روزنامه عصر مردم

زباله های الکترونیکی


به مجموعه اي از قطعات سخت افزاري مانند CPU و ديگر اجزاي رايانه ای و RAM , MAIN BOARD شبكه اي، تلفن همراه و همچنین اجزای برخی وسایل مانند مایکروویو و ماشین لباسشویی و...، اطلاق مي شود كه به دلايلي غيرقابل استفاده شده و امروزه به عنوان سریع ترین منبع تولید زباله در اتحادیه اروپا شناخته شده اند.
عمر کوتاه تجهیزات رایانه ای از یک طرف و تنوع طلبی مردم به استفاده از تجهیزات الکترونیکی جدید سبب شده است که رفته رفته بحث زباله های الکترونیکی به مشکل بزرگ دنیا تبدیل شود؛ مشکلی که کشورهای پیشرفته و بزرگ برای آن راه حلی یافته اند  و با تصویب قانون خاص مربوط به آن و موظف شناساندن تولیدکنندگان به بازیافت محصولات تولید شده خود این مشکل را تا حدودی حل کرده اند .
بر اساس گزارش سازمان ملل بین 20 تا 50 میلیون تن زباله الکترونیکی در سال دفع شده و کشور آمریکا بزرگترین تولید کننده این زباله ها در جهان محسوب می شود.
بر اساس قوانین جهانی کنوانسیون زباله های الکترونیکی و الکتریکی (WEE) بازیافت این نوع زباله ها به میزان چهار کیلوگرم به ازای هر نفر الزامی است. به موجب  این قانون تولیدکنندگان موظفند بودجه طرح های بازیافت را تامین کنند و خرده فروشان خدمات بازپس گیری را در اختیار مشتریان قرار دهند.
طبق قراردادی از سوی سازمان ملل در سال 1989 برای مهار زباله های خطرناک که از کشورهای ثروتمند به کشورهای فقیر وارد می شود، هر کشوری می تواند بصورت یک جانبه واردات این زباله ها را ممنوع کند، و صادر کنندگان نیز قبل از فرستادن زباله باید موافقت کشور مقصد را کسب کند. اما آمریکا که مهمترین منبع تولید زباله دیجیتال و سمی محسوب می شود، هرگز این قرارداد را امضا نکرد و کشورهایی مانند چین نیز بخاطر پول، مقادیر زیادی از این ضایعات را وارد می کنند. هم اکنون ۷۰ درصد رایانه ها و تلفن های همراه جهان در چین بازیافت می شود.
هر رايانه روميزي داراي ٣٢ درصد پلاستيك، نزديك به ٧ درصد سرب، 41 درصد آلومينيوم، 0016/٠درصد طلا، ٢0 درصد آهن، 189/٠درصد نقره و مقاديري فلزات سنگين و خطرناك مانند كادميوم، جيوه و آرسنيك است.
طبق یک تحقیق انجام شده گفته می شود برای ساخت یک مانیتور ساده علاوه بر مواد اولیه مورد نیاز در حدود ۲۴۰ کیلوگرم سوخت،۲۲ کیلوگرم مواد شیمیایی، ۱۵۰۰ لیتر آب نیاز است و با توجه به این مسئله به نظر می رسد استفاده مجدد از وسایل رایانه ای می تواند تا حد زیادی در مصرف مواد طبیعی صرفه جویی به وجود آورد.
در ایران بیش از 4 میلیون رایانه از دور خارج شده وجود دارد.
عمر مفید رایانه ها در دنیا 3 سال است.
زباله هاي الکترونیکی سومین منبع بزرگ تولید سرب در زباله های جامد شهری است.
گر چه زباله هاي الكترونيكي تنها 2 درصد از حجم كل زباله هاي جمع آوري شده در كشورهاي مختلف را تشكيل مي دهد؛ اما اين حجم ناچيز شامل 70 درصد زباله هاي حاوي مواد سمي است
مانيتور رايانه بين ٤ تا ٨ پوند و يك تلويزيون رنگي ٧٢ اينچي به طور متوسط ٨ پوند سرب دارد كه ازجمله زيان هاي آن، ايجاد آسيب هاي مغزي در كودكان است. Cpu نيز شامل مقاديري جيوه و كادميوم است.
عنصر سمی از جمله "کادمیوم" عنصری سرطان زا محسوب می شود، "آرسنیک" می تواند به مسمومیت های شدید یا حتی مرگ منجر شود، "سرب" مشکلاتی همچون کند ذهنی، کم خونی و مسمومیت به دنبال دارد .كروم مي تواند زمينه بروز فشار خون بالا، كمبود آهن، بيماري هاي كبدي و آسيب هاي مغزي و عصبي را فراهم كند و در کنار همه اینها " جیوه " که تأثیر مخربی بر سیستم ایمنی بدن دارد و آنزیم ها و ژن ها را تغییر می دهد و موجب آسیب دیدن ساختار عصبی از جمله وارد آمدن صدماتی به حس چشایی، بینایی و لامسه می شود، همه این موارد موجب شده است تا نهادهای مسئول در کشورهای مختلف جهان برای دفع این نوع از زباله ها به صورت جدی اقدام کنند.
بعضي شركت هاي بزرگ خود موظف به بازيافت كالاهاي توليدي شان شده اند . مثلاً در ژاپن شرکت HP هنگام فروش كالا مبلغي را نيز به عنوان بازيافت مي گيرد تا بعد از اسقاطي شدن كالاي الكترونيكي، آن را بار ديگر وارد چرخه بهره وري كند.
فرآيند جداسازي قطعات الكترونيكي براي بازيافت كار پيچيده اي مي باشد به طوري كه در اروپا ٢ مركز در سوئد و انگلستان براي انجام اين كار احداث شده است و بقيه كشورها كالاهاي الكترونيكي خود را براي بازيافت به اين ٢ كشور مي فرستند.
بسیاری از قطعات دستگاههای رایانه ای "الکترومگنتیک" هستند که اگر به صورت درست و کارشناسانه دفع نشوند با تشعشعاتی که از خود بروز می دهند سلامتی انسانها را با خطر جدی روبرو خواهند کرد. در قطعات "الکترومگنتیک" امواج به صورت عمود بر هم منتشر می شود که برای انسانها بسیار خطرناک است. درست مانند کاری که دستگاههای مایکروویو انجام می دهند و مواد غذایی را از درون می پزند. این تشعشعات نیز می توانند تأثیرات خطرناک و مخرب ژنتیکی بر بدن انسانها گذاشته و علاوه بر آسیب رساندن به اندامهای داخلی بدن موجب متولد شدن کودکان ناقص الخلقه نیز شوند.
از سال1371رايانه وارد ايران شده و اولين محموله تقريباً شامل 10 هزار رايانه بوده است، طبق برآوردها طي چند سال اخير هر ساله يك ميليون و 200هزار تا يك ميليون و 500 هزار رايانه در ايران مونتاژ شده است.
زباله هاي رايانه اي هر چند به خاطر داشتن بعضي فلزات گران بها مثل طلا و پلاتين ارزشمند است، ولي بازيافت آن به علت وجود فلزات سنگين و سمي مثل سرب و كادميوم نياز به فناوري پيشرفته اي دارد.
بنابراين در ايران انجام اين كار اقتصادي نيست و فقط قطعات پلاستيكي و بعضي از فلزات آن مانند آلومينيوم و آهن توسط زباله جمع كن ها جداسازي و براي استفاده مجدد فروخته مي شود ولي قطعات مداري پس از چندين بار استفاده دور اند اخته و با بقيه زباله ها دفن مي شود.
دفن يا سوزاندن اين زباله ها سبب ورود عناصر سنگين به آب هاي زيرزميني و گازهاي سمي به محيط زيست مي شود.
در كشور ما براساس ماده ١١ قانون مديريت پسماند، سازمان محيط زيست موظف است آيين نامه اجرايي مديريت پسماند را با همكاري دستگاه هاي ذي ربط تهيه كند تا نحوه برخورد با تمام پسماندها از جمله زباله هاي الكترونيكي مشخص شود.
طبق قانون مدیریت پسماندها، مسئولیت اجرایی پسماندهای ویژه و صنعتی بر عهده تولیدکنندگان آنهاست و در واقع عرضه کنندگان اینگونه خدمات باید جنبه های مدیریت پسماندهای تولیداتشان را هم ارائه دهند. ولی متاسفانه نه سازمان بازيافت و نه محيط زيست هنوز هيچ برنامه اي براي جمع آوري و بازيافت زباله هاي الكترونيكي نينديشيده اند .
حال بایستی با این زباله های خطرناک چه کرد؟
مسلماً دفن یا سوزاندن این مواد که به طور وسیعی انجام می شود راه حل مناسبی نیست یا حداقل آخرین راه حلی است که باید بدان
 اندیشد. زیرا با دفن این زباله ها یا تلنبار کردنشان در محیط خرد و شکسته می شوند و بنابراین مواد سمی موجود در آنها راه خود را به سفره های آب زیرزمینی می یابد و سوزاندن آنها نیز تنها گازهای سمی خطرناکی را  وارد محیط زیست می سازد.
بنابراین بهتر آن است که در قدم اول تلاش کنیم تا این وسایل هر چه دیرتر به زباله تبدیل شوند. با خرید تجهیزاتی که قابل ترقی دادن هستند می توان عمر محصول را تا حد ممکن افزایش داد. یا مثلاً مانیتور رایانه را برای استفاده نگه داشت و تنها بخش پردازنده مرکزی (CPU) را تعویض نمود. می توان با اضافه کردن حافظه به یک رایانه یا ترفیع دادن نرم افزاری از آن همچنان استفاده کرد. این نه تنها مقرون به صرفه است بلکه به نفع محیط زیست نیز می باشد. رایانه های کار کرده را همچنین می توان به خیریه ها یا مدارس اهدا نمود یا آنها را به افراد، سازمانها یا مؤسسات دیگر فروخت.
بازیافت بهترین راه برای رایانه های بسیار قدیمی که دیگر قابل ترفیع دادن نیستند یا بخصوص مانیتورهایی است که شکسته اند . تقریباً کل یک رایانه می تواند بازیافت شود، از شیشه مانیتور گرفته تا پلاستیک کیس، مس موجود در منبع تغذیه، فلزات گران قیمت به کار رفته در مدارات، مودم یا منابع تغذیه. اما عملاً صرف هزینه های زیادی برای بازیافت ایمن این مواد به گونه ای که هیچ مشکل آلودگی برای محیط و کارکنان در این زمینه ایجاد نکنند لازم است.
راه حل دیگر برای مشکل زباله الکترونیکی آن است که شرکتهای تولید کننده مسئولیت سیل عظیم ابتکاراتی را که تولید می کنند بر عهده بگیرند. در واقع محصولات کهنه را از مشتریان پس بگیرند. ترفیع و بازیافت یک محصول بلا استفاده برای شرکت تولید کننده آسان تر است. همچنین این وظیفه می تواند شرکتهای تولید کننده را وادار سازد محصولاتشان را به گونه ای طراحی کنند که آسانتر قابل بازیافت باشد.
اما آیا تجزیه بیولوژیکی می تواند راه حل مقرون به صرفه دیگری باشد؟ آیا می توان با روشهای بیولوژیکی با استفاده از میکرو ارگانیسمهای خاص فلزات سنگین را بازیافت نمود و اینگونه از صرف روشهای هزینه بر و خطرناک شیمیایی رهایی جست یا با روشهای بیولوژیکی به محصولات ارزشمند دیگری دست یافت؟ آیا راه حل اساسی دیگر می تواند جایگزین کردن مواد سازنده وسایل الکترونیکی با موادی باشد که قابلیت فروپاشی زیستی را داشته باشند؟
 این راه حل غریبی نیست. چنانچه یک شرکت ژاپنی (Fujitsu) با به کار بردن مواد قابل تجزیه زیستی با پایه گیاهی به جای پلی استایرن، نوارهای انتقالی ساخته است که برای بسته بندی تراشه های مقیاس بزرگ هنگام انتقال استفاده می شوند. این ماده از اسید پلی لاکتیک مشتق شده از ذرت ساخته شده است که هم از نظر زیستی قابل تجزیه است و هم هنگام سوزانده شدن گازهای سمی تولید نمی کند.
حال اگر بتوانیم مواد دیگری در خود تراشه ها یا دیگر اجزای داخلی وسایل الکترونیکی به کار ببریم که از نظر زیستی قابل تجزیه باشند، آیا قدمی دیگر به نفع خودمان برنداشته ایم؟
در صورتی که پسماندهای رایانه ها و وسایل الکترونیکی با روش اصولی بازیافت شود می توان فلزات متعددی را از آنها استخراج کرد به نحوی که از یک تن زباله تلفن همراه می توان 150 تا 300 گرم طلا به دست آورد.همین وزن گوشی تلفن همراه علاوه بر طلا حدود 100 کیلوگرم مس و سه کیلوگرم نقره را در کنار فلزهای دیگر در خود جای داده است.
ضمن اینکه پلاتین و نقره نیز از دیگر فلزات گرانبهایی است که در بازیافت اصولی می توان به دست آورد و این در حالی است که در معادن طلایی که اقتصادی به حساب می آید در هر تن سنگ معدن بین 20 تا 30 گرم طلا یافت می شود. از همین روی حضور شرکت های خصوصی برای کسب درآمد حائز اهمیت خواهدبود.
بازیافت قطعات الکترونیکی در ژاپن
بازیافت قطعات الکترونیکی در ژاپن که منابع طبیعی کمی دارد کار عقلانی به نظر می رسد. صنعت الکترونیک این کشور بالغ بر میلیاردها دلار است و سالانه بیش از ده میلیون گوشی همراه قدیمی در این کشور از رده خارج می شود، نوزومو یاماناکا مدیر اکوسیستم کارخانه بازیافت مواد که در آن هزاران گوشی تلفن همراه بازیافت و ذوب می شوند، می گوید :«برای بسیاری گوشی های همراه انبار شده در کارخانه ما تنها یک توده فلزی و پلاستیکی به درد نخور هستند اما همین تپه های بی ارزش برای ما حکم معدن طلا را دارد.»
در کارخانه هانیو در 80 کیلومتری جنوب غربی توکیو استخراج طلا و نقره از داخل گوشی های همراه حسابی رونق دارد.
در این کارخانه مدارهای الکترونیکی در داخل کوره هایی قرار می گیرند و طلای آن در اثر حرارت آب شده و از سوراخی در زیر کوره خارج می شود. قیمت سه کیلو طلای به دست آمده از این روش حدود 90 هزار دلار است. این طلاهای مذاب پس از خروج از کوره به صورت شمش های طلا قالب گیری می شوند.
این کارخانه که 20 سال پیش فعالیت خود را در نزدیکی توکیوآغاز کرد، ماهانه بین 200 تا 300 کیلو شمش طلا با خلوصی معادل 99/99 درصد تولید می کند که قیمت آن حدود 8/8 میلیون دلار است. میزان تولید طلای این کارخانه تقریباً برابر میزان تولید طلایی است که از کارخانجات استخراج طلا از سنگ معدن به دست می آید. این کارخانه همچنین از کابل ها و جوهرهای سیاه که حاوی پلادیوم و نقره هستند و کارت های حافظه قدیمی انواع فلزها را استخراج می کند. به رغم اینکه دولت توجه خاصی به فعالیت این کارخانه و اهمیت آن در اقتصاد کشور مبذول داشته، این کارخانه با کمبود گوشی های قدیمی موبایل روبه رو است.
128 میلیون جمعیت ژاپن به طور متوسط از هر گوشی تلفن همراه دو سال و هشت ماه استفاده می کنند. 
این بدان معنی است که سالانه تعداد زیادی گوشی همراه از استفاده ساقط می شوند. مشکل کار اینجا است که تنها 10 تا 20 درصد از آنها بازیافت می شوند زیرا مردم اغلب گوشی های خود را در کمد خانه هایشان نگه می دارند زیرا نگرانند که مبادا اطلاعاتی در آنها باشد که در آینده به آنها نیاز پیدا کنند. در مارس 2007 تنها 558 تن گوشی قدیمی تلفن همراه برای بازیافت جمع آوری شد که میزان آن یک سوم میزان گوشی های همراه از رده خارج شده ای بود که در سه سال گذشته دور انداخته شده بودند.


کیبورد بادبزنی
شاید روزی برسد که متخصصین بهداشت توصیه کنند برای حفظ سلامتی هرکسی از کیبورد خودش استفاده کند! شرکت Keystick با خلق کیبورد های بادبزنی این مشکل را حل کرده است.
صفحات این کیبورد تماماً لمسی است و با باز کردن هر ردیف صفحه کلید شکل می گیرد. با اتصال یک فرستنده و گیرنده وایرلس، کیبورد به رایانه متصل می شود.
ایده خوبی است ولی ما به عنوان کاربر نمی دانیم با وجود صاف نبودن صفحه کیبورد آیا این وسیله کارکرد خوبی خواهد داشت؟
تا حالا دیده بودید که صفحه نمایشگری دولا شود، گوشی موبایلی تا شود ولی آیا دیده بودید که کیبوردی وجود داشته باشد که آن هم دولا شود؟ کیبوردی وجود دارد که از نوعی سیلیکون ساخته شده و دارای خاصیت انعطاف پذیر ویژه ای است.
وزن سبک و ضخامت کاغذی این محصول شما را قادر می سازد تا آن را با خود به محل کار و یا حتی در یک روز تعطیل برای تفریح به دامن طبیعت ببرید. کلید ها بسیار زیبا و راحت طراحی شده اند و دیگر نیاز نیست با مچ درد خود دست و پنجه نرم کنید.

فیلمبرداری از آتش بازی در زیر آب
یک روبات زیر دریایی برای اولین بار در جهان توانست یکی از بزرگترین آرزوهای دانشمندان اقیانوس شناس را به واقعیت تبدیل کرده و از انفجار آتشفشانی در اعماق دریا فیلمبرداری کند.
دانشمندان شاهد انفجاری در عمیق ترین آتشفشان در زیر آب بودند و توانستند برای اولین بار از این پدیده که با دودهای سولفوری و گدازه ها همراه بود فیلمبرداری کنند. این انفجار آتشفشانی توسط زیردریایی روباتیک آمریکا و در عمق 2/1 کیلومتری از سطح آب در اقیانوس آرام در ماه می سال 2009 فیلمبرداری شده است.
به گفته باب امبلی، دانشمند زیست محیطی اقیانوس آرام، این تصاویر نشان دهنده آتش بازی بزرگی در زیر دریا هستند، از آنجایی که فشار بالای آب در عمق زیاد از میزان شدت انفجار آتشفشانی می کاهد، امکان ارسال روباتی فیلمبردار برای پوشش دادن تصویری پدیده فراهم شد، این در حالی است که در روی زمین یا در آبهای کم عمق هرگز نمی توان امیدوار بود به چنین تصاویر نزدیکی دست پیدا کرد.
محدوده انفجار آتشفشانی وسعتی برابر 8/1 متر و ارتفاعی در حدود 91 متر از قله آتشفشان دارد. دانشمندان به مدت 25 سال در تلاش بوده اند تا بتوانند چنین پدیده ای را در اعماق آب مشاهده کنند، اما این اولین باری است که چنین آرزوی علمی به واقعیت تبدیل شده است.
سازمان ملی اقیانوسی و اتمسفری و بنیاد ملی علوم آمریکا بودجه مورد نیاز برای ساخت این روبات را در اختیار دانشمندان قرار دادند با این امید که آنها بتوانند اطلاعات جدیدی از چگونگی شکل گیری پوسته زمین و چگونگی برخورد صفحات تکتونیکی به دست آورند.
به گفته دانشمندان، روبات فیلمبردار در هنگامی که در نزدیکی آتشفشان قرار گرفت از مواد و مایعاتی که در اطراف این انفجار جاری بودند نیز نمونه هایی جمع آوری کرده است.
بر اساس گزارش سی ان ان، آتشفشان ماتای غربی یکی از فعالترین آتشفشانهای زیر آب است و دانشمندان معتقدند این آتشفشان در هنگام انفجار یکی از داغترین گدازه های زمین را ایجاد می کند. این آتشفشان از وسعتی برابر 6 کیلومتر برخوردار بوده و در عمق سه کیلومتری از سطح آب قرار دارد.

تلفن همراهی برای نابینایان
اگر نابینایان می توانستند زیبایی این گوشی تلفن همراه را ببینید قطعا به وجد می آمدند. برند معروف توشیبا این بار در ایده ای جالب گوشی با صفحه کلید بریل (الفبای نابینایان) طراحی کرده است.
در این گوشی باریک و ساده، عدد ها و کلیدهای مورد نیاز به صورت برجسته به خط بریل طراحی شده اند
 تا شماره گیری برای نابینایان ساده تر باشد.
در حال حاضر گوشی های مختلفی برای نابینایان طراحی شده است. برای مثال آیفون اپلیکشنی (کاربردی) دارد که به کمک آن کار با آیفون بسیار ساده و آسان میشود و همین طور گوشی های مبتنی بر ساختارهای صوتی که پیغام را دریافت می کنند و نتیجه را برای استفاده کننده شماره گیری می کنند.
 ولی این گوشی توشیبا یکی از بهترین انواع گوشی های 3D برای نابینایان است.
این گوشی قرار است با نام B-Touch Braille تولید شود ولی هنوز جزییات سیستم عامل و امکانات آن منتشر نشده است.
همچنین از قیمت و زمان عرضه آن اطلاعاتی در دست نیست. از طرفی طراح دیگری اقدام به انتشار تصاویری از گوشی لمسی دیگری کرده است. این دستگاه قادر است پیام های متنی مانند پیامک را در زیر صفحه لمسی آن به خط بریل برجسته کند!


راه اندازی سرویس پیام کوتاه تشخیص اصالت شماره سریال نوکیا
نوکیا از راه اندازی سرویس پیام کوتاه در ایران به منظور تشخیص اصالت شماره سریال گوشی های خود خبر داد.
نوکیا اعلام کرد: کاربران با این سرویس با هر نوع سیم می توانند با ارسال شماره سریال گوشی خود به سامانه 200023013 در مدت کوتاهی از اصالت گارانتی گوشی خود اطلاع یافته و همچنین میزان اعتبار گارانتی گوشی خود را به همراه تاریخ انقضای گارانتی آن مطابق با تقویم فارسی دریافت کنند. نوکیا همچنین اعلام کرده است: سرویس خودکار پیام کوتاه در کنار دیگر خدماتی مثل گارانتی کشوری، افزایش تعداد مراکز خدمات پس از فروش، تأسیس مرکز تلفن پاسخگوی فارسی، قرار دادن کیوسک چک کردن شماره سریال گوشی در مراکز خرید جهت اطمینان از اصالت آن و همچنین راه اندازی وب سایت فارسی نوکیا بر اساس راهبردی هدفمند است.
همچنین در راستای طرح تعویض رایگان شارژرهای مدل  AC-3E و AC-3U که بین 15 ژوئن 2009 تا 9 آگوست 2009 تولید شده و همچنین مدل AC-4U که در فاصله زمانی 13 آوریل 2009 تا 25 اکتبر 2009 تولید شده و با مشکل کیفی و امکان خطر برق گرفتگی روبرو است کاربران می توانند نسبت به تعویض شارژرهای خود در ایران اقدام کنند.

ساخت نمایشگری که با حرکت دست کار می کند
محققان MIT صفحه نمایشگر جادویی را ابداع کرده اند که با حرکت دست عمل کرده و اجسامی را که روی نمایشگر دیده می شوند، می تواند بدون نیاز به تماس با تصویر جابجا شوند.
برای جابجایی اجسام روی صفحات لمسی کاربر نیاز دارد که نمایشگر را با قلم نوری و یا انگشت لمس کند.
اکنون محققان مدیا لب مؤسسه فناوری ماساچوست، صفحه نمایشگر جاودیی را ابداع کرده اند که اجسام روی آن بدون نیاز به هیچ لمسی حرکت می کنند و برای جابجایی آنها تنها نیاز است که دستها را به سادگی به صفحه تصویر نزدیک و یا از آن دور کرد.
این "نمایشگر جادویی" که قرار است رسماً در کنفرانس "سیگراف" در یوکوهاما معرفی شود، BiDi (تداخل نمایشگر دوجهتی) نام دارد. این نمایشگر با کمک شبکه ای از حسگرهایی که زیر سطح نمایشگر قرار گرفته اند عمل می کند.
این حسگرها قادرند نور را شکار کنند. نمایشگر BiDi همانند نوعی لنز کار می کند. این لنز واقعیتی را که در پشت نمایشگر وجود دارد، می بیند و می تواند حرکات را تشخیص دهد، این تشخیص بدون استفاده از هیچ دوربینی انجام می شود.
براساس گزارش نیوساینتیست، این نمایشگر که هنوز در سطح نمونه آزمایشی ساخته شده است، می تواند تحولی در روابط میان کاربر و دستگاههای الکترونیکی و تلفنهای همراه آینده ایجاد کند.

تلاش برای کشف بقایای بدن نقاش نابغه با کمک شیوه های فناورانه
دانشمندان ایتالیایی قصد دارند با استفاده از شیوه های فناورانه به کشف بقایای بدن کاراواجو، نابغه عصر رنسانس، که به دلیل تند خویی در دوره خود بسیار بد نام بود بپردازند.
گروهی از محققان انسان شناس امیدوارند بتوانند با کمک گرفتن از تاریخ گذاری کربنی، اسکن CAT و تحلیل دی ان ای به منظور شناسایی استخوانها و جمجمه کاراواجو، رازی 400 ساله را در رابطه با محل دفن این نقاش مشهور پرخاشگر کشف کنند.
آنها بر این باورند که بقایای به جا مانده از این نقاش مشهور در دخمه ای زیر زمینی در قبرستانی در شهر کوچک "پورتو ارکول" در سواحل توسکانی قرار دارد. آخرین آرامگاه کاراواجو هیچگاه به صورت روشن مشخص نشد، وی در سال 1609 در اثر نزاعی در نپال زخمی شد و در سال 1610 در اثر تب جان خود را از دست داد.
برخی از تاریخدانان معتقدند وی پس از این نزاع به شهر پورتو ارکول رفته است، اما جراحتهای وارد آمده به بدن وی دچار عفونت شده و سلامت وی را به زوال کشاند و سرانجام او در اثر ابتلا به تب تیفوئید جان خود را از دست داد. نزدیکترین قبرستانی که برای دفن وی در این شهر کوچک وجود دارد، تنها قبرستان این شهر است و از این رو دانشمندان قصد بررسی بقایای به جا مانده در این دخمه زیر زمینی را دارند.
متخصصان انسان شناس از دانشگاه های بولونیا و راونا با همکاری متخصصان حفاری، مطالعه بر روی 40 سری از استخوانهایی که در یکی از سه دخمه این قبرستان کشف شده است را آغاز کرده اند تا بتوانند بقایای استخوان مرد جوانی که در قرن 17 میلادی جان خود را از دست داده پیدا کنند.
پس از آن استخوانها تحت آزمایش تاریخ گذاری کربنی و اسکن CAT قرار خواهد گرفت تا سن دقیق آنها تعیین شود. نمونه های دی ان ای نیز از استخوانها استخراج شده و بادی ان ای نواده برادری کاراواجو مقایسه خواهد شد.
کاراواجو که نام واقعی اش "میشل آنجلو مریسی" بوده است به دلیل مهارت بالا در تکنیک نقاشی سایه و روشن از شهرت بسیار زیادی برخوردار است. وی به عنوان بزرگترین نقاش ایتالیایی در قرن 17 میلادی معمولاً درگیر مجادلات خشونت بار بوده است، به طوری که در سال 1606 طی یک بازی مردی را با خنجر به قتل رساند.