دو امر ضروری جهت حضور در فضا


از زمان پرتاب اسپوتنیك تاكنون، كاوش های فضایی با افت وخیزهای فراوانی مواجه شده است. بطور مثال، دهه 1980 به مانند نیمه تاریك ماه است؛ چراكه امروزه با كاوشگرهای فراوانی كه در راستای برنامه های فضایی كشورهای گوناگون درسرتاسر منظومه شمسی از عطارد تا پلوتو گسترده
 شده اند، موجب شده اند كه نیمه تاریك به چشم بشر روشن تر به نظر بیاید.هرچند در طول این مسیر قطع بودجه،هزینه های سرسام آور و تناقض ها و ناهماهنگی ها در راه رسیدن به هدف، سایه های بلندی روی برنامه سازمانهای پیشرویی چون ناسا ایجاد كرد. بحرانی ترین شرایط هنگامی بود كه با دستور نیكسون رییس جمهوروقت امریكا مبنی بر توقف برنامه ماموریت آپولو در 35سال پیش، ناسا
 آشفته ترین دوران حیات خود را تجربه كرد.
به گفته آنتونی جانتوز از آزمایشگاه ملی شمال غربی اقیانوس آرام كه برنامه مشاهده زمین ناسا (NRC) و عضو شورای تحقیقات ملی را به دقت زیر نظر دارد، "ناسا به كشمكش با هویت خود ادامه می دهد".
"آیا این راجع به كاوش فضاست؟ یا كاوش های سرنشین دار؟ درباره علوم است یا كاوش های جهان خارج؟ در مورد كاوش منظومه شمسی است یا راجع به شاتل فضایی و ایستگاه بین المللی؟ یا اصلاً درباره شناخت سیاره ماست؟"
در حقیقت، اصل تغییر و تحول خبر
خوشحال كننده ای است. نه تنها كاوشگرهای روباتیك كه به این سو و آن سو پرواز می كنند، بلكه برنامه فضایی سرنشین دار نیز دیگر به مانند یك بوستر راكت بی رمق و از پا درآمده نیست. جرج بوش در سال 2004 برنامه های واضح و اجرایی را تشریح كرد كه هدف غایی آن فرودآمدن پوتین ها در خاک مریخ و ماه بود. با وجود مجادله ها بر سر این موضوع، این بینش سبب می شد كه ناسا به دنبال راهى برای تحقق آن باشد. مشكل آنجا پیدا شد كه این فرمان سریعاً به حكمی تهی از سرمایه برای اجرا بدل شد و موجب گشت سازمان خط قرمزی را كه در سر راه هزینه های كلان برنامه های پرواز فضایی سرنشین دار وجود داشت را زیر پا بگذارد.
همانطوركه بیل كلایبا مدیر بخش مطالعات و تحلیل ناسا اعلام داشت: "گمان نمی كنم ناسا برای انجام همه اموری كه از او خواسته شده به اندازه كافی پول داشته باشد و این خبر ناخوشایندی است". در سازمان های فضایی دیگرهم اوضاع تعریفی ندارد و انجام چنین طرح هایی به تنهایی از توان آنها خارج است.
بطور متناوب NRCیك گام به عقب بر داشته
 و هیأت های تخصصی بررسی می كنند كه برنامه های كاوش فضایی جهان در چه مرحله ای
است و آیا به درستی پیش می روند یا خیر. فهرست اهدافی كه در ادامه می آید اولویت های برنامه هاى
فضایى جهان را مشخص می كند.
1 - پایش آب و هوای كره زمین
با وجود تمامی هیجانات گشت و گذار به دور مریخ و یا گذر از جو غلیظ تایتان، مردم هنوز احساس می كنند كه كره خاكی ما جهت كمك و امداد رسانی در موارد اضطراری نیاز به پایش و مراقبت دارد. به همین منظور سازمان هایی
 چون ناسا و اداره جوی و اقیانوسی ملی (نوآ) واقعاً اهمیت آن را درک كرده اند. در سال 2005 هیأت تخصصی جینتوس 3 به این نتیجه رسید كه سامانه ماهواره های مشاهده NRC شورای زمین در معرض خطر نابودی قرار دارد. در ادامه اوضاع از این هم خراب تر شد، ناسا در طی پنج سال بودجه ای معادل 600 میلیون دلار را از علوم زمینی به برنامه های شاتل و ایستگاه بین المللی اختصاص داد.
در ضمن برنامه ساخت سامانه ماهواره زیست محیطی كاربردی ملی كه ماهواره ای مدار قطبی بود به شدت با محدودیت بودجه مواجه و مجبور شد تا حد زیادی از اندازه و كارآیی خود بكاهد به گونه ای كه ابزار شاخص آن به ارزیابی گرم شدن جهانی محدود شد؛ همانند ماهواره ایی كه تابش خورشیدی وارده و تابش مادون قرمز خروجی را اندازه گیری می كنند.بنابراین، 24 ماهواره سامانه مشاهده زمین در حال رسیدن به انتهای دوره عمر موردانتظار خود هستند بی آنكه برای آنها جایگزینی اندیشیده شده باشد. دانشمندان و مهندسان گمان می كنند كه بتوانند جلوی از دست رفتن ماهواره ها
 را بگیرند اما در عین حال با محدودیت هایی مواجهند. چنانكه روبرت كاهالان رییس شاخه هواشناسی و تشعشع مركز فضایی گودارد ناسا در اظهارنظری اعلام می دارد: "ما می توانیم مانع اضمحلال كامل ماهواره های زیست محیطی شویم اما برای اینكار ما هم اكنون به برنامه مدونی نیاز داریم و نباید صبر كنیم كه سامانه کاملاً نابود شود سپس دست به كار شویم. "
در صورتی كه ماهواره ای پیش از آماده شدن ماهواره جایگزین از رده خارج شود، شكافی در داده های اخذ شده ایجاد می شود كه ایجاد روندهای مقایسه ای را در آینده با مشكل مواجه می كند. برای مثال، اگر ابزار جدیدی كشف كند كه خورشید روشنتر از آن چیزی است كه قبلاً
 می دانستیم، آیا واقعاً به این خاطر است كه خورشید روشنتر است یا به دلیل كالیبراسیون نادرست یكی از ابزارهای وسیله است؟ تا هنگامی كه داده های ماهواره ای همپوشانی نكنند، دانشمندان قادر به بیان دلیل این تفاوت نیستند. سری ماهواره های قابل احترام لندست كه از سال 1972 كره خاكی ما را دیدبانی كرده اند، سالهاست كه بازنشسته شده اند و بخش كشاورزی ایالات متحده در حال حاضر مجبور است كه داده های ماهواره های هندی را برای پایش حاصلخیزی محصولات كشاورزی بخرد. این در حالی است كه انواع دیگر داده ها را هیچ كشور دیگری
 نمی تواند فراهم كند.
NRC مسئول ترمیم و تأمین كاستی های بودجه است و مسئول هیأت باید هزینه 17 مأموریت جدید را در طی دهه های آینده تأمین كند،
نظیر ارزیابی شمار لایه های یخ و میزان
دی اكسید كربن كه برای پیش بینی تغییرات آب و هوا و اثرات آن مفید است. به هر جهت، موضوع اساسی این است كه دیده بانی هواشناسی جایی مابین پایش آب و هوای روزمره و لبه دانش و فناوری (حیطه ناسا) واقع می شود. از همین رو درو شیندل متخصص هواشناسی موسسه مطالعات فضایی  ناسا و دیگران این انتقاد را دارند كه مقامات دولتی ایالات متحده، برنامه های هواشناسی را بجای اختصاصی كردن در یك سازمان ویژه پراكنده كرده ا ند.
2 - تدارک پدافند در برابر شهاب سنگ ها
به مانند پایش تغییرات آب و هوایی، همیشه محافظت زمین از شهاب سنگ ها و خرده سیارک ها به نظر می رسدكه كاری سخت و طاقت فرسا باشد. هیچ یك از سازمان های فضایی ناسا و ایسا این تعهد را ندارد كه از نابودی بشر جلوگیری كند. مشابه ترین كاری كه بوسیله آنها انجام
می شود این است كه كمیته ای
 به نام نگهبانی از فضا تشكیل شده است كه با صرف بودجه ای
 معادل 4 میلیون دلار در سال و با اختصاص تلسكوپی جهت مشاهده زمین، فضای نزدیك به سطح زمین را به منظور اشیاء با قطر چند كیلومتری -كه
می تواند خرابی های جبران ناپذیری به بار آورد-
 دیده بانی می كند. با این وجود تا به حال هیچ كس
 تحقیقات اصولی و منظمی روی این 20000 مهاجم سرسخت سیاره ما انجام نداده است. هیچ موسسه یا سازمانی متولی مطالعه و ارزیابی میزان تهدید این شهاب سنگ های عظیم الجثه نیست؛ گویا همه منتظرند تا سانحه ای پیش آید سپس دست به كار شوند. این در حالی است كه 15 سال یا بیشتر طول می كشد تا بتوان سپر دفاعی در برابر این مهاجمان خارجی ایجاد كرد، تازه با این فرض كه فنّاوری مقابله با آنها وجود داشته باشد در حالی كه امروزه این دانش نیز موجود نیست! چنانكه لاری لمك مهندس هوافضای مركز تحقیقات ایمز ناسا اذعان می دارد: "در حال حاضر ایالات متحده در زمینه سپر مقابله با شهاب سنگ ها
هیچ برنامه جامعی را در دستور كار ندارد."
مارس گذشته و به درخواست كنگره ایالات متحده، ناسا گزارشی را منتشر كرد كه می توان از آن به عنوان نقطه شروع چنین برنامه ای یاد كرد. براساس تحلیل انجام شده، مطالعه و جستجوی اجسام آسمانی با كمك 7 تلسكوپ بزرگ قابل انجام است، تلسكوپی كه هم اكنون توسط كنسرسیوم اخترشناسان و شركت های دیگری كه مشهورترین آنها گوگل است در حال ساخت است تا هر جنبنده و چشمك زنی را در آسمان دیده بانی كند.
 بر طبق گزارشی كه اخیراً بوسیله مدیران این پروژه انتشار یافت، میدان دید طراحی شده توانایی رؤیت و تشخیص80 درصد اجرام را در طی یك دهه فعالیت خود از سال 2014 تا 2024 خواهد داشت.

کشفهای بزرگ اخترشناسان کوچک در جهان
 بسیاری از بزرگان جهان نجوم عمیقا باور دارند که علم نجوم بدون حضور و کمک اخترشناسان تازه کار و آماتور شاید هیچگاه به جایگاه کنونی خود دست نمی یافت زیرا بسیاری از کشفیات این افراد تحول بزرگی در علم جذاب نجوم ایجاد کرده است. تمامی افراد مشهور جهان فعالیتهای خود را در زمینه های مختلف از مرحله ای آغاز کرده اند که به آنها تازه کار یا آماتور گفته می شده است. مرحله ای
که شاید تنها به دلیل نامش در آن توجه چندانی به افراد نشود و در موارد خاص استفاده زیادی از اطلاعات افراد آماتور به عمل نیاید.
اما به جرات می توان گفت حداقل در علم نجوم افراد آماتور نقش بسیار مهمی را به عهده داشته و دارند زیرا با دقت بسیار بالایی که برای یادگیری و اندوختن تجربه صرف می کنند گاه موفق به کشف وقایعی می شوند که اخترشناسان کارکشته با چندین بار مطالعه و مشاهده قادر به یافتن آن نخواهند بود کشفیاتی که می تواند جهان علم را متحول سازد. آخرین نمونه چنین موفقیتی به چند هفته گذشته باز می گردد، زمانی که یکی از اخترشناسان آماتور در استرالیا توجه جهان را نسبت به پدیده ای غیر طبیعی در سیاره مشتری جلب کرد. در ادامه مطلب بزرگترین کشفیات ستاره شناسان
جوان و آماتور در جهان علم نجوم مورد بررسی قرار خواهد گرفت.
کشف زخم سیاره مشتری: چند هفته گذشته توجه دانشمندان سرتاسر جهان به یافته آنتونی ولزلی اخترشناس جوان استرالیایی که مشاهده پدیده ای ناشناخته را در قطب جنوب سیاره مشتری به سازمان ناسا گزارش کرده بود، جلب شد. دانشمندان شاید هیچگاه نتوانند ابعاد جرمی که با سیاره برخورد کرده است را دریابند و سیاره نیز به خودی خود ترمیم خواهد شد، اما بسیاری معتقدند این کشف بسیار منحصر به فرد و بزرگ است.استفان ماران مسئول مطبوعاتی انجمن نجوم آمریکا معتقد است کشف حفره مشتری یکی از بهترین دست آوردهای اخترشناسان آماتور به شمار می رود. به گفته وی در اواسط دهه 1990 ستاره دنباله دار Levy 9 با برخورد با مشتری نشان داد سیاره های جهان از جمله زمین در برابر برخورد دیگر اجرام کیهانی بسیار آسیب پذیرند. کشف اخیر نیز نشان می دهد چنین پدیده هایی یک بار برای تمام عمر رخ نداده و وقوع آنها امری طبیعی به شمار می رود.
کشف کهکشان نخود سبز: هفته گذشته گروهی از اخترشناسان داوطلب از سرتاسر جهان در دانشگاه ییل موفق به کشف گروهی از کهکشانهای نایاب به نام نخودهای سبز شدند. طی این پروژه اخترشناسان آماتور با جستجو در میان پایگاههای اطلاعاتی تصویری آنلاین به دسته بندی کهکشانها پرداختند. این پروژه در سال 2007 در انگلستان آغاز شده و در حدود 230 هزار داوطلب در آن شرکت دارند.
طی این بررسی ها اخترشناسان نوعی ناشناس از کهکشانها را شناسایی کردند که به دلیل کوچکی و درخشش سبز رنگ، نام نخود سبز برای آنها انتخاب شد. این کهکشانها که در دسته کهکشانهای بسیار فعال ستاره ساز قرار دارند 10 بار
از کهکشان راه شیری کوچکتر و 100 بار کم حجم ترند. با این حال با توجه به حجم کوچک، کهکشانهای نخود سبز با سرعتی 10 بار بیشتر از کهکشان زمین ستاره سازی می کنند.
از میان یک میلیون کهکشان دسته بندی شده این پروژه 250 کهکشان نخود سبز کشف شده است و به اعتقاد متخصصان، یافتن چنین حجمی از این کهکشانهای سبز کوچک، توسط دیگر افراد هرگز ممکن نبود.
کشف اورانوس توسط هرشل تازه کار:
 تنها اخترشناسان آماتور نوین نیستند که به دستاوردهای قابل توجهی در زمینه نجوم دست یافته اند. زمانی که ویلیام هرشل در سال 1781 موفق به کشف سیاره اورانوس شد موسیقیدانی متوسط به شمار می رفت که تنها برای سرگرمی رو به نجوم آورده بود. پس از کشف این سیاره وی به سرعت مورد توجه جامعه علمی آن زمان قرار گرفت و به سرعت به پادشاه جرج سوم معرفی شد و وی حقوقی را برای هرشل تعیین کرد. وی سیاره اورانوس را با استفاده از تلسکوپ دست ساز خود کشف کرده است.
کشف ستاره دنباله داری که به مشتری حمله کرد: در سال 1993 کارولین و جین شومیکر به همراه دیوید لووی ستاره دنباله داری را کشف کردند که در مدار سیاره مشتری در حرکت بود. پس از گذشت یک سال ستاره دنباله دار شومیکر- لووی 9 با سیاره مشتری برخورد کرده و نگرانی هایی
 را در رابطه با احتمال برخورد اجرام کیهانی به زمین برانگیخت.درحالیکه لوویی اکنون از اخترشناسان مشهور به شمار می رود، در زمان کشف این ستاره دنباله دار ستاره شناسی آماتور و نویسنده مقالات علمی به شمار می رفت. وی قطعا یکی از بهترین نویسندگان کتابهای ستاره شناسی علمی به شمار می رود. وی در ادامه فعالیتهای خود 22 ستاره دنباله دار دیگر را نیز کشف کرده و خود را در مقام سوم کشف بیشترین ستاره های دنباله دار در جهان قرار داد.
تحول طراحی تلسکوپها: جان دابسون یکی از تأثیرگذارترین اخترشناسان آماتور در جهان به شمار می رود اما نه به دلیل کشف پدیده ای جدید در آسمان بلکه به دلیل طراحی تلسکوپی که توانست رصد آسمان را بسیار آسانتر و قابل دسترس تر کند.
تلسکوپهای دابسونی از دستاوردهای بسیار شگفت انگیز در زمینه نجوم به شمار می رود. دابسون در سال 1915 در چین متولد شده و پس از کسب مدرک شیمی در صنایع دفاعی مشغول به کار شد. اما به دلیل علاقه غیر قابل مهارش به علم نجوم تصمیم به طراحی تلسکوپی جدید را گرفت. وی در سال 1956 اولین نمونه از تلسکوپهای دابسونی را با موادی ارزان قیمت و قابل دسترس تولید کرد و توجه بسیاری را به این ابداع جدید خود جلب کرد.
کشف ستاره دنباله داری هالی- باپ: این ستاره اولین بار در سال 1995 کشف شد. هالی
- باپ یکی از دورترین ستاره های دنباله داری بود که تا آن زمان توسط دانشمندان ردیابی شده بود. کاشفان این ستاره دوردست، توماس باپ از کارمندان یک کارخانه تولید کننده مواد ساختمانی بود که با کمک آلن هالی از اخترشناسان حرفه ای موفق به کشف این ستاره شدند. توماس باپ اولین فردی بود که موفق به مشاهده ستاره دنباله دار شد. این دو نفر در عصر یک روز مشابه و به صورت جداگانه این ستاره را در ایالتهای آریزونا و نیومکزیکو رصد کردند.
کشف ابرنواختر توسط وزیر بازنشسته:
 رابرت ایوانز از زمان نوجوانی به علم نجوم علاقمند شد اما هنگامی که زمان انتخاب حرفه فرا رسید سمت وزارت را به اخترشناسی ترجیح داد. وی تا کنون موفق شده است رکورد کشف ابرنواختران، ستاره های انفجاری که برای اخترشناسان از اهمیت بالایی  برخوردارند را در جهان به نام خود ثبت کند. اکنون رصدخانه های اتوماتیک جایگزین تحقیقات انسانی شده اند اما ایوانز با کمک گرفتن از شیوه های کلاسیک اخترشناسی موفق به ردیابی 42 ابرنواختر شده است. بر اساس گزارش
ای. بی. سی نیوز، تحقیقات خستگی ناپذیر وی باعث شد به عضویت انجمن سلطنتی نجوم کانادا، اتحادیه بین المللی نجوم و دیگر سازمانهای مرتبط درآید.

کشف سحابی های ابرسیاره ای
گروهی از محققان استرالیایی از دانشگاه سیدنی غربی موفق به کشف نمونه ای جدید از اجرام کیهانی به نام سحابی های ابر سیاره ای شده اند.
سحابی های سیاره ای، لایه هایی از گازها و غبارهای ناشی از ستاره های در حال مرگ هستند که معمولا در نزدیکی ستاره هایی کوچکتر از خورشید مشاهده می شوند.
محققان با استفاده از تلسکوپ رادیویی ایستگاه رصد CSIRO در استرالیا به مطالعه بر روی ابرهای ماژلانی که از همسایه های کهکشان راه شیری به شمار می رود پرداخته و دریافتند 15 جرم رادیویی موجود درون این ابرها با سحابی های سیاره ای که توسط تلسکوپهای نوری رصد می شوند شباهت دارند.این سری جدید از اجرام کیهانی به صورت غیر طبیعی از منابع قدرتمند امواج رادیویی به شمار می روند و بر خلاف سحابی های سیاره ای کشف شده در کنار ستاره های عظیم قرار دارند.
به گفته محققان کشف این اجرام جدید می تواند در حل مسئله مشهور جرم ناپدید شده مؤثر واقع شود. سحابی ابرسیاره ای جدید با ستاره های عظیمی در ارتباط هستند که حجم آنها گاه به هشت برابر خورشید نیز خواهد رسید و جرم تمرکز مواد سحابی در اطراف ستاره های تشکیل دهنده آن نیز 6/2 برابر جرم خورشید اعلام شده است.
بر اساس گزارش ساینس دیلی، محققان کشف این اجرام در طول موج رادیویی را شگفتی بزرگی اعلام کرده و معتقدند تا کنون کسی انتظار رصد چنین اجرامی را با کمک تجهیزات رادیویی کنونی نداشته است. با اینکه برخی از سحابی های سیاره های جدید در ابرهای ماژلانی از درخشندگی سه برابر اجرامی مشابه در کهکشان راه شیری برخوردارند، مشاهده دقیق آنها نیازمند تلسکوپهای رادیویی قدرتمندتر خواهد بود.

سياه چاله هاي اوليه، گرسنه متولد مي شدند
شبيه سازي هاي جديد رايانه اي نشان مي دهد،  سياه چاله هاي اوليه به رغم اين كه كوچك بوده و رشد بسيار آرامي داشتند تاثيرات قابل توجه و زيادي بر محيط اطرافشان در كائنات داشته اند. اين شبيه سازي ها با يك ابررايانه  و با تلاش محققان اخترفيزيك در انستيتو كاويل با همكاري موسسات تحقيقاتي دانشگاه استانفورد و آزمايشگاه آژانس فضايي آمريكا (ناسا) انجام شده است.
محققان در بررسي هاي جديد به نقش پيچيده تر سياه چاله هاي ابتدايي در كائنات پي برده اند.
در شبيه سازي هاي جديد، ابرهاي گازي حاصل از پديده انفجار بزرگ به آرامي تحت نيروي جاذبه گردهم آمده و در نهايت اولين ستاره ها را تشكيل دادند.
اين ستاره هاي عظيم و گرم با انتشار انرژي زياد به شكل نور ستاره اي ابرهاي گازي را از خود دور كردند؛ اما اين ستاره ها دوام زيادي نداشتند و به زودي مصرف سوخت داخلي خود شدند. اين پديده باعث مي شد كه ستاره ها در درون خود فرو بريزند و سياه چاله ها را در فضايي از خلا تشكيل دهند.
اين سياه چاله ها سپس براي رشد خود از اطرافشان تغذيه مي كردند، به اين ترتيب سياه چاله ها بزرگ و بزرگتر شدند و بر محيط اطراف خود نيز تاثير به سزايي گذاشتند.
هر چند اين شبيه سازي ها هنوز كامل نيست، اما سرنخ مهمي درباره چگونگي رشد سياه چاله هاي ابتدايي در اختيار دانشمندان قرار مي دهد.

کشف شهاب سنگی با ساختار سه تایی در مدار زمین
مرکز رادار خورشیدی گلدستون ناسا اعلام کرد یکی از نزدیکترین شهاب سنگها در مدار زمین از ساختاری نایاب و سه تایی تشکیل شده است.
رصدهای جدید راداری نشان می دهد شهاب سنگی که در نزدیکی زمین قرار گرفته است در واقع از سه سنگ کیهانی مجزا تشکیل شده است.این ساختار کیهانی با نام شهاب سنگ 1994 CC در تاریخهای 12 و 14 ژوئن توسط ساختار رادار خورشیدی گلدستون ناسا تصویربرداری شد. در حالی که اکثر شهاب سنگها در کمربندی میان مریخ و مشتری در حرکت هستند برخی از آنها از این کمربند خارج شده و در مسیر مدار زمین در نزدیکی خورشید حرکت می کنند. در حدود 15 درصد از این شهاب سنگهای نزدیک به زمین از ساختارهایی دوتایی تشکیل شده اند و تقریباً کمتر از یک درصد از آنها سه تایی خواهند بود.1994 CC که در محدوده 52/2 میلیون کیلومتری از زمین قرار گرفته است دومین ساختار سه تایی است که در میان اجرام نزدیک به زمین شناسایی شده است. ساختار سه تایی
 این شهاب سنگ از یک جرم مرکزی با قطر 700 متر تشکیل شده است که دو قمر کوچکتر آن را احاطه کرده اند. تحقیقات اولیه نشان می دهد قطر قمرهایی که جرم مرکزی را احاطه کرده اند حداقل 50 متر است. محققان در سال 2008 اعلام کردند شهاب سنگهای دوتایی تحت تأثیر انرژی که از نور خورشید طی طولانی مدت جذب می کنند تشکیل
 می شوند.رصدخانه آرچیبو نیز در کنار رصد خانه گلدستون موفق به ردیابی این ساختار سه تایی نایاب از شهاب سنگهای نزدیک به زمین شده است. در عین حال اطلاعات مشترکی که توسط این دو مرکز ارائه شده است برای مطالعه خصوصیات فیزیکی و مداری  1994 CC مورد استفاده قرار خواهند گرفت.بر اساس گزارش اسپیس، شهاب سنگ 1994 CC در سال 2074 در یکی از نزدیک ترین سطوح پرواز خود از زمین قرار خواهد گرفت. در این دوره زمانی این شهاب سنگ از ارتفاع 5/2 میلیون کیلومتری از سطح زمین عبور خواهد کرد.

چند کهکشان داریم؟
آقای اید چرچویل دانشمند اخترشناس در دانشگاه ویسکانسین - مادیسون می گوید: " ما هنوز تعداد دقیق کهکشان ها را نمی دانیم، اما می دانیم که بسیار زیاد هستند." در یک تصویر گرفته شده توسط تلسکوپ فضایی هابل حدود 10 هزار کهکشان دیده می شود.
در کهکشان خود ما (کهکشان راه شیری) حدود 100 تا 300 میلیارد ستاره وجود دارد که از جمله آن فقط 6000 ستاره از زمین  با چشم غیرمسلح قابل دیدن می باشد. اما با پیشرفت تلسکوپ های ساخته شده، شمار کهکشان ها هم بیشتر می شود و می توانیم بهتر به گذشته های دور تر بنگریم.
آقای چرچویل می گوید: " برای شمردن همه آنها، باید بتوانید عمیقتر به فضا بنگرید تا ببینید که کهکشان ها چه زمانی تشکیل شده اند. ما تا کنون به آن حد نرسیده ایم. تعداد کهکشان ها به خوبی مشخص نشده، اما زمانی به این هدف خواهیم رسید."
اخترشناسان فکر می کنند که صدها میلیارد کهکشان در کائنات وجود دارد، اما شمار دقیق آن تا کنون مشخص نشده است . آیا لازم است اخترشناسان بدانند که چه تعداد کهکشان را می شناسیم؟
تخمین شمار موجود کهکشان ها در کائنات با شمردن اینکه چه تعداد کهکشان را می توانیم در یک منطقه کوچک از آسمان بنگریم، به دست می آید. سپس این تعداد را تعمیم می دهیم تا حدس بزنیم که چه تعداد کهکشان در کل آسمان وجود دارد.
در حال حاضر، صد ها میلیارد کهکشان توسط میدان بی نهایت عمیق تلسکوپ فضایی هابل در مدت یک سال شمرده شده است. هابل با نشانه گرفتن به یک قسمت کوچک آسمان برای چند ماه؛ یعنی یک نقطه کوچک کمتر از یک دهم یک میلیونم آسمان را جستجو می کند.
چرچویل می گوید: "شما به آسمان می نگرید و با خود می گویید که چه تعداد کهکشان را می توانم ببینم؟ بعد معلوم می شود که چقدر شمار آن زیاد است." شما تعدادی از کهکشان در یک قسمت کوچک آسمان (به اندازه یک سانتیمتر مربع) را بشمارید و همه آسمان را با این قسمت کوچک ضرب کنید. در نتیجه می بینید که چقدر شمار کهکشان ها در آسمان زیاد است.

كهكشان راه شيري يك همسايه بزرگ و پنهان دارد!
اخترشناسان احتمال مي دهند كه كهكشان راه شيري يك همسايه پنهان عظيم داشته باشد. دانشمندان علم نجوم مي گويند، يك كهكشان ماهواره بزرگ و پنهان از ديده ها احتمالاً در همسايگي كهكشان ما سكني گزيده است.
سوكانيا چاكرابارتي و لئو بليتز، دو پژوهشگر دانشگاه كاليفرنيا، به شواهدي دست يافته اند كه حاكي از وجود جاذبه يك كهكشان در نزديكي كهكشان راه شيري است.اين نيروي جاذبه باعث بروز آشفتگي هايي مي شود كه به صورت گاز در اطراف كهكشان راه شيري مشاهده شده اند.
محققان مي گويند در بهترين شبيه سازي ها مشاهده شده است كه اين كهكشان همسايه و ناديده حدود يك درصد جرم كهكشان ما را دارد يا 10 ميليارد بار بزرگتر از جرم خورشيد است.
چاكرابارتي در اين باره اظهار داشت: در حال حاضر اين كهكشان تقريباً 300 هزار سال نوري از ما فاصله دارد، اما شبيه سازي ها نشان مي دهند كه اين كهكشان به مرور زمان مي تواند تغيير موقعيت بدهد. محققان مي گويند علت ناپيدا بودن اين كهكشان آن است كه نماي درخشاني ندارد.

کشف آمینو اسید در ذرات به جامانده از ستاره دنباله دار
کشف آمینو اسید در مواد به جا مانده از ستاره های دنباله دار برای اولین بار می تواند نشانه حضور گسترده عوامل تشکیل دهنده حیات در فضا باشند.
محققان موفق به یافتن نشانه هایی از عوامل اصلی سازنده حیات در غبارهایی شده اند که از دنباله ستاره های دنباله دار به جا مانده اند؛ کشفی که می تواند پراکندگی عوامل بنیادین حیات در کهکشانها را به اثبات برساند.
دانشمندان مرکز فضایی گدارد ماده ای به نام گلیسین، یکی از آمینو اسیدهای ساده و از عوامل مؤثر در تشکیل حیات را در نمونه های به دست آمده از ستاره دنباله دار wild 2 به دست آوردند. این نمونه توسط فضاپیمای استرادوس ناسا که در سال 2006 در صحرای یوتا سقوط کرد به دست آمده است.
به گفته محققان با کشف این ماده اکنون می توان مطمئن بود که ستاره های دنباله دار عامل انتقال آمینو اسیدها به زمین بوده اند. آمینو اسیدها در گذشته در شهاب سنگها نیز مشاهده شده بودند، اما این اولین باری است که این ذرات حیاتی در ستاره های دنباله دار کشف می شوند.
فضاپیمای استرادوس در سال 1999 مسافرت 9/2 بیلیون مایلی خود را در فضا آغاز کرد و پنج سال پس از آغاز مأموریت موفق به مشاهده ستاره دنباله دار wild 2 شد. استرادوس با پرواز در ارتفاع 236 کیلومتری از ستاره دنباله داراز میان دنباله ستاره عبور کرده از غبارها و گازهای آن نمونه برداری کرد.
به گفته محققان ماده گلیسین در ابتدا چند ماه پس از فرود فضاپیما شناسایی شد و سالهای پس از آن به منظور تعیین هویت ماده کشف شده سپری شده است.
بر اساس گزارش لس آنجلس تایمز، محققان با وجود اینکه کشف گلیسین در دنباله ستاره wild 2 را کشفی بزرگ و ارزشمند می دانند، اما در عین حال معتقدند کنار هم قرار گرفتن مواد مورد نیاز تشکیل حیات در زمین، نمی تواند مدرکی محکم برای اثبات چگونگی آغاز حیات باشد و برای یافتن پاسخ این سؤال همیشگی تحقیقات همچنان باید ادامه داشته باشد.