روزنامه عصر مردم

وجود اشیاء نورانی و بشقاب پرنده در آسمان؛ از تخیل تا واقعیت

داستان بازگشت اشیای ناشناخته در آسمان ایران در حالی دوباره زمزمه می شود که به باور اختر شناسان، ما با نزدیکترین ستاره 7/4 سال نوری فاصله داریم و موجودات فضایی برای رسیدن به ما چهار سال و نیم زمان نیاز دارند.
رؤیت اشیاء نورانی در آسمان کشور به اوایل سال 1383 برمی گردد. اولین گزارشها از مناطق مرزن آباد و سپس بابل و مشکین شهر ارسال شد. این گزارشها از مشاهده گویهای نورانی خبر می دادند که موجبات ترس و نگرانی اهالی را فراهم کرده بود. پیرو این گزارشها اظهار نظرهای متفاوتی از سوی مقامات بلند پایه کشور تا شهروندان عادی در مورد این پدیده بیان می شد.
این ماجرا به تدریج به سایر شهرها سرایت کرد و در مناطقی چون مشکین شهر، اردبیل، گنبد کاووس، تبریز، اراک، اشنویه، سنندج، مناطق مرزی اهواز و اصفهان گزارشهایی از مشاهده اشیای ناشناخته در آسمان مخابره شد. این ماجرا هر سال در فصول خاصی ادامه دارد.
اما این اشیای نورانی چه هستند؟ آیا موجودات فرازمینی قصد ارتباط با موجودات زمینی را دارند؟ آیا باید داستانهای مربوط به UFO ها را باور کرد؟
تلاش انسان برای پیدا کردن موجودات فرازمینی
نخستین جرقه در زمینه کشف هوش فرازمینی یا موجودات فرازمینی و امکان برقراری ارتباط با تمدنی دیگر در مقاله ای در نشریه "نیچر" از سوی دو دانشمند مطرح شد. آنها در این مقاله این موضوع را به طور جدی مطرح کردند که اگر در نقاط دیگر کیهان موجودات هوشمندی وجود داشته باشند و مجهز به تجهیزاتی همانند آنچه ما در اختیار داریم، باشند، خواهند توانست سیگنالهای رادیویی ما را دریافت کنند و یا اگر پیامی مخابره کرده باشند بی شک می توان از راه بسیار دور سیگنالهای رادیویی آنها را دریافت و تقویت کرد. از نظر آنها این ارتباط بسیار دور رادیویی امکانپذیر بود.
انتشار این مقاله باعث شد تا در سال ۱۹۵۹ پروژه "ازما 1" آغاز شود. "ازما" یک پروژه استراق سمع بود و در طی آن "فرانک دریک" با رادیو تلسکوپ ٨٥ فوتی در رصدخانه ملی در "گرین بنگ" فعالیتهای خود را با مطالعه بر روی دو ستاره آغاز کرد.
هر چند او تلاش بسیار کرد، اما هیچ سیگنالی دریافت نشد.
این پایان کار نبود بلکه تلاشهای "در یک" آغازگر راهی شد که بعدها "ساگان" یکی از دانشمندان ناسا و از پیشگامان اکتشافات فضایی بدون سرنشین، سفینه های وایکینگ را واداشت تا پروژه دیگری را در این زمینه تعریف کند.
"ساگان" در هنگام انجام آزمایشهای خود بارها و بارها به سیگنالهای مشکوکی برخورد کرد. امری که تاکنون نیز ادامه دارد و هیچ کدام از آنها مورد تأیید قرار نگرفته اند. اما بدون تردید دریافت این دست سیگنالهای رادیویی دانشمندان را به مراتب آماده کرد تا با مواجه با سیگنالهای ناشناخته درصدد پاسخ برآیند.
اما به راستی موجودات فرازمینی وجود دارند؟ پاسخ این سؤال را "دریک" با ارائه معادله ای معروف به "معادله فرانک دریک"  داده است. هر چند بیشتر متغیرهای این معادله بر اساس حدس و گمان است ولی با وارد کردن مقادیر متغیرها می توان به تصویر جالبی دست یافت.
از خیالپردازی تا واقعیت
با حل معادله فرانک دریک می توان وجود 250 تمدن فرازمینی در کهکشان که قادر و مایل به برقراری ارتباط رادیویی با زمین هستند را تخمین زد، اما به باور اخترشناسان مسئله فاصله بسیار زیاد ستاره ها تا ما و محدودیت سرعت حرکت در عالم مانع از پذیرش پاسخ "دریک" می شود.
اسدالله قمری نژاد، دبیر انجمن نجوم ایران با تأکید بر اینکه معمولاً افراد مشاهده هر نوع اشیای نورانی در آسمان را به وجود موجودات فرازمینی ربط می دهند، گفت: این ادعا تنها از سوی افرادی که از علم نجوم و فاصله های نجومی اطلاعی ندارند مطرح می شود.
وی با بیان اینکه برای فاصله های نجومی از واحدی به نام سال نوری استفاده می شود، افزود: سال نوری مقدار مسافتی است که نور در مدت یک سال طی می کند. نور در طی یک ثانیه، 300 هزار کیلومتر را طی می کند و از سوی دیگر نزدیکترین ستاره به زمین 7/4 سال نوری با زمین فاصله دارد که با یک ضرب و تقسیم ساده می توان پی برد که نور برای رسیدن به ما باید 4 سال و نیم در راه باشد.
قمری نژاد با تأکید بر اینکه ستاره های دورتر نیز چهار میلیون سال نوری با ما فاصله دارند، ادامه داد: از سوی دیگر ادعا می شود که این موجودات از سایر کهکشانها می آیند و این در حالی است که نزدیکترین کهکشان به ما "آندرومدا" است که لبه این کهکشان تا ما دو میلیون سال نوری فاصله دارد.
وی ادامه داد: بر فرض اینکه موجوات فرازمینی هم موجود بوده و قادر باشند با فناوری برتری که دارند به زمین نزدیک شوند، اما هرگز منطقی نخواهد بود که فکر کنیم به زمین فرود آیند، ایجاد ترس و وحشت کنند و دوباره به سرزمین خود برگردند.
جهل ما و پهنه بیکران آسمان
اگر این اشیای نورانی که ما زمینیها می بینیم موجودات فرازمینی نیستند پس چه چیزی می توانند باشد؟ آیا فیلمها و داستانهایی که درباره بشقاب پرنده ها ساخته و نوشته شده است، حقیقت دارد؟ 
طی جنگ جهانی دوم برخی از خلبانها ادعا کردند شیء عجیب و به ظاهر فلزی را مشاهده کرده اند که بر روی هواپیمای آنها سایه انداخته است. در 24 ژوئن 1947 "کنت آرنولد" خلبان یک هواپیمای مسافربری گزارش کرد، ناوگانی از 9 شیء پرنده گرد را مشاهده کرده است که در خط پرواز وی ظاهر شدهاند. آرنولد در گزارش خود توضیح داده بود این اشیاء شبیه نعلبکی هایی هستند که روی آب حرکت می کنند.
به همین دلیل از آن پس مردم از این اشیاء ناشناخته با عنوان "بشقاب پرنده" یاد کردند. از سال 1947 به بعد این اشیا ناشناخته تقریبا در تمام نقاط جهان مشاهده شد و حتی برخی ادعا کردند که با سرنشینان آنها ارتباط برقرار کرده اند. در تحقیقات دقیق تر اعلام شد که این اشیا پدیده های اختر شناختی یا پیامدهای شرایط جوی خاص بوده اند و بعدها نیروی هوایی آمریکا نیز اعلام کرد که در هر صورت این اشیا پرنده از فضا به زمین نیامده اند. 
قمری نژاد با اشاره به پهنه بیکران آسمان و میلیونها جرم نورانی در آن گفت: معمولاً رصدگران آماتور با دیدن اجرام نورانی چون "مشتری"، "زهره" و یا هر جرم نورانی دیگر حتی هواپیماهایی که به تدریج درخشان می شوند، تصور می کنند بشقاب پرنده ها را مشاهده کرده اند.
وی ایجاد پدیده های جوی را از دیگر عوامل مشاهده UFO ها دانست و ادامه داد: این موارد بارها دیده شده است و با بررسی گزارشهای ارائه شده و محاسبه زمان رصدی آنها مشخص می شود که آنچه که دیده اند ربطی به بشقاب پرنده ها ندارد.
دبیر انجمن نجوم ایران با تأکید بر اینکه بحث UFO ها علاقمندان خاص خود را دارد، خاطرنشان کرد: تاکنون هیچ گزارشی از سوی رصدگران حرفه ای و متخصصان علم نجوم که بیشترین ساعات خود را به رصد آسمان می پردازند در زمینه مشاهده اشیای ناشناخته نورانی دریافت نشده است.
از تخیل تا تولد فناوریهای فضایی
قمری نژاد با اشاره به علاقه برخی از کشورها به ایده بشقاب پرنده ها تصریح کرد: بسیاری از کشورها از این ایده بهره بردند و اقدام به ساخت پرنده هایی برای اقدامات جاسوسی، فلیمبرداری و عکسبرداری از مناطق مورد نظر کردند.
قمری نژاد "آلمان" را از اولین کشورهایی نام برد که در این زمینه گامهایی برداشته است و اضافه کرد: این اقدام تاکنون ادامه دارد و بسیاری از کشورها با سرمایه گذاریهای بسیار فناوری های فضایی برای کاربردهای جاسوسی را توسعه داده اند.

عصر طلایی اخترشناسی

 تعدادي از ستاره شناسان در گردهمايي امسال اتحاديه بين المللي نجوم در ريودوژانيرو جمع شده بودند تا با يکديگر در اين مورد صحبت کنند که چه مي توان انجام داد تا توسط رایانه، اطلاعات را بهتر از خيره شدن در تلسکوپ استخراج کرد. نشست ريودوژانيرو شايد نقطه اوج فعاليت هاي اخترشناسان در سالي است که سال جهاني نجوم ناميده شده است. دليل اين که اين افتخار نصيب سال 2009 / 1388 شد، اين بود که امسال دقيقا 400 سال از زماني مي گذرد که گاليلئو گاليله، نخستين بار تلسکوپش را به سمت مناطقي از آسمان نشانه رفت تا آن چه را که با چشم غير مسلح قابل آشکار شدن نبود، مطالعه کند. همچنين، اين سال تقريباً مقارن با چهارصدمين بزرگداشت زماني است که يوهانس کپلر بر جهانيان روشن کرد که مدار سيارات بيضوي است و نه مدور. اين دو واقعه را مي توان آغاز ستاره شناسي نوین دانست.
آهنگ يافته ها در اين مدت نه تنها کند نشده، که به گفته تعداد زيادي از حضار در گردهمايي، آن قدر زياد است که مي توان روزگار کنوني را «عصر طلايي» اخترشناسي خواند. نرخ يافته ها به موازات پيشرفت وسايل براي درک بهتر جزئيات افزايش يافته است. اين روند باعث سوق يافتن به بهره گيري از تلسکوپ هاي بزرگتر و البته گرانتر و همچنين، به کارگيري روش هاي مديريتي شده است. با اين وجود، همين مديريت گرايي اسباب نگراني برخي از اعضاي انديشمند اتحاديه را فراهم آورده است. آنها از اين نگرانند که گرچه اين گرايش در کوتاه مدت فوايدي را به دنبال خواهد داشت، ولي شايد در طولاني مدت به بروز استعداد هاي فردي صدمه بزند.
يک راه براي تشويق افراد مستعد، زماني است که به استفاده تلسکوپ ها اختصاص مي يابد. رئيس جديد اتحاديه، رابرت ويليامز از انيستيتوي علوم تلسکوپ فضايي، يکي از موافقان اين ايده است. به باور او «پروژه هاي داراي خطر بالا و منافع زياد نيازمند تصميمات دشواري است که بهترين آنها توسط افراد گرفته مي شود.» البته او بايد به خاطر داشته باشد که به عنوان سرپرست انيستيتوي علوم تلسکوپ فضايي، در سال 1995 / 1374 مدت ده روز را به يک رصد هابل، معروفترين چشم رصدگر زمين در آسمان، اختصاص داد. به جاي صرف آن زمان روي پروژه  اي با هدف مشخص، او به عنوان يک عمل متواضعانه يا جسورانه، خواست که بداند وقتي تلسکوپ به يک قسمت معمولي از آسمان نشانه رود و براي ده روز به آنجا خيره شود، چه چيز ممکن است ديده شود.
نتيجه اين کار، تصوير ژرف شمالي هابل بود؛ تصويري بسيار دقيق از ناحيه اي کوچک و نسبتاً خالي در صورت فلکي دب اکبر. ميدان ديد به قدری کوچک بود که فقط حدود بيست ستاره بسيار کم نور از کهکشان راه شيري در آن وجود داشتند. آنچه در تصوير ثبت شد، تقريبا سه هزار کهکشان بود که برخي از آنها دورترين و بنابراين جوان ترين کهکشان هايي هستند که تاکنون ديده شده اند. اين تصوير همچنين نشان مي داد که جهان در سطح مقياس هاي بزرگ، يکنواخت است و زمين ناحيه اي نوعي از آن را اشغال کرده است. جاي اعتراض دارد که يک گروه جسارت اختصاص چنين زمان زيادي را به خود داده بودند. واقعا بخت آزمايي تمام عياري بود!
باوجود اظهار تمايل براي کنار گذاشتن ابزارهاي بزرگ، اخترشناسان نمي توانند چنين کاري بکنند. به ويژه، براي ديدن اشياي دور و کم نور در طلوع خورشيد، مشابه آن چه دکتر ويليامز با هابل انجام داد، نياز به گردآوردن نور زيادي داريد. بنابراين تلسکوپ شما به آينه هاي بزرگ نيازمند است و آينه هاي بزرگ ارزان قيمت نخواهند شد. بزرگترين آينه هاي مد نظر متعلق به سه پروژه تلسکوپي است که همگي به اتفاق در سال 2018 / 1397 به نتيجه خواهند رسيد. تلسکوپ عظيم مالگان که در صحراي آتاکاما در شيلي ساخته خواهد شد و داراي 7 آينه است که هرکدام قطر موثري معادل 25 متر دارند. پروژه عظيم ديگر که از 1990 / 1369 به اين سو بنا است با همکاري دانشگاه هاي آمريکايي و کانادايي عملي شود، در صورت تامين سرمايه لازم در قله موناکي هاوايي ساخته خواهد شد؛ اين تلسکوپ غول پيکر، «تلسکوپ سي متري» ناميده شده است.سومين اين بزرگترين ها، تلسکوپ فوق العاده بزرگ اروپا است که سه سال پيش توسط رصدخانه جنوبي اروپا، زماني که دريافت هزينه تاسيسش هم بسيار هنگفت است، رد شد. آينه اين تلسکوپ 42 متر خواهد بود و احتمالا در جزاير قناري يا شيلي بنا خواهد شد. دو مورد از جذاب ترين يافته هاي اخير، يعني کشف «انرژي تاريک» که فضا را به انبساطي انتهاناپذير مي کشاند و هم چنين سياراتي که در وراي منظومه شمسي به دور ستارگان خودشان مي گردند، با استفاده از تجهيزات معمولي به دست آمده اند. اين توفيق بزرگي براي علم کوچک است که سبب ارتقاي علم بزرگ مي شود.

كشف سياره جديدي كه در مسير عكس در مدار مي چرخد!

اخترشناسان در يك پژوهش جديد متوجه پديده نادر و عجيبي شده و سياره جديدي را كشف كرده اند كه خلاف جهت حركت ساير سيارات و ستاره ها در مدار مي گردد.
به گفته پژوهشگران، سيارات اغلب در همان جهت مشابه ستاره ها در مدار مي چرخند، اما اين بار محققان سياره اي را كشف كرده اند كه خلاف اين مسير حركت مي كند و برعكس مسير چرخش ستاره ميزبان خود مي گردد.
كاشفان اين سياره تصور مي كنند كه يك برخورد فضايي نزديك باعث تغيير در جهت چرخش اين سياره شده است.
به گفته اخترشناسان اين سياره موسوم به WASP-17 و ستاره ميزبان آن حدود يك هزار سال نوري از زمين فاصله دارد.
اين پديده در پروژه تحقيق حوزه گسترده براي سيارات و با همكاري رصدخانه ژنو شناسايي شده است.
دانشمندان اين پروژه مي گويند: سياره WASP-17 احتمالا يك برخورد نزديك با يك سياره بزرگتر داشته و بر اثر تداخل جاذبه اي مسير حركت WASP-17 تغيير كرده است.
جرم اين سياره نصف سياره مشتري است.

پرواز موش ها در هوا با كمك آهن ربا

دانشمندان سازمان فضايي آمريكا (ناسا) به عنوان بخشي از تحقيقات خود در زمينه  شرايطي كه فضانوردان را در فضا احاطه كرده، موفق شدند موشهاي آزمايشگاهي را با آهن ربا در هوا شناور نگهدارند.
اين موش ها با استفاده از يك مغناطيس ابر رسانا شناور نگهداشته شدند.
اين مغناطيس يك ميدان قدرتمندي ايجاد مي كند كه از نيروي كافي براي غلبه بر نيروي كشش جاذبه بهره مند است.
اين آزمايشها توسط محققان آزمايشگاه JPL سازمان فضايي آمريكا (ناسا) در درون يك قفس پلاستيكي كه مخصوص اين كار طراحي شده بود، انجام گرفت.
محققاني كه از طرف ناسا اين آزمايشات موفقيت آميز را انجام داده اند، اميدوارند با ادامه اين تحقيقات اطلاعات واضح و مفيدي درباره تاثير فيزيكي شرايط بي وزني به دست آورند .
يكي از مهمترين مشكلات فضانوردان در ماموريت هاي فضايي طولاني مدت كاهش تراكم استخواني آنها ناشي از وضعيت بي وزني است، به همين خاطر محققان در جستجوي راهي براي كاهش اثرات مخرب اين وضعيت هستند كه يافته اخير موفقيت مهمي در اين راستا محسوب مي شود .

لباس هاي فضايي راحت تر در راه هستند!

دانشمندان در حال ساخت لباس هاي فضايي جديدي هستند که به فضانوردان امكان مي دهد تحرك بيشتري داشته باشند.
دانشمندان مؤسسه فناوري ماساچوست در آمريكا در تلاش براي طراحي نوع جديدي از لباسهاي فضايي هستند كه به فضانوردان امكان مي دهد در لباس هاي فضايي تحرك بيشتري داشته باشند.
يکي از محققان مؤسسه فناوری ماساچوست در اين زمينه مي گويد: « در طول 40 سال اخير که انسان ها به فضا سفر كرده اند، لباس هاي فضايي كه به تن مي كردند تغييرات اندكي داشته است. اين لباس هاي فضايي شامل انبوهي از سامانه ها و تجهيزات بودند تا از آنها در برابر خطرات احتمالي حفاظت كند، اما در عين حال توانايي فضانوردان در ميان اين تجهيزات براي حركت كردن و جابه جايي بسيار محدود مي شود.»
دکتر داوا نيومن، استاد سامانه هاي مهندسي فضايي و فضانوردي در اين مؤسسه مشغول طراحي يك لباس فضايي زيبا و پيشرفته موسوم به « بيوسوئيت» است كه از تركيب نايلون و اسپاندكس ساخته مي شود.
وي در طراحي اين لباس به مرد عنكبوتي مي انديشد. اين استاد به همراه چندين دستيار خود مدت هفت سال است كه بر روي اين پروژه مشغول به فعاليت هستند.
به نوشته پارس اسكاي، نمونه هاي اوليه از لباس هاي فضايي كه اين گروه توليد كرده اند هنوز آماده پرواز نيست، اما نشان مي دهند كه اين گروه در دستيابي به اهدافشان نزديكتر مي شوند.
پيش بيني مي شود كه بيوسوئيت تا زمان آغاز مأموريت ناسا براي اكتشافات مريخي در حدود 10 سال آينده آماده شود.

یک چهارم سیاه چاله های غول پیکر تاریک هستند

ستاره شناسان ایتالیایی و انگلیسی در تحقیقات خود کشف کردند که یک چهارم سیاه چاله های غول پیکر تاریک هستند. تاکنون محاسبه تعداد سیاه چاله های نامرئی غیرممکن بود. اکنون محققان مؤسسه ملی فیزیک هسته ای ایتالیا و دانشگاه ساوتمپتون انگلیس بر پایه اطلاعات ماهواره نجومی پرتوهای گاما "انتگرال" موفق شدند این راز را حل کنند.
در این خصوص این ستاره شناسان اظهار داشتند: "این کشف بسیار مهم است چرا که اطلاعات نمونه های تئوریک را درباره حضور و تعداد سیاه چاله ها در کهکشانهایی که در کل جهان وجود دارند تائید و روشن می کند. با استفاده از داده های ماهواره انتگرال ما کشف کردیم که یک چهارم سیاه چاله های غول پیکر تاریک و نامرئی هستند."
براساس گزارش آسکا، تحقیقات این دانشمندان نشان می دهد که سیاه چاله های بسیار عظیم توسط توده ای از ذرات گرد و غبار و گاز احاطه شده اند.
این سیاه چاله ها با عنوان Agn Compton-thick شناخته و تنها در پرتوهای گاما رصد می شوند.
برای محاسبه صحیح این سیاه چاله ها نه تنها تعداد توده های گرد و غباری که آنها را احاطه کرده است باید ارزیابی شود بلکه فاصله آنها را هم باید محاسبه کرد.
این ستاره شناسان توضیح دادند: "به خصوص ما 88 سیاه چاله های Agn Compton-thick را یک به یک بررسی و جریان، تاریکی و فاصله آنها را بازسازی کردیم. به این ترتیب دریافتیم که بیش از 24 درصد از مجموع سیاه چاله های  Agn Compton-thick تاریک هستند."

رصد جدید شبیه ترین کهکشان به راه شیری

تلسکوپ جنوبی اروپا در شیلی رصد جدیدی را از کهکشانی انجام داده است که به نظر می رسد شبیه ترین کهکشان به راه شیری باشد.
این کهکشان که NGC 4945 نام دارد در فاصله 13 میلیون سال نوری از زمین در صورت فلکی قنطوروس قرار دارد. این کهکشان را نخستین بار یک ستاره اسکاتلندی به نام جیمز دانلوپ در سال 1826 از استرالیا رصد کرد.
این تصاویر نشان می دهد که NGC 4945 یک کهکشان مارپیچ شبیه به کهکشان راه شیری است که نوع چرخش، درخشش و شکل منطقه مرکزی آن شباهت بسیاری به راه شیری دارد.
این تصاویر جدید که با کمک دستگاه "تصویر بردار زمینه عریض" (WFI) تلسکوپ ESO در شیلی گرفته است نشان می دهد با وجود شباهتهایی که میان این دو کهکشان وجود دارد، دو تفاوت آشکار نیز به چشم می خورد. به طوری که نتایج این رصدها حاکی از آن است که NGC 4945 یک هسته کهکشانی بسیار فعال دارد. این بدان معنی است که منطقه مرکزی این کهکشان انرژی بیشتری را نسبت به کهکشانهای آرامی مثل راه شیری ساطع می کند.
تفاوت دومی که میان راه شیری و NGC 4945 وجود دارد حضور یک سیاه چاله بسیار عظیم در مرکز این کهکشان است.
براساس گزارش فاکس نیوز، این سیاه چاله موجب بروز آشفتگی هایی در مرکز کهکشانNGC 4945 شده است. این درحالی است که سیاه چاله مرکز راه شیری در مرحله فعلی توسعه این کهکشان فعالیت زیادی ندارد.

ماه موسیقیدان می شود!

دوستداران موسیقی می توانند با استفاده از برنامه ای آنلاین که قادر است از سطح ناهموار کره ماه آهنگ های موسیقیایی به وجود آورد قطعات موسیقی فرا زمینی را خلق کنند.
برنامه رایگان Moonbell یا ناقوس ماه از اطلاعات توپوگرافی که توسط ماهواره ژاپنی برای ایجاد نقشه ای کامل از فراز و نشیبهای کره ماه جمع آوری شده است، برای ساخت موسیقی استفاده می کند.
کاربران می توانند از این اطلاعات به شکل مداری کامل و یا محدود استفاده کنند که در حالت دوم کاربر می تواند مکان مورد نظر خود را از کره ماه انتخاب کرده و نقشه سطح آن را به دست آورد.
Moonbell مانند ساختار ضبط صدا می تواند حفره ها و برآمدگی های موجود بر روی سطح کره ماه را به نتهای موسیقیایی تبدیل کند. قطعه موسیقی ایجاد شده را می توان به ترکیبی از اصوات 138 ابزار موسیقی ترجمه کرد، اما کاوشگران معتقدند شاید ایجاد قطعه ارکستری از ماه امکانپذیر نباشد.
این نرم افزار با استفاده از اطلاعات ترجمه شده ای که توسط ماهواره کاگویا ارائه شده است عمل می کند. این ماهواره قبل از برخورد با سطح ماه با استفاده از تابش لیزر نقشه ای با جزئیات بالا از کره ماه ارائه کرده بود.
موسیقی که با کمک شبیه ساز Moonbell تشکیل می شود از سه نوع از اطلاعات توپوگرافیک به وجود آمده است. ملودی موسیقی از حفره ها و سطوح هموار، نتهای میانی از ارتفاعات و نتهای بیس از مرزهای ارتفاعات کره ماه به وجود آمده اند.
بر اساس گزارش تلگراف، این اولین ابزار آنلاینی نیست که از اطلاعات ماهواره ژاپنی کاگویا استفاده می کند. نرم افزار گوگل ارث سه بعدی نیز بر اساس اطلاعاتی که توسط این ماهواره بازتاب داده شده اند، شکل گرفته است.

عبور سیارک وستا از مقابل خوشه کندوی عسل

سیارک وستا از محدوده خوشه کندوی عسل عبور خواهد کرد که به دلیل درخشندگی بالای این سیارکها فرصت مناسبی برای رصد این پدیده است.
قدر این سیارک در حال حاضر 6 است و تا آخر آذر ماه به 5/7 می رسد.
سیارک وستا در صورت فلکی نهنگ (قیطس) قرار دارد و می توان چند ساعت پس از غروب خورشید آن را رصد کرد. البته صورت فلکی نهنگ در این ایام در حدود ساعت 20 شب طلوع  می کند ولی باید مدت زمانی بگذرد تا صورت فلکی از افق فاصله گرفته  و شرایط برای رصد ایده آل ایجاد شود.
این سیارک در سال 1807 توسط ستاره شناس آلمانی "ویلیام اولبرس" کشف شد و نام آن "وستا" به معنی خدای قلبها نامگذاری شد. در حال حاضر سیارک "وستا"از سوی منجمان در حال بررسی است تا اطلاعات ارزشمند آن را کشف کنند.
سیارک وستا بزرگترین سیارک کمربند سیارکهااست. این کمربند متشکل از سیارات خردی است که مابین مشتری و مریخ قراردارد.این سیارک درخشان به دور تک ستاره منظومه شمسی می گردد و گاهی اوقات به اوج روشنایی خود می رسد. در این زمان می توان آن را با چشم غیر مسلح رصد کرد.
فضاپیمای "سپیده دم" (Dawn) اولین فضاپیمایی است که ماموریت یافت تا به سراغ وستا برود وآن را بررسی کند ولی چند سالی است که این پرواز به تعویق افتاده و طبق برنامه اخیر ناسا قرار است که در سال 2010 به این سیارک برسد. براساس تصاویری که از هابل مخابره شده یک دهانه برخوردی در جنوب وستا که تقریباً به ابعاد خود سیارک است وجود دارد واغلب شهاب سنگهایی که با سطح زمین برخورد می کنند ناشی از همان برخورد بزرگ است.
خوشه کندوی عسل
درصورت فلکی کم نور سرطان یا خرچنگ، خوشه کندوی عسل که آخور یا علفگاه هم خوانده می شود، یکی از نزدیکترین و عریض ترین خوشه های باز محسوب می شود. می توان آن را در شبهای تاریک بدون کمک ابزار چشمی به صورت لکه ای بیضی شکل به درازای یک درجه قوسی (یعنی دو برابر قطر ماه) دید. اگر با ابزار کمکی یعنی دوربین دوچشمی یا تلسکوپ های کوچک نگاه کنیم آن گاه توده ای از ستارگان درهم تنیده، همانند زنبورهایی که به دور کندوی عسل هستند را مشاهده می کنیم.