روزنامه عصر مردم

نجوم
پیمان ره سپاس

در این بخش با مطالب و نکات جالبی در زمینه نجوم آشنا خواهید شد.
واحد قدر:
این واحد برای اندازه گیری میزان درخشندگی اجرام سماوی به کار می رود. بازه کمی آن از عدد منفی بیست و هفت که قدر خورشید است تا مثبت بیست و شش که قدر انتهای جهان است، را دربر می گیرد. همانطور که مشاهده می شود، هر چه از لحاظ عددی، قدر یک جرم سماوی مثبت تر باشد، آن جرم درخشندگی کمتری دارد و برعکس. در این میان عدد مثبت شش کمترین میزان درخشندگی ای است که یک چشم سالم قادر به تشخیص آن است. با توضیحات فوق به راحتی می توان نتیجه گرفت که آلودگی های نوری یا وجود غبار و دود در آسمان می تواند  از درخشندگی مثلاً یک ستاره بکاهد و قدر آن را تغییر دهد. ناگفته نماند که در آسمان شهرها به علت اینکه در شبها چراغ های خیابان ها روشن می شوند و نور آنها به لایه های گرد و غبار موجود در آسمان برخورد می کند و بازتاب داده می شود، لایه های گردوغبار دیده می شوند و مانع دیده شدن هر چه بهتر اجرام سماوی می شوند، نام این پدیده را آلودگی نوری نامیده اند. به همین علت است که منجمان برای رصد به نقاط خارج از شهر یا حتی کویرها می روند و یا اینکه سعی می شود  تلسکوپهای بزرگ و گرانقیمت را در ارتفاعات یا کویرها بنا کنند.
پدیده اختفا:
مخفی شدن یک جرم سماوی پشت جرم دیگر، اختفا نامیده می شود. مثلاً اختفا سیاره زهره پشت ماه و یا هر اختفای دیگر. اهمیت این پدیده در این است که مثلاً به وسیله آن می توان قطر اجرام سماوی را اندازه گیری کرد. بدین ترتیب که با داشتن پارامترهای فیزیکی نظیر لحظه ورود و خروج جرم به پشت جرم دیگر، این قبیل محاسبات انجام می شود. ذکر این نکته هم جالب است که به منظور دستیابی به دقت بالا از وسیله ای به نام فتومتر جهت اندازه گیری لحظه تماس و لحظه جدا شدن دو جرم استفاده می شود. به طور ساده می توان گفت که این وسیله نور رسیده از اجرام سماوی را تبدیل به فرمانهای الکتریکی می کند و در نهایت مثلاً زمانهای مورد نظر را به صورت یک عدد دیجیتالی ارایه می دهد.
بادهای خورشیدی (توفانهای خورشیدی):
مجموعه ای از ذرات پر انرژی (مادی و باردار) ساطع شده از خورشید هستند که نسبت به نور دارای سرعت خیلی کمتری می باشند (حدود پانصد کیلومتر در ثانیه). منشأ این پدیده، انفجارهای سطح خورشید است که باعث وزش ذرات باردار در فضا می شود. این ذرات قادر هستند که در عرض چند ثانیه بر اتمسفر زمین اثر بگذارند. اثر بادهای خورشیدی بر شهرهای شمالی تر زمین بیشتر است، چون میدان مغناطیسی در محل قطبین حالت فرو رفتگی دارد. میدان مغناطیسی زمین نقش محافظ در برابر این بادها را بر عهده دارد.
کشورهایی چون کانادا و آمریکای شمالی بیشتر در معرض این پدیده هستند. چند نمونه از حوادث ناشی از بادهای خورشیدی:
-برخورد ذرات باردار بادهای خورشیدی به شبکه برق کبک (کانادا) که باعث خاموشی در کبک و خوردگی لوله های نفت آلاسکا شد.
-آسیب دیدن ماهواره telstar401 که در مسیر این بادها قرار داشت. توفانهای خورشیدی روی دستگاههای الکترونیکی اثر نامطلوب می گذارند و باعث اختلال در عملکرد و گاهی اوقات آسیب های تخریبی جدی بر آنها می شوند. اثر توفانهای خورشیدی بر کشورهای صنعتی بیشتر و خطرناکتر است. چون فناوری های الکتریکی و الکترونیکی در آنها بیشتر استفاده شده است. بنابراین این کشورها، سازمانهایی را مسئول بررسی فعالیت سطح خورشید کرده اند تا در صورت بروز یک توفان شدید خورشیدی به مردم خبر دهند. خلبانانی که در ارتفاع زیاد پرواز می کنند بیشتر تحت تأثیر این تشعشعات هستند. مخصوصاً خلبانهای مسیر لندن – نیویورک. مسافران این مسیرها به اندازه یک بار عکسبرداری با اشعه ایکس، از این بادهای خورشیدی تأثیر می پذیرند و این تأثیر حین توفانهای خورشیدی به یکصد برابر هم می رسد. خلبانهای دانمارکی که بیش از پنج هزار ساعت پرواز داشتند دچار سرطان ناشی از این ذرات شده اند. یکی از دلایلی که برخی دانشمندان، مخالف کاربرد سلاح های هسته ای در فضا هستند این است که توفانهای خورشیدی ممکن است باعث اختلال و به کار افتادن ناخواسته این سلاح ها شوند.

كشف ماده اي شگفت در دل ستاره هاي کوارکي

طي بررسي هاي اخير، دانشمندان دريافته اند که در مرکز يک ستاره نوتروني بي اندازه چگال ممکن است نوترون ها آنچنان فشرده شوند که ساختارشان در هم شكسته و ماده به دريايي از کوارک هاي آزاد، گلئون ها و الکترون ها تبديل شود.
بيشتر ماده اي که در جهان مي شناسيم مانند ستاره ها، سحابي ها، سيارات، غبارهاي ميان ستاره اي و... از سه ذره پرتون، نوترون و الکترون ساخته شده اند.
تا مدتها گمان بر اين بود که اين ذره ها، ذرات بنيادي عالم هستند و نمي توان آنها را به اجزاي کوچکتري تقسيم کرد. اين باور هنوز در مورد الکترون وجود دارد، اما تبديل پروتون و نوترون به يکديگر در برخي واکنش هاي هسته اي و آزمايش هاي پيشرفته تري که در شتاب دهنده هاي ذرات بنيادي انجام شده، نشان داده است که آنها از ذرات سازنده کوچکتري به نام « کوارک » ساخته شده اند. تاکنون شش نوع کوارک شناخته شده است. پروتون ها از دو کوارک Down و يک کوارک Up ساخته مي شوند و دو کوارک Up و يک کوارک Down نوترون را مي سازند. براي نگه داشتن کوارک ها کنار يکديگر چسب مخصوصي لازم است! اين وظيفه به عهده ذرات ديگري است که « گلئون » نام دارند.
در حالت طبيعي نمي توان کوارک ها را به صورت آزاد و منفرد يا در مجموعه هايي غير از اين دو حالت يافت، اما اگر چگالي و فشار آن قدر زياد باشد که ساختار پروتون ها و نوترون ها در هم بشکند شايد ماده جديدي خلق شود که ديگر ساختار شناخته شده قبلي را ندارد.
ديگر نمي توان از ذره يا ذرات به صورت مشخص نام برد؛ چرا که ماده به درياي يکپارچه اي از کوارک ها، گلئون ها و الکترون ها تبديل شده است. چگالي اين ماده از چگالي هسته اتم ها که شامل پروتون ها و نوترون هاي مجزاست، بسيار بيشتر است و خاصيت هاي آن نيز با خواص ماده معمولي بسيار متفاوت خواهد بود.
دانشمندان اين ماده جديد را «ماده کوارکي» يا «ماده شگفت» ناميده اند.
براي تفکيک ستاره نوتروني از ستاره کوارکي اخترشناسان نياز دارند که نسبت جرم به شعاع ستاره مورد نظر را بدانند. به دست آوردن جرم ساده تر است؛ به ويژه براي ستاره هاي نوتروني که در مجموعه اي دوتايي قرار دارند، زيرا دوره تناوب آنها به جرم و فاصله دو همدم از يکديگر بستگي دارد.
طبق مشاهدات صورت گرفته، قطر ستارهاي کوارکي حدود 10 تا 11 کيلومتر تخمين زده مي شود. اين مقدار را مقايسه کنيد با اندازه يک ستاره نوتروني متوسط به قطر 20 تا 30 کيلومتر!
طبق نوشته پارس اسكاي، ماده شگفت ممکن است پايدارترين شکل ممکن ماده باشد. تاکنون اين عنوان به هسته اتم آهن اطلاق مي شد که نقطه پاياني واکنش هاي هسته اي در مرکز ستاره هاي سنگين و پرجرم است.
اگر چنين باشد، پس از ساخته شدن ماده شگفت، براي نگهداري آن به همين اندازه شکل فشرده نيازي به گرانش نخواهد بود.
برخي نظريه پردازان معتقدند اين ماده بسيار چگال مي تواند هر شکل ديگري از ماده را که با آن برخورد کند درهم بشکند و تبديل به ماده شگفت کند. اما جاي نگراني نيست، چرا که حتي اگر اين اتفاق بيفتد، سرعت انجام آن بسيار کم است.
با اين اوصاف، تصور کنيد که کمي ماده شگفت روي زمين يا خورشيد بريزد. چه اتفاقي خواهد افتاد؟ ماده شگفت به سرعت به سمت مرکز مي رود و در همان جا باقي مي ماند، بدون اينکه آسيبي به محيط اطراف وارد کند.

معمای انفجارهای خورشیدی

گاهی خورشید، ابرهایی از پلاسما را به سمت ما پرتاب می کند که می توانند ماهواره های اطراف زمین را بسوزاند و شبکه های انتقال انرژی روی زمین را از کار بیندازد. اغلب این انفجارها در دوره اوج فعالیت خورشیدی که لکه های خورشیدی به بیشترین میزان فراوانی خود بر روی خورشید می رسند،  اتفاق می افتد.
به گزارش نیوساینتیست، با این که به طور میانگین بین هر دو دوره اوج خورشیدی 11 سال فاصله است،  اما پیش بینی زمان دقیق و میزان هر اوج بسیار مشکل است؛ چون برای رسیدن به یک نمونه، هنوز اطلاعات تاریخی کافی وجود ندارد. از زمانی که ثبت کامل و قابل قبول دوره های خورشیدی آغاز شده،  حدود 24 دوره پدیدار شده است و اکنون، تحلیل طرح های تاریخی لکه خورشیدی این احتمال را بیان می کند که این ثبت های منقطع از اواخر قرن 18 میلادی، یک دوره خورشیدی را از قلم انداخته است.
شمار لکه های خورشیدی در این فاصله با ارقام اخترشناس قرن 19 سوییسی، رودولف وولف مطابقت دارد. وی محاسباتش را بر پایه طرح هایی که یک اخترشناس تازه کار اتریشی به نام یوهان اشتودر از خورشید کشیده  بود، انجام داد. اما از آن جایی که طرح های اشتودر بسیار پراکنده بود (برای مثال در نیمه دوم سال 1793/ 1172 وی تنها دو طرح کشیده بود)، اعتبار اعداد مطرح شده توسط وولف از دیرباز توسط اخترشناسان زیر سوال رفته است. حتی در قرن 19 میلادی، برخی گمان بردند که شاید دو دوره خورشیدی کوتاه مدت در آن دوره اتفاق افتاده است.
برای روشن شدن این بحث،  گروهی به سرپرستی ایلیا یوسوسکین از دانشگاه اولو در فنلاند،  طرح های اصلی اشتودر را که در حال حاضر در موسسه اخترفیزیک آلمان نگهداری می شوند، بازنگری کردند.
نگاهی دوباره به گزارش لکه های خورشیدی در قرن هجدهم، می تواند به پیش بینی های دقیق تری در مورد انفجارهای خورشیدی خطرناک بینجامد. گروه، هم تعداد لکه های خورشیدی و هم مکان قرار گرفتن آن ها را روی خورشید مورد توجه قرار داد. محل آن ها از این جهت اهمیت دارد که وقتی یک دوره خورشیدی جدید آغاز می شود، این لکه ها اغلب در عرض جغرافیایی 20 تا 30 درجه نسبت به استوای خورشید قرار می گیرند،  اما با پیشرفت دوره، در عرض های نزدیک تر به استوا ظاهر می شوند تا جایی که در پایان دوره به ندرت بیش از چند درجه با استوا فاصله دارند. یوسوسکین گفت: «وولف برای شمردن تعداد لکه ها تنها از طرح های اشتودر استفاده کرد. وی از اطلاعات مربوط به محل آن ها استفاده نکرده است.»
تحلیل های جدید احتمال می دهد که حدود سال 1793/ 1172 یک دوره خورشیدی جدید و ضعیف آغاز شده است. در آن سال، لکه های طرح های اشتودر در حدود زاویه 20 درجه از استوا قرار گرفته بودند و همچنین یکی از طرح های همیلتون در سال 1795/ 1174 لکه ای را در زاویه 15 درجه استوای خورشید نشان می دهد. این تحلیل چنین عنوان می کند که در زمان آن دوره خورشیدی بلندمدت غیرعادی،  در واقع دو دوره به طول نه و هفت سال روی داده است.
داگلاس بیسکر،  از سازمان امور جوی و اقیانوسی ملی ایالات متحده در مورد این نتایج گفت: «به طور قطع روی برخی نمونه های پیش بینی تأثیرگذار خواهد بود». برای مثال، آمارهای مربوط به دوره های خورشیدی پیش از این انتظار داشتند که دوره های طولانی خورشیدی،  دوره هایی ضعیف را به دنبال داشته باشد. اما حالا به نظر می رسد که این ایده اغراق آمیز است، چراکه این ایده بر اساس مشاهداتی ارائه شده بود که نشان می داد بعد از یک دوره بسیار بلندمدت خورشیدی،  در سال 1799/ 1178 دوره بسیار ضعیفی آغاز شده است. با این حال،  وی همچنان در مورد نتیجه گیری قطعی در مورد این دوره خورشیدی اضافی هشدار داد و گفت:  «حتی با اطلاعات جدید، من شخصاً مشاهدات را بیش از آن حدی که بتواند قانع کننده باشد،  پراکنده می بینم.»

جهنمي از برودت در فلات قطب جنوب
اخترشناسان به تازگي موفق شده اند سردترين، خشكترين و آرام ترين محل در روي زمين را شناسايي كنند.
تحقيق و جستجو براي پيدا كردن بهترين منطقه رصد شده در جهان به كشف محلي منجر شد كه تصور مي شود سردترين، خشك ترين و در عين حال آرام ترين نقطه در روي زمين است.
به گفته اخترشناسان، تصور مي شود تاكنون پاي هيچ انساني به اين نقطه از زمين نرسيده باشد اما پيش بيني مي شود بتوان از اين محل تصاويري بدست آورد كه سه برابر واضح تر و دقيق تر از تصاوير تهيه شده از آن با تجهيزات زميني هستند.
يك تيم تحقيقاتي مشترك آمريكايي و استراليايي در جريان مطالعات خود براي ارزيابي بسياري از عاملهاي تاثيرگذار روي دانش نجوم و ستاره شناسي از جمله پوشش ابري، دما، روشني آسمان، بخارات آب، سرعت باد و آشفتگي هاي اتمسفريك و با تركيب داده هاي حاصل از ماهواره ها، ايستگاه هاي زميني و نمونه هاي آب و هوايي اين منطقه استثنايي و شگفت انگيز را شناسايي كرده اند.
پژوهشگران اين منطقه را كه در ارتفاع 4053 متري بر روي فلات قطب جنوب واقع است، «مرز آ» ناميده اند.
اخترشناسان مي گويند اين محل نه تنها فوق العاده بكر و دور افتاده است بلكه بي نهايت هم سرد و خشك است.
مطالعات نشان داده است، متوسط دماي هواي زمستاني در «مرز آ» 70- درجه سانتيگراد است و محتوي آب در كل اتمسفر آن چيزي كمتر از ضخامت يك تار موي انسان است!
به گفته دانشمندان، اين منطقه بي نهايت آرام است بدين معني كه آشفتگي هاي اتمسفريك در آنجا بسيار كمتر از هر نقطه ديگري در زمين است به طوري که امكان مشاهده ستاره هاي چشمك زن در آسمان به خوبي فراهم مي شود.
دكتر ويل ساندرز، استاد دانشگاه ويلز جنوبي و محقق رصدخانه آنگولا - استراليا در اين زمينه اظهار داشت: اين منطقه به قدري آرام است كه تقريبا هيچ وزش باد يا حتي شرايط جوي در آن وجود ندارد.
دكتر ساندرز تأكيد كرد: از آنجا كه آسمان در اين منطقه بسيار تاريكتر و خشكتر است بنابراین يك تلسكوپ در اندازه معمولي مي تواند در حد بزرگترين تلسكوپ ها در ساير نقاط جهان كارآيي و قدرت داشته باشد.

کهکشانی که همنوع خوار است!
گروهی از ستاره شناسان انگلیسی برای اولین بار موفق شدند با دقت بسیار بالایی مرزهای کهکشان آندرومدا را تعیین کنند و نشان دهند که آندرومدا یک کهکشان همنوع خوار است.
آندرومدا کهکشان همسایه کهکشان راه شیری است که در فاصله 5/2 میلیون سال نوری از راه شیری قرار دارد.
اکنون دانشمندان دانشگاه کمبریج با استفاده از دستگاههای "مگا کم" و "مگا پرایم" نصب شده در تلسکوپ مشترک کانادا و فرانسه در جزایر هاوایی دریافتند که آندرومدا برخی از کهکشانهای کوتوله اطراف خود را خورده است. این کهکشان همنوع خوار همچنان در حال خوردن بقایای این کهکشانهای کوتوله است.
در این تحقیق، فضایی به قطر یک میلیون سال نوری رصد شد و امکان ایجاد دقیق ترین و وسیع ترین نقشه پانورامیک این کهکشان را فراهم کرد.
برپایه تئوریهای تکامل کهکشانها، این اجرام آسمانی با جذب تدریجی کهکشانهای کوچکتر رشد می کنند. اکنون این محققان موفق شدند برای اولین بار این پدیده را به صورت تجربی نیز مشاهده کنند.
براساس گزارش  Scientific American، همچنین این ستاره شناسان موفق شدند برای اولین بار با دقت بسیار بالایی از مرزهای این کهکشان نقشه برداری کنند و ستاره ها و ساختارهای غول پیکری را که در طول فرایند همنوع خواری در کهکشان آندرومدا ایجاد شده اند نشان دهند.

يك زباله فضايي، ايستگاه فضايي بين المللي را تهديد مي كند
مقامات ناسا ضمن رديابي يك زباله كيهاني كه به سمت ايستگاه فضايي در حركت است، اعلام كردند كه احتمالاً اين ايستگاه بايد موتورهاي خود را روشن كرده و براي جلوگيري از اين برخورد موقعيت خود را تغيير دهد تا اين زباله بتواند از كنار آن عبور كند و آسيبي به ايستگاه فضايي وارد نياورد.
سازمان فضايي آمريكا (ناسا) اعلام كرد: اين زباله ممكن است، از فاصله دو مايلي از كنار مجتمع مدارگرد ايستگاه فضايي بين المللي و 13 فضانورد فعلي مستقر در آن عبور كند.
رديابي اين زباله كيهاني در حال حاضر از بخشي از يك راكت اروپايي موسوم به «آريان پنج» انجام مي شود كه بيش از سه سال پيش پرتاب شد. اين زباله به قدري به ايستگاه نزديك است كه احتمالا فضانوردان مجبور خواهند شد، موتورهاي اين مجتمع فضايي را روشن كنند تا اين مجتمع و شاتل ديسكاوري كه در حال حاضر روي آن لنگر انداخته با هم از مسير زباله فضايي دور شوند.

هندی ها تا چهار سال دیگر به مریخ می روند
آژانس فضایی هند اعلام کرد پس از آغاز مأموریت چاندرایان 2 این کشور قصد دارد از سال 2013 تا 2015 ماموریتی را به سوی سیاره مریخ انجام دهد.
به گفته مقامات سازمان فضایی هند ماموریت مریخی این سازمان در سالهای 2013 تا 2015 انجام خواهد گرفت.
مادهاوان نیر، رئیس سازمان فضایی هند (ISRO) که به تازگی اتمام ماموریت ماه گرد چاندرایان 1 را پس از قطع تمامی ارتباطات رادیویی با این ماهواره به صورت رسمی اعلام کرده است، می گوید تا کنون درخواستهای متفاوتی از انجمنهای علمی دریافت شده است که ماموریت هند به سوی مریخ بر اساس نوع این درخواستها برنامه ریزی خواهد شد.
این ماموریت که در مرحله ابتدایی و فرضی بسر می برد پس از آغاز ماموریت چاندرایان 2 آغاز خواهد شد.
بر اساس گزارش زی نیوز، مادهاوان که معتقد است ماموریت مریخ نیز مانند چاندرایان 1 هزینه ای کمتر از
100 میلیون دلار برای اکتشاف در مریخ نیاز خواهد داشت.

کشف پروتئین در یک ستاره دنباله دار
برای اولین بار دانشمندان ناسا موفق به شناسایی مواد تشکیل دهنده پروتئین در یک ستاره دنباله دار شدند.
به گزارش نیویورک تایمز محققان مرکز فضایی گودارد در آمریکا در پی مطالعه بر روی نمونه های گرفته شده از یک ستاره دنباله دار در سال 2006، یک نوع آمینو اسید به نام گلیسین را شناسایی کرده اند. این نمونه ها توسط کاوشگر Stardust گرفته شده اند. گلیسین نوعی آمینو اسید است که برای ساخت گلوتاتیون و پورفیرین، از مواد تشکیل دهنده هموگلوبین خون، در بدن مصرف می شود. آمینو اسید ها مولکول های کوچکی هستند که با اتصال تعداد زیادی از آنها پروتئین تولید می شود. دانشمندان بارها رد این مواد را در سنگ های آسمانی که با زمین برخورد می کنند پیدا کرده اند و پیش تر، در طیف نگاری گازهای کهکشان های دوردست شواهد وجود گلیسین یافت شده است. به گفته دانشمندان این امر می تواند یکی از فرضیه های تشکیل زمین را ثابت کند. بر اساس این فرضیه مواد اساسی حیاتی زمانی که سیارک ها و ستاره های دنباله دار به زمین برخورد کردند، به سیاره ما وارد شدند. اگر این فرضیه اثبات شود، می توان نشان داد زمانی که یک سیاره از یک ابر ستاره ای متولد می شود، نشانه های حیات از همان زمان تولد در آن یافت می شود.

دورترین کهکشان در جهان شناسایی شد
دورترین کهکشانی که تا به حال در جهان هستی شناسایی شده به همراه سیاهچاله ای عظیم در ابتدایی ترین بخشهای تاریخ شکل گیری جهان هستی شناسایی شد.
این کهکشان که وسعتی برابر کهکشان راه شیری دارد در فاصله 8/12 بیلیون سال نوری قرار داشته و میزبان سیاهچاله فوق عظیمی است که ماده درون آن حداقل یک بیلیون بار بیشتر از خورشید است. این در حالی است که جهان هستی سنی برابر 7/13 بیلیون سال دارد و دورترین اجرام مانند این کهکشان در دورترین نقاط زمان پنهان شده و نور آنها پس از طی این مدت زمان به زمین می رسد.
نکته شگفت انگیز در اینجاست که کهکشانی به این عظمت زمانی که جهان تنها سنی برابر یک شانزدهم سن کنونی خود داشته وجود داشته است و سیاهچاله ای یک بیلیون بار عظیم تر از خورشید را در خود جا داده است. اخترشناسان دانشگاه هاوایی معتقدند این کهکشان و سیاهچاله اش با سرعتی بالا در جهان اولیه شکل گرفته اند.
رکورد پیشین دورترین کهکشان میزبان به سال 2005 تعلق دارد که کهکشانی در فاصله 5/12 بیلیون سال فاصله به ثبت رسید. دورترین سیاهچاله مجزایی که تا کنون کشف شده نیز در فاصله 13 بیلیون سال نوری به ثبت رسیده و در سال 2007 کشف شده است. اخترشناسان قادر به دیدن سیاهچاله ها نیستند اما می توانند حضور آنها را به واسطه جرمی که آنها را احاطه کرده است درک کرده و گرانش آنها را محاسبه کنند. جمع آوری اطلاعات در رابطه با کهکشانهای میزبان سیاهچاله های عظیم می تواند برای درک راز طولانی مدت چگونه شکل گیری کهکشانها و سیاهچاله ها بسیار مؤثر باشد. تا کنون مطالعه بر روی جهانهای دوردست به دلیل وجود نور کورکننده ای که از حواشی سیاهچاله ها متصاعد می شود بسیار مشکل بوده و امکان مشاهده نور ضعیف کهکشانها در برابر این نور شدید وجود نداشته است. همچنین بر خلاف سیاهچاله های کوچکتر که پس از مرگ یک ستاره به وجود می آیند، منشا سیاهچاله های عظیم همچنان ناشناخته باقی مانده است. بر اساس گزارش ام اس ان بی سی، دانشمندان به منظور مشاهده این پدیده دورافتاده از ابزاری به نام CCDs که بر روی دوربین تلسکوپ سوبارو واقع در مائونا کی نصب شده بود استفاده کردند.

موشها برای اولین بار میهمان ایستگاه فضایی می شوند
گروهی 6 تایی از موشهای آزمایشگاهی اولین میهمانان ایستگاه فضایی از این گونه جانوری هستند که به همراه شاتل دیسکاوری از اتمسفر زمین خارج شده و در ایستگاه فضایی بین المللی ساکن می شوند. این موشهای کوچک بخشی از مطالعه ایتالیایی ها هستند که به منظور بررسی تأثیرات فضا بر روی کاهش تراکم استخوان در فضا میهمان ساکنان ایستگاه فضایی شده اند تا شرایط فیزیکی آنها در شرایط مداری مورد بررسی قرار گیرد.
به گفته مسئول محموله های دیسکاوری، محل سکونت این موشها در ایستگاه در واقع هتلی کوچک و فضایی است که دارای اتاق خواب و اتاقهایی برای غذا خوردن و خوابیدن می باشد. این تجهیزات از این رو برای موشهای کوچک فراهم آورده شده است که اساس مطالعات بر پایه راحتی جانداران در محیط فضایی است. موشها قبل از بازگردانده شدن به زمین به مدت سه ماه در هتل کوچک خود در ایستگاه فضایی بین المللی ساکن خواهند بود. این جانداران تا کنون چندین بار به فضا سفر کرده اند، اما در تمامی این سفرها درون فضاپیما باقی مانده اند و سپس به زمین بازگردانده شده اند. طولانی ترین زمانی که موشها در خارج از اتمسفر زمین و در فضا زندگی کرده اند 30 روز بوده است.
جولی رابینسون از محققان ایستگاه فضایی معتقد است برای سکونت موشها در ایستگاه فضایی از فناوری کاملاً جدیدی استفاده شده است و این پروژه طولانی ترین زمان سکونت این جوندگان کوچک در فضا را به منظور انجام آزمایشهای تجربی رقم خواهد زد. محل سکونت موشها یا هتل فضایی این جانداران که توسط فضانوردان به ایستگاه فضایی انتقال داده شده است با استفاده از دیواره هایی به چند قسمت تقسیم شده است تا هر یک از موشها فضای کافی برای زندگی کردن داشته باشند. غذا و آب مورد نیاز این جانداران با استفاده از ساختار خودکاری تهیه شده و ساختار شبیه ساز نوری نیز وظیفه شبیه سازی روز و شب را برای موشها به عهده دارد. همچنین تمامی این فرایندها و کنش موشها توسط دوربینهایی تحت نظارت خواهد بود. موشهای آزمایشگاهی که به سفارش آژانس فضایی ایتالیا به فضا سفر کرده اند در ماه نوامبر به همراه شاتل فضایی دیگری به زمین باز خواهند گشت و برای سنجش میزان کاهش تراکم استخوان مورد آزمایش قرار خواهند گرفت. بر روی زمین میزان کاهش تراکم استخوان و بروز پوکی استخوان در میان زنان بسیار بیشتر از مردان است، اما در فضا به دلیل قرار گیری فضانوردان در برابر تابشهای شدید میکروگرانشی حجم زیادی از استخوانها و ماهیچه های تمامی فضانوردان در معرض خطر قرار دارد. بر اساس گزارش ام اس ان بی سی، محققان امیدوارند این آزمایشها بتواند درمان مؤثرتری را برای این کاهش تراکم و پوکی استخوان در زمین بیابد تا بتوان با استفاده از آن از فضانوردان در فضا محافظت کرد.