با هارد دیسک پنجاه تا شصت درصد می باشد. دلیل این اختلاف این است که در حالت قفل دیسکتی با کپی Boot Sector، قفل بر روی دیسکت دیگر قرار خواهد گرفت اما در رابطه با هارد دیسک اینکار به سادگی انجام پذیر نیست.
2 - قفل گذاری با استفاده از مشخصات سیستم
در این نوع قفل نرم افزاری، برنامه قبل از اجرا ابتدا مشخصات سیستم را خوانده (که اینکار از طریق مراجعه به بخش های خاصی از حافظه و یا مراجعه به اطلاعات BIOS انجام می شود). سپس آن را با فایلی که قبلاً توسط نویسنده نرم افزار بر روی کامپیوتر کپی گردیده، مقایسه می کند و در صورت عدم برابری، اجرای برنامه پایان می پذیرد. این نوع قفل هنوز هم در بسیاری از برنامه ها استفاده می گردد، اما نکته قابل ذکر این است که جهت اطمینان بیشتر به قفل لازم است فایل حاوی مشخصات بصورت کد شده نوشته باشد تا امکان دستکاری آن توسط قفل شکنان به حداقل ممکن برسد. درصد اطمینان این نوع قفل 75%-65% می باشد.
 3 - قفل با استفاده از موقعیت فایل روی هارد دیسک
این نوع قفل فقط بر روی هارد دیسک قابل استفاده بوده و به این صورت است که فایل اجرایی به موقعیت خود بر روی هارد حساس می باشد چرا که قبل از اجرا ابتدا موقعیت خود را از روی سکتورهای ROOT خوانده و سپس شماره کلاستر اشاره گر به خودش را بدست می آورد، سپس آنرا با شماره کلاستری که قبلاً توسط برنامه نویس بر روی یکی از فایل های برنامه (ممکن است بصورت کد شده باشد) قرار داده شده، مقایسه کرده و در صورت برابر بودن اجرا می شود. این نوع قفل نسبت به قفل قبلی (شماره 2) استفاده کمتری داشته چرا که در صورتی که برنامه از روی بخشی از هارد به ناحیه دیگری انتقال یابد اجرا نخواهد شد و این از نظر کاربر بسیار ناپسند می باشد (ضمناً امکان Scandisk، Defrag و... نیز وجود ندارد چرا که شماره کلاستر اشاره گر به فایل تغییر خواهد کرد). ضریب اطمینان این نوع قفل
نیز 80%-70% می باشد.
 4 - قفل با استفاده از فرمت غیراستاندارد
این شیوه یکی از رایج ترین قفل های نرم افزاری است که هنوز هم بصورت جدی مورد استفاده قرار می گیرد. برخی از دلایل اهمیت آن عبارتند از:
- امکان استفاده از روش های متفاوت در این روش، راحتی و سرعت زیاد به هنگام استفاده آن، عدم وجود نرم افزار خاصی جهت باز کردن این نوع از قفل ها. همان طور که می دانیم سیستم عامل جهت دسترسی به اطلاعات یک دیسکت از فرمت خاصی (18 سکتور در هر تراک) استفاده می کند اما اگر یک تراک به صورت غیر استاندارد فرمت شود، (مثلاً 19 سکتور در تراک) سیستم عامل دیگر توانایی استفاده از سکتورهای غیرمجاز را نخواهد داشت و بنابراین تمام نرم افزارهای تحت سیستم عامل مزبور نیز از سکتورهای مخفی استفاده نکرده، در نتیجه امکان کپی برداری از آنها بسیار ضعیف است. ما نیز از همین روش جهت طراحی قفل مورد نظرمان استفاده می کنیم. بصورتی که تراک آخر دیسک را به صورت یک سکتوری و با شماره 20 فرمت می کنیم. سپس جهت کنترل دیسکت به سکتور فوق مراجعه کرده و در صورت وجود، وارسی برنامه را پی می گیریم. البته غیر از تغییر شماره سکتور می توان از اندازه غیرمجاز نیز استفاده کرد یعنی بجای اینکه سکتورها را به صورت 512 بایتی فرمت کنیم، از اندازه 1024، 2048 و... استفاده می کنیم. این قفل فقط جهت فلاپی دیسک قابل استفاده می باشد و درصد اطمینان در این روش حدود 95%-85% می باشد.

سازگاری با ویندوز ویستابه روزرسانی درایورها
اغلب سازندگان قطعات سخت افزاری، وب سایتی را ارائه می دهند كه می توانید جدیدترین درایور محصولاتشان را از آنجا دریافت كنید، اما باید به چگونگی پیمایش در این سایت ها وارد باشید.
باید در سایت، محلی را جستجو كنید كه به دریافت درایور اختصاص دارد. سایت های خوب دارای بخش هایی با عناوین Downloads یا Drivers هستند؛ اما متداول تر آن است كه ابتدا به بخش Support یا Customer Service بروید.
به ترتیب مراحل گفته شده در سایت را دنبال كنید. به عنوان مثال، ابتدا گروه كلی درایورها را انتخاب كرده و سپس گروه مربوط به قطعه موردنظر و سپس نمونه موردنظر را انتخاب كنید. هنگامی كه به صفحه مربوطه رسیدید، در انتخاب فایل موردنظر دقت كنید. اطمینان حاصل كنید كه درایور مربوط به ویستا را انتخاب كرده اید. همچنین اطمینان یابید كه به اشتباه یك برنامه كمكی یا فایلی به غیر از درایور را نصب نكنید.
پس از دریافت فایل، آن را در كامپیوتر خود ذخیره كنید. بهترین محل برای ذخیره این قبیل فایل های دریافتی، پوشه Downloads است. به منظور به روزرسانی درایور خود، مراحل زیر را انجام دهید:
1 - به ترتیب روی Start و Control Panel كلیك كنید.
2 - روی System and Maintenance كلیك كنید.
3 - در پنجره ظاهر شده، روی Device Manager كلیك كنید.
4 - روی قطعه ای كه قصد به روزرسانی آن را دارید، كلیك كنید.
5 - روی دكمه Update Driver Software كلیك كنید.
6 - روی Browse my Computer كلیك كنید تا درایور دریافتی را انتخاب كنید. اگر فایل موردنظر روی یك CD قرار دارد، CD را داخل سیستم قرار داده و روی گزینه زیر كلیك كنید:
Search automatically for updated driver software
7 - حال، محل قرارگیری فایل ذخیره شده برای به روزرسانی درایور را بیابید.
8 - روی Next كلیك كنید. با انجام این كار، ویندوز ویستا به نصب درایور می پردازد.
9 - روی Close كلیك كنید. حال، ویندوز ویستا از درایور به روزرسانی شده، استفاده خواهد كرد.
 اکنون در کشور های دیگر چه زمانی است؟
اگر با افرادی در ارتباط هستید كه در منطقه جغرافیایی دیگری زندگی می كنند، می توانید با سفارشی كردن ویستا، به راحتی دریابید كه در منطقه آنها اكنون چه زمانی است. بدین ترتیب كه ویستا دو ساعت را روی صفحه نمایش خواهد داد.
 برای انجام این كار مراحل زیر را انجام دهید:
1 - روی زمان نمایش داده شده در نوار وظیفه كلیك راست كرده و سپس روی Adjust Date / Time كلیك كنید.
2 - در پنجره باز شده روی زبانه Additional Clocks كلیك كنید.
3 - گزینه Show this clock را علامت دار كنید.
4 - روی این بخش كلیك كرده و سپس منطقه جغرافیایی را كه می خواهید ساعت جدید را به آن اختصاص دهید، انتخاب كنید.
5 - نامی را برای ساعت جدید برگزینید و روی OK كلیك كنید.
حال ویندوز ویستا ساعت جدید را اضافه خواهد كرد.
روی بخش زمان در نوار وظیفه كلیك كنید. حال ویندوز ویستا ساعت اضافه شده را نیز نمایش خواهد داد.
نكته: اگر ماوس خود را روی بخش زمان نگه دارید، ویستا بنری را نمایش خواهد داد كه در آن، تاریخ و زمان محلی منطقه موردنظر نمایش داده می شود. همچنین می توانید ویندوز ویستا را به گونه ای سفارشی كنید كه سه ساعت را در بخش زمان، نمایش دهد.
 ایجاد سازگاری
اگر در اجرای برنامه های قدیمی خود در ویندوز ویستا مشكل دارید، می توانید آیكن برنامه را به گونه ای سفارشی سازید كه با ویندوز ویستا سازگار بوده و به خوبی كار كند.
برای دریافت بهترین عملكرد و ثبات، باید فقط برنامه هایی را نصب كنید كه مخصوص ویندوز ویستا طراحی شده اند؛ اما این كار همیشه شدنی نیست و ممكن است مجبور باشید از برنامه هایی بهره گیرید كه پیش از عرضه ویندوز ویستا ارائه شده اند. در اغلب موارد، آن برنامه ها باید بدون هیچ مشكلی در ویندوز ویستا اجرا شوند، اما گاهی اوقات با مشكلاتی مواجه می شوند.
علت این مشكل آن است كه برنامه های قدیمی برای اجرا در یك سیستم عامل خاص طراحی شده اند. می توانید با اجرای این قبیل برنامه ها در حالت Compatibility، بر این مشكل فائق آیید. در این حالت، ویندوز ویستا محیط موردنیاز از سیستم عامل مربوط به برنامه موردنظر را شبیه سازی می كند.
به منظور انجام این كار، مراحل زیر را انجام دهید:
1 - روی Start و سپس All Programs كلیك كنید.
2 - منوی حاوی آیكن برنامه موردنظر را باز كنید.
3 - روی آیكن آن برنامه كلیك راست كرده و Properties را انتخاب كنید.
4 - روی زبانه Compatibility كلیك كنید.
5 - گزینه Run this program in compatibility mode را علامت دار كنید.
6 - روی فلش به سمت پایین كلیك كرده و سپس سیستم عامل موردنیاز برنامه موردنظر را انتخاب كنید.
7 - روی OK كلیك كنید.
حال هر بار كه برنامه موردنظر را راه اندازی كنید، ویندوز ویستا با آن سازگار خواهد بود.
نكته: علت اینكه برخی از برنامه های قدیمی در ویستا اجرا نمی شوند، این است كه آنها به رنگ های كمتری نسبت به ویندوز ویستا نیاز دارند. فرضاً بسیاری از برنامه های قدیمی حداكثر از 256 رنگ استفاده می كنند؛ اما حداقل رنگ ویندوز ویستا، 65563 رنگ است. برای رفع این مشكل، مراحل 1 تا 4 را انجام داده و سپس گزینه Run in 256 colors را علامت دار كنید. حال روی OK كلیك كنید.
علت دیگری كه ممكن است برخی برنامه های قدیمی در ویستا اجرا نشوند، این است كه آنها به درجه وضوح 480×640 نیاز دارند؛ در حالی كه حداقل درجه وضوح ویستا 600×800 است. برای رفع این مشكل مراحل 1 تا 4 را انجام داده و سپس گزینه Run in 640×480 Screen resolution را علامت دار كنید. حال روی OK كلیك كنید.