روزنامه عصر مردم

آيا بايد زمين را جابه جا كرد؟

طي هفته هاي گذشته در محافل اينترنتي و در ايميل هاي گروهي، داستاني قديمي كه روزنامه گاردين درباره طرحي عجيب منتشر كرده بود، دست به دست مي چرخيد و با اين كه چند سالي از اصل مطلب گذشته بود، اما پرسش هاي بسياري را به وجود آورد.
اين مقاله اشاره به طرحي مي كرد كه برخي مهندسان و دانشمندان فضايي براي مواجه با مشكل گرم شدن زمين از يك سو و از سوي ديگر براي نجات زمين در زماني كه خورشيد تبديل به غولي عظيم مي شود ارائه و پيشنهاد كرده بودند با استفاده از نيروي دنباله دارها و سيارك ها مدار زمين را تغيير دهند و آن را جابه جا كنند. آيا چنين چيزي ممكن است؟ آيا مي توان سياره را جابه جا كرد؟ اين مقاله نگاهي به اين طرح و مشكلات آن و واقعيت هايي درباره آينده زمين دارد.
همه مي دانيم زمين بر اثر فعاليت هاي بشر و بويژه سوزاندن سوخت هاي فسيلي كه موجب آزاد شدن حجم انبوهي از گازهاي گلخانه اي مي شوند، شاهد افزايش دماي ميانگين خود بوده است. پديده اي كه به گرمايش جهاني موسوم شده است و دانشمندان آن را يكي از مهمترين و جدي ترين خطرهايي مي دانند كه نژاد بشر در طول تاريخ حضورش روي سياره زمين با آن مواجه شده است. بسياري از فعالان محيط زيست و دانشمندان، طرح هاي گوناگوني را براي فرار از اين مشكل ارائه كرده اند. اين مسئله اگر مهار نشود مي تواند طي 2 تا 5 دهه آينده چهره سياره ما را تغيير دهد و حتي موجب انقراض نسل هاي عظيمي شود كه در نهايت دامن انسان را نيز خواهد گرفت، اما اگر بتوانيم از اين خطر كوتاه مدت عبور كنيم، در آينده اي بسيار دورتر با فاجعه اي بزرگتر مواجه خواهيم شد. خورشيد ما با به پايان رساندن سوخت هيدروژني خود از رشته اصلي ستاره ها (بخشي از زندگي خود كه در آن مشغول سوزاندن هيدروژن و توليد انرژي بر اثر فرآيند همجوشي هسته اي هستند) خارج شده و طي فرآيندي آشوبناك به غول سرخي تبديل مي شود كه در آن دوره كه حدود 4 ميليارد سال آينده رخ مي دهد، زمين را برشته خواهد كرد. چند سال پيش گروهي از مهندسان ناسا و دانشمندان، طرحي بلندپروازانه را براي رهايي زمين از هر دوي اين مشكلات ارائه كردند كه مقاله روزنامه گاردين نيز همين طرح را توصيف كرده بود.
اين گروه براي نجات زمين به يكي از اصول ساده معادلات پرتابه ها پناه برده بودند. اين روزها بسياري از سفینه های فضايي كه عازم مقاصد گوناگون در منظومه شمسي هستند بخشي از نيروي پيشران خود را از سياره ها مي گيرند. در واقع مانوري با نام مانور قلابسنگ باعث مي شود پرتابه مورد نظر با عبور در مداري مشخص از نزديكي سياره و دريافت بخشي از انرژي آن، اندازه حركت خود را افزايش دهد و در عوض اندكي از اندازه حركت سياره مي كاهد. با توجه به جرم كم پرتابه در برابر سياره، اين افزايش اندازه حركت براي پرتابه منبعي براي پيش رانش مي شود در حالي كه تأثيري چشمگير روي سياره نخواهد داشت. حال تصور كنيد به جاي آنكه سفينه اي كوچك از كنار زمين عبور كند جرمي به مراتب بزرگتر، مثلاً دنباله داري غول پيكر يا سياركي بزرگ به طور مهار شده از كنار زمين عبور كند و همين اتفاق را تكرار نماید در اين صورت و اگر عبورهاي به طور مكرر تكرار شوند، سرعت چرخش زمين در مدار خود به دور خورشيد كاهش مي يابد و براساس قوانين مداري براي آنكه مدار خود را پايدار كند به منطقه اي دورتر رانده مي شود؛ جايي خنك تر كه عمر زمين را مي تواند هنگام تبديل خورشيد به غول سرخ نيز اندكي در حد چند ميليارد سال ناقابل افزايش دهد.
ايده پردازان پيشنهاد كرده بودند با نصب راكت هاي ويژه اي روي سطح سيارك ها و دنباله دارهايي كه از دوردست هاي منظومه شمسي به ديدار خورشيد مي آيند، آن را در مسيري مهار شده قرار دهند تا با عبور از زاويه اي مشخص و تعيين شده بدون آنكه در دام گرانش زمين افتاده و با زمين برخورد كنند، اين مانور را انجام دهند.
زمين بر اثر فعاليت هاي بشر و بويژه سوزاندن سوخت هاي فسيلي كه موجب آزاد شدن حجم انبوهي از گازهاي گلخانه اي مي شود، شاهد افزايش ميانگين دماي خود بوده است ظاهر طرح اگرچه به نظر ساده مي آمد؛ اما در عمل با ده ها مشكل مواجه بود. يكي از مسائلي كه در اين طرح بدان توجه نشده بود، وضعيت ماه در اين تغيير مدار بود. با تغيير مدار زمين، مدار ماه نيز دچار آشفتگي مي شود و احتمال فراوان وجود دارد كه ماه براي هميشه از مدار زمين فرار كند و شب هاي زمين را تيره بگذارد؛ ولي اين موضوع در برابر مشكلات ديگر چيز مهمي به حساب نمي آمد. مشكل بزرگ ديگري كه پيش روي اين طرح وجود دارد، به شكار دنباله دارها و سيارك ها مربوط مي شود.
در دوران ما، يكي از خطرهاي بالقوه ولي بسيار مصيبت باري كه زمين را تهديد مي كند، احتمال برخورد سيارك و دنباله دارها با زمين است. چنانچه چنين برخوردي كه به گفته محققان پيش از اين نيز بارها رخ داده و حتي مظنون اصلي در انقراض نسل دايناسورها به شمار مي رود، بار ديگر رخ دهد، بخش بزرگي از تمدن از ميان خواهد رفت و اگر ابعاد جرم برخوردكننده بزرگ باشد، شايد كل نسل انسان را نيز نابود كند. به همين دليل ناسا و ديگر سازمان هاي پيشروي فضايي، طرح هاي متعددي را براي بررسي اجرامي كه از نزديكي زمين عبور مي كنند، مطرح كرده اند؛ طرح هايي مانند NEAR و NEAT هستند؛ اما همه اين طرح ها از يك مشكل مشترك رنج مي برند، اينكه معمولاً طرح ها تنها زمان كوتاهي پيش از عبور آن جرم از نزديكي زمين مي توانند آن را شناسايي كنند. در اين حال هيچ اقدامی براي انجام عمل دفاع مؤثر باقي نمي ماند. برخلاف فيلم هاي هاليوودي در صورت بروز چنين رويدادي، كاري از انفجارهاي هسته اي يا سفينه هاي نجات زمين برنمي آيد؛ چراكه براي منحرف كردن مسير يك دنباله دار شما به سالها وقت و فناوري نياز داريد كه هنوز وجود ندارد.
يكي از ايده ها، پوشاندن يا رنگ كردن سطح دنباله دار با جسمي است كه ضريب بازتاب متفاوتي داشته باشد تا نور خورشيد بتواند آن را منحرف كند؛ اما اين كار زماني موفق مي شود كه شما چند هزارسالي فرصت داشته باشيد كه نداريد. حالا فرض كنيد ما به پيشراني دست يافته باشيم كه بتواند سياركي را مهار كند. چگونه بايد آن را در زمان مناسب به دنباله دار رساند و روي آن سوار كرد؟ اگر به فرض همه اين مراحل با موفقيت انجام شود، كافي است يكي از پيشران هاي فرضي، تنها كسري از ثانيه ديرتر يا زودتر از محاسبات روشن شوند و يا اثر يكي از اجرام كوچك منظومه شمسي كه در راه اين دنباله دار يا سيارك قرار دارد، محاسبه نشده باشد تا اين جرم به جاي عبور از كنار زمين با آن برخورد كند.
چنين مشكلاتي باعث مي شود چنين طرحي در زمره طرح هاي علمي- تخيلي قرار بگيرد و براي خنك كردن زمين بيشتر به فكر اهرم هايي بود كه با مشاركت مردم و دولت ها و استفاده درست از منابع در دسترس وجود دارد.
البته يك واقعيت ديگر نيز وجود دارد؛ هم اكنون نيز زمين در حال دور شدن از خورشيد است. بله تعجب نكنيد. براساس تحقيقات يك گروه بين المللي، زمين به طور متوسط در هر سال 15 سانتيمتر از خورشيد دور مي شود كه البته عدد بزرگي به شمار نمي رود؛ اما دليل آن مورد مناقشه قرار دارد. گروهي از دانشمندان ژاپني، يكي از بهترين توضيحات را در اين زمينه ارائه كرده اند و معتقدند تغييرات نيروهاي كشندي كه در ساختار زمين و ماه باعث دور شدن ماه از زمين مي شوند، موجب دور شدن زمين از خورشيد نيز مي گردند. البته اين دور شدن بسيار ناچيز است و ربطي به طرح تخيلي محققان ندارد و دردي از گرمايش زمين هم دوا نمي كند و براي اين موضوع خود ما انسانها كه اين مشكل را درست كرده ايم، بايد فكري براي حل آن كنيم.

کشف100کیلوگرم آب روی ماه
مصاحبه از: سمیرا مصطفی نژاد
مهر: عضو هیئت مدیره مأموریتهای سیستمهای تجسسی ناسا و متخصص ارشد ارتباطات راهبردی در بخش روابط عمومی دفتر مرکزی ناسا توضیحاتی را در رابطه با مأموریتهای اکتشافی اخیر سازمان ناسا و کشف آب در کره ماه ارائه کرده است.
اشلی ادواردز متخصص ارشد ارتباطات راهبردی در دفتر مرکزی ناسا بدون هیچ اشاره ای به دلیل عدم چاپ مدارک علمی کشف آب در ماه در نشریات معتبر علمی گفت: به دلیل حجم بالای اطلاعات دریافت شده از برخورد مدارگرد LCROSS دانشمندان ناسا همچنان در حال تحلیل و بررسی داده ها هستند تا مدارک علمی خود را برای چاپ در نشریات معتبر علمی آماده کنند.
گفتگوی ویژه گروه فناوریهای نوین با عضو هیئت مدیره مأموریتهای ساختارهای تجسسی ناسا را در زیر می خوانید:
طی مصاحبه ای که با جیوانی بنیامی رئیس پیشین آژانس فضایی ایتالیا داشته ایم وی ابراز داشته که ناسا معمولاً یافته های جدید خود را ابتدا در نشریات علمی معتبر منتشر کرده و سپس آن را در نشریات دیگر در دسترس عموم قرار می دهد اما در مورد کشف آب در ماه این روند را در پیش نگرفته و به صورت ناگهانی نتایج به دست آمده را در نشریات عمومی منتشر کرد. میتوانید دلیل این رویداد را توضیح دهید؟
- می توانم بگویم که در حال حاضر تیمهای دانشمندان LCROSS و LRO در تلاشند تا مدارک علمی اثبات وجود آب در کره ماه را برای ارائه به نشریات علمی در آینده ای نزدیک آماده کرده و به چاپ برسانند.
برای شناسایی آب در تصاویر به دست آمده از چه فناوری هایی استفاده شده است؟
- LCROSS به تجهیزات علمی متعددی مانند دو طیف سنج نزدیک به مادون قرمز، یک طیف سنج ماوراء بنفش نور مرئی، دو دوربین نیمه مادون قرمز، دو دوربین نور مرئی و یک نورسنج
پر سرعت مجهز بوده است و وجود آب در این کره با استفاده از اطلاعاتی به تأیید رسیده است که طیف سنجها به ثبت رسانده اند. آب منجمد و بخار آب از ویژگی های جذبی خاصی برخوردارند که طیف سنجها این ویژگی ها را به ثبت رسانده اند.
آیا مأموریتهای دیگری برای جستجوی آب در دیگر مناطق کره ماه در برنامه های ناسا قرار دارد؟
- برنامه های متعددی برای مأموریتهای دیگر به کره ماه ارائه شده است تا دیگر خصوصیات این کره از جنبه های علمی متفاوت مورد بررسی قرار گیرند اما مأموریتی دیگر با هدف یافتن آب در منطقه ای دیگر از ماه در حال حاضر در میان برنامه های ناسا قرار ندارد.
در گزارشهای منتشر شده بسیار ذکر شده است که آب کشف شده در ماه می تواند از میزان هزینه های مأموریتهای فضایی به ماه یا دیگر سیاره ها بکاهد. چگونه این امر
به واقعیت تبدیل خواهد شد؟
- در واقع آب منبعی بالقوه برای اکتشافات انسانی به شمار می رود اما برای افزایش کارایی آن در فضا باید مطالعات گسترده ای صورت گیرد و شیوه های جدیدی برای بهره برداری از آن ابداع شود. یکی از موارد مهم استفاده از آب، مصرف آن به صورت سوخت برای راکتها است زیرا در صورت تجزیه آب می توان به هیدروژن و اکسیژن دست پیدا کرد که هر دو گاز به عنوان منابع قدرتمند سوخت برای راکتها به شمار می روند.
آخرین میزان آبی که با بررسی شواهد به دست آمده از مأموریت دو برخورد تخمین زده شده چه مقدار است؟
- میزان آب یافته شده در میدان دید LCROSS در حدود 100 کیلوگرم بوده است اما اطلاعات به دست آمده به دلیل حجم بالا هنوز در حال ویرایش و تکمیل هستند و احتمال افزایش این حجم نیز وجود دارد.
می توانید دلیل این همه ناکامی پروژه LCROSS در میان افراد و گروه های مختلف را توضیح دهید و بگویید که چرا بسیاری از افراد نمی توانند صحت نتایج به دست آمده توسط ناسا را باور کنند؟ این عدم باور را به خوبی می توان در میان صفحات وبها گزارشها و مقالات روزانه مشاهده کرد.
- شاید دلیل اصلی این پدیده غیر قابل مشاهده بودن توده خاک و غبار برخاسته از کره ماه پس از برخورد مدارگرد LCROSS توسط اخترشناسان آماتور بوده است. در واقع توده غبار حاصل از برخورد به آن بزرگی که انتظار می رفت نباشد، بسیاری از مردم و محققان این عدم توانایی مشاهده را به ناباوری درباره نتایج به دست آمده تبدیل کرده اند. با این حال تجهیزات LCROSS و دیگر رصدخانه ها توانسته اند تصاویر متعددی را از این مأموریت به ثبت رسانده و اطلاعات زیادی را در رابطه با طبیعت مواد نهفته در حفره Cabeus به دست آورند.
انتشار نتایج نهایی و قطعی توسط ناسا چه مدت به طول خواهد انجامید؟ آیا انتشار این نتایج تاثیری بر تغییر تصمیم کمیته بررسی فعالیتهای فضایی انسانی کاخ سفید و آینده مأموریتهای آینده ناسا با هدف بازگشت انسان به ماه خواهد داشت؟
- در واقع زمان مشخصی برای ارائه این مدارک و نتایج اعلام نشده است اما دانشمندان در حال تحلیل و پردازش اطلاعات به منظور ارائه نهایی نتایج هستند. کمیته بررسی فعالیتهای فضایی ناسا که از سوی کاخ سفید برای بررسی مأموریتهای این سازمان تشکیل شده بود نیز به کار خود پایان داده و نتیجه بررسی های خود را اعلام کرده است. در عین حال کاخ سفید بر تمامی فعالیتهای ناسا واقف است و بر اساس این فعالیتها و نتایج آنها تصمیم گیری خواهد کرد.

ساخت تلسکوپی برای ردیابی سیاره های فراخورشیدی و انرژی تاریک
اخترشناسان اروپایی قصد دارند تلسکوپی بسازند که بتواند همزمان به جستجوی دو پدیده مهم فضایی، سیاره های شبه زمینی و انرژی تاریک بپردازد.
شاید میان سیاره های فراخورشیدی و انرژی تاریک ارتباط چندانی وجود نداشته باشد، اما اخترشناسان امیدوارند به زودی بتوانند تلسکوپ فضایی دو منظوره ای را با توانایی جستجوی هر دو پدیده در اعماق فضا ابداع کنند.
تلسکوپ فضایی Euclid اروپا با استفاده از روش ماکرولنز به جستجوی پیچ و خمهای نور در میان توده های ماده می پردازد که این توانایی به دانشمندان کمک خواهد کرد موقعیت کهکشانهایی را که در سرتاسر جهان هستی پراکنده شده اند را شناسایی کنند و اطلاعات جدیدتری درباره نقش انرژی تاریک به دست آورند. روشی مشابه روش ماکرولنز انرژی تاریک می تواند تابش نور ستاره های بسیار دوردست و سیاره های آنها را نیز ردیابی کرده و در یافتن سیاره های فراخورشیدی که احتمال وجود حیات در آنها وجود دارد، به اخترشناسان کمک کند. هر دو این تحقیقات فضایی نیازمند ابزاری است که بتواند محدوده وسیعی از آسمان را در طولانی مدت زیر نظر داشته باشد و به گفته اخترشناسان اروپایی تلسکوپ فضایی Euclid از این ویژگی برخوردار است. سیاره شناسان و کیهان شناسان می توانند با استفاده از چنین تلسکوپی زمان رصد خود را با یکدیگر به اشتراک گذاشته در هزینه های مطالعاتی صرفه جویی کنند.
بر اساس گزارش پاپ ساینس، اخترشناسان معتقدند سه ماه رصد با کمک این تلسکوپ می تواند مطالعات مورد نیاز برای تحقیق بر روی بیش از 200 میلیون ستاره را تحت پوشش قرار داده و دست کم 10 سیاره شبه زمینی را شناسایی کند با این حال عملی شدن این پروژه بستگی به بررسی و نظر آژانس فضایی اروپا خواهد داشت.

استفاده از طیف سنج مریخی برای تشخیص بیماری زمینی
کالین پیلینگر، دانشمندی انگلیسی در دانشگاه «اُپن» که به واسطه ابداع کاوشگر بیگل 2 و پروژه اش برای آغاز مأموریتی به مریخ مورد تمسخر قرار گرفت، ابزاری را ابداع کرده است که می تواند در زمینه تشخیص پزشکی بیماری سل مورد استفاده قرار گیرد. پیلینگر در سال 2003 با همکاری محققان آژانس فضایی اروپا و دانشگاه لسیستر کاوشگری را ابداع کرده و به مدار پرتاب کرد که می توانست نمونه های بدست آمده از خاک مریخ را با کمک طیف سنج جرمی اش مورد بررسی قرار داده و شواهدی از وجود یا عدم وجود حیات در سیاره سرخ به دست آورد. این مأموریت در ماه دسامبر 2009 و با قطع شدن ارتباط بیگل 2 با زمین با شکست مواجه شد و انتقادهای فراوانی را برای پیلینگر به بار آورد، اما اکنون اعلام شده است طیف سنج جرمی که این کاوشگر ساخته با ویژگی های منحصر به فردی مانند وزن کم، مقاومت بالا در برابر تغییر حرارت و مصرف انرژی کم می تواند برای تشخیص سریع یکی از بیماری هایی که در سال 2007 جان 7/1 میلیون انسان را گرفت، مورد استفاده قرار گیرد.
بیماری سل از جمله بیماری هایی است که پزشکان در تشخیص آن با مشکل مواجه می شوند و شیوه های متعدد برای شناسایی سریع آن اغلب با موانع جدی مواجه است، اما دانشمندان دانشگاه «اُپن» اعلام کرده اند طیف سنج ساخته شده توسط پیلینگر می تواند با سرعتی بالا این بیماری را در افراد مختلف تشخیص دهد. این دانشمندان توضیح دقیقی از چگونگی تشخیص سل با کمک این طیف سنج جرمی  نداده اند. بر اساس گزارش ویرد، تغییر جهت در استفاده از این طیف سنج که به منظور استفاده در تحقیقات فضایی ابداع شده بود، توانسته است از میزان تلخی تجربه پیلینگر در ارسال کاوشگر به مریخ بکاهد. وی که به دلیل ابتلا به ام اس برای حرکت از ویلچر استفاده می کند در رابطه با ابداع خود و زمینه جدید تشخیص بیماری سل می گوید: همیشه انگشت اتهام به سوی ما نشانه رفته است که میلیونها دلار را برای ابداع ابزاری بیهوده برای سفر به فضا به هدر داده ایم، اتهامی که از دل آن ابزاری سودمند برای زمینیان به وجود آمد که نمی توان قیمتی بر روی آن گذاشت."

کشف دو ستاره با اتمسفر غني از اكسيژن 
دانشمندان اخترفيزيك دو جرم آسماني به ابعاد كره زمين و غني از اكسيژن كشف كرده اند كه البته سياره نيستند، بلكه دو ستاره درخشان هستند. دانشمندان دانشگاه هاي وارويك و كيل اين دو جرم كيهاني با اتمسفر غني از اكسيژن را شناسايي كرده اند. آنها مي گويند: اين يافته از سويي جالب، اما از زمينه ديگر نااميد كننده بود، چون اگر چه با وجود اين اتمسفر غني از گاز اكسيژن مي توانست موطن موجودات بيگانه و يا حتي سكونتگاه آینده خود ما انسان ها در آينده باشد، اما اين دو جرم كيهاني در واقع دو كوتوله سفيد غير معمول هستند كه جايي براي سكونت ندارند.
دو ستاره كوتوله سفيد SDSS 0922+2928 و همچنين SDSS 1102+2054 نام دارند و به ترتيب 400 و 220 سال نوري از زمين فاصله دارند.
هر دو كوتوله سفيد بقاياي ستاره هاي انبوه هستند كه در پايان دوره تكامل ستاره ای خود هستند و به دليل مصرف تمام موادشان براي انفجار هسته ای آماده شدند.
اين محققان مي گويند: اطلاعات موجود براي هر گونه اندازه گيري جرم اين دو كوتوله سفيد غير معمول كافي نيست و مطالعات بيشتري بايد در اين باره انجام شود.

ارسال فضانورد به شهابسنگ
پروژه ای به منظور ارسال فضانورد به یک شهابسنگ توسط سازمان ناسا و حوزه های صنعتی آمریکا در حال شکل گیری است.
این پروژه می تواند زمینه ای محکم برای آغاز مأموریتهای طولانی مدت به سوی مریخ و ماه به شمار رفته و در عین حال به میزان مهارتهای مورد نیاز برای مقابله با صخره های فضایی که در مسیر برخورد با زمین قرار دارند، بیفزاید. این پروژه که در دستور کار مؤسسه لاکهید مارتین قرار دارد و ساخت کپسول اوریون را برای ناسا به عهده داشته، Plymouth Rock نام گرفته است.
پروژه Plymouth Rock از چندین سال پیش در شرکت ساختارهای فضایی لاکهید مارتین در دنور کلید خورده است. بر اساس برنامه پیشنهادی کپسول دو نفره اوریون به همراه کپسول دو قلوی خود که مملو از آب، غذا، سوخت و اکسیژن خواهد بود توسط راکت آرس به مدار زمین پرتاب خواهد شد.
مشکلاتی مانند افزایش ایمنی فضانوردان، مقابله با پدیده هایی مانند پرتوهای کیهانی یا زباله های ایجاد شده مواردی هستند که باید برای عملی شدن این مأموریت مورد توجه قرار گیرند. از دیدگاه ناسا چنین مأموریتی در فاصله سالهای 2020 تا 2025 عملی خواهد شد و طول مدت این سفر در حدود 6 ماه خواهد بود. به دلیل نبودن سطح مسطحی به عنوان فرودگاه، فضاپیماها در نقطه ای در نزدیکی شهابسنگ متوقف شده و به صورت عمودی بر روی بخشی از آن خواهند نشست.
تاکنون شهاب سنگهای متعددی برای این سفر مورد بررسی قرار گرفته اند که تعداد آنها با گسترش پیدا کردن تجهیزات علمی و فضایی زمینی افزایش پیدا خواهد کرد.
بر اساس گزارش ام اس ان بی سی، مدت زمان اقامت در شهاب سنگها 5 روز، یک هفته تا دو هفته تخمین زده شده است اما اقامت به مدت یک ماه بر روی شهاب سنگها امری دشوار خواهد بود. طی این مدت فضانوردان به جمع آوری اطلاعات مورد نیاز برای درک ساختار داخلی شهابسنگها خواهند پرداخت تا با استفاده از این اطلاعات بتوان ابزاری برای مقابله با تهدیدهای کیهانی که در کمین زمین نشسته اند را بررسی کرد.

عبور شهابسنگ از نزدیکی زمین
اخترشناسان اعلام کردند؛ سیاره زمین در 6 نوامبر 2009 از معرض یک برخورد کیهانی گریخته است، زیرا در آن تاریخ شهابسنگ از فاصله 14 هزار کیلومتری زمین عبور کرده است.
اخترشناسان این جرم کیهانی را تنها 15 ساعت قبل از رسیدن آن به نزدیک ترین فاصله اش از زمین مشاهده کردند.
با وجود اینکه این شهابسنگ از فاصله 14 هزار کیلومتری زمین عبور کرده وسعت آن که برابر 7 متر تخمین زده شده است نشان می دهد در صورت برخورد با اتمسفر و قبل از برخورد با زمین به احتمال زیاد از بین می رفته است.
اخترشناسان دانشگاه آریزونا عبور نزدیک این شهابسنگ را ردیابی کرده و آن را به عنوان سومین عبور نزدیک شهابسنگهایی که تا کنون به اتمسفر زمین نزدیک شده اند به ثبت رساندند.
قبل از این پدیده اخترشناسان شهابسنگی به بزرگی30/5 متر را مشاهده کردند که از فاصله 72 هزار و 420 متری زمین عبور کرد.
بر اساس گزارش زی نیوز، اولین عبور از فاصله نزدیک نیز در تاریخ 1908 و در فاصله هزار و 931 کیلومتری در سیبری به ثبت رسیده است.
سازمان ناسا تصمیم دارد تا سال 2020 ساختاری را برای ردیابی شهابسنگهای بزرگ و کوچک که از کنار زمین عبور خواهند کرد راه اندازی کند.

تاریخچه ای تصویری از 50 سال سفرهای فضایی انسان
نشریه «نشنال جئوگرافی» نقشه ای از مأموریتهای فضایی که طی 50 سال گذشته در مدار اجرام کیهانی منظومه خورشیدی انجام گرفته اند را ارائه کرده است.
نشنال جئوگرافی مسیری از تمامی مأموریتهای فضایی را که طی 50 سال گذشته انجام گرفته را در قالب نقشه ای جالب و دیدنی ارائه کرده است.
در این نقشه منظومه خورشیدی و تمامی اجرامی که انسانها برای مطالعه به مدار آنها سفر کرده اند را می توان در کنار تاریخچه ای تصویری از سفرهای فضایی بشر مشاهده کرد.
هر یک از خطوط موجود در نقشه مأموریت فضایی مجزایی را نشان داده و مأموریتهای ویژه از قبیل مأموریتهای متعلق به کشورهای مختلف، مأموریتهای تاریخی و به یاد ماندنی و مأموریتهایی که با شکست مواجه شده اند نیز با رنگهای مختلف و خطوط متفاوت نشانه گذاری شده اند.
بر اساس گزارش پاپ ساینس، طبق اطلاعات ارائه شده در این نقشه طی 50 سال گذشته 9 مأموریت در مدار خورشید، 73 مأموریت در مدار ماه، دو مأموریت در مدار عطارد، 43 مأموریت در مدار ونوس، 40 مأموریت در بهرام، 9 مأموریت در مشتری، پنج مأموریت در کیوان، یک مأموریت در اورانوس و یک مأموریت در نپتون انجام گرفته و یک مأموریت نیز در 14 جولای 2015 در پلوتون شکل خواهد گرفت.