روان شناسي آقايان در مشکلات زندگي
فشار رواني بخش عمده و جدايي ناپذير زندگي روزمره هر فرد و تجربه اي همگاني است كه
 هر كس به دفعات آن را در زندگي خود احساس می كند. برخلاف تصور عموم، فشار رواني هميشه دربرگيرنده حوادث ناخوشايند و نامطلوب نيست، بلكه می تواند محصول موفقيت های خوشايند نيز باشد.
روان شناسي مردان طي ده ها سال تحقيقات تا حد زيادي مشخص كرده است كه فشار رواني در مردان نه تنها باعث تغييرات در انتقالات جريانات عصبي، ترشحات غدد و حركت ماهيچه ها می شود، بلكه رفتار مردان را نيز تغيير می دهد. مردان تحت فشارهاي رواني ممكن است كمتر غذا بخورند، بيشتر سيگار بكشند، ديرتر خوابشان ببرد و خيلي زودتر از خواب بيدار شوند. همچنين ممكن است نشانه هايي چون سردرد، خستگي مفرط، دردهاي قفسه سينه، احساس نگراني، داشتن اسهال يا يبوست و غيره را داشته باشند.
بررسي ها نشان می دهند زنان دوبرابر مردان در معرض خطر علائم فشار رواني هستند، زيرا آنان داراي ساختار توليد مثلي هستند كه هم توليد فشار رواني می كند و هم در مقابل اثرات فشارهاي رواني بسيار آسيب پذير است. براي مثال زنان در برابر اختلالات قاعدگي، سردردهاي ميگرني، نگراني های ناگهاني، افسردگي و اختلال در تغذيه مانند بي اشتهايي رواني و پراشتهايي رواني حساس هستند، با وجود اين مردان در معرض خطر بالاتري در برابر علائم فشارهاي رواني قرار دارند كه آن مرگ زودرس است.
نشانه های خطرناك فشار رواني در مردان
يكي از جاافتاده ترين تفاوت های جنسيتي در سلامت اين است كه اميد زندگي مردان در جهان به طور متوسط 3 سال كمتر از زنان است. چيزي كه كمتر به آن توجه شده اين كه ميزان شكاف جنسيتي ميان نواحي بسيار متغير است.
براي مثال، در اروپاي غربي اميد زندگي مردان 11 سال كمتر از زنان است، اما در كشورهايي مثل افغانستان كه در آنجا موسسات مذهبي، فرهنگي و قانوني به گونه اي است كه زنان به اندازه كافي به خدمات اجتماعي و سلامت دسترسي ندارند، اميد به زندگي مردان برابر يا بيشتر از زنان است. مردان باور دارند اين تفاوت از سخت كار كردن و فشار رواني است. در حالي كه زنان بر اين باورند كه مردان مراقبت سلامت خود نيستند. به هر حال شواهدي نشان می دهد جنبه های ديگري از مرد برتري بر نگرش و رفتار مردان در ارتباط با سلامت شان تاثير می گذارند و آنان را به گزينش شيوه اي وا می دارد كه براي سلامتشان مضر است.
 معمولاً مردان به اين علائم اوليه توجه
 نمي كنند، آنان را ناديده می گيرند و ممكن است زماني تصميم بر معالجه بگيرند كه خيلي دير باشد. برخي از اين نشانه های اوليه كه در بدن ظاهر می شوند، عبارتند از: تنفس سريع، خستگي مزمن، سوزش در قلب و حالت تهوع. برخي ديگر از علائم اوليه در رفتارهاي مردان مشاهده می شوند مانند زياد سيگار كشيدن، پرخوري يا خوردن مشروبات الكلي، عصبانيت و احساس بدبيني. حالت تدافعي، افسردگي، بي نظمي،
بي اعتنايي، وابستگي و اشكال در تصميم گيري، هر يك نشانه هايي هستند كه امكان دارد ابتدا به صورت خفيف يا متناوب بروز كنند، اما همچنان كه فشار رواني ادامه می يابد، اين علائم نيز بيشتر می شوند و شدت آنها هم افزايش می يابد.
فشار رواني شغلي مردان
در دنياي متغير امروزي كه ماهيت كار و شغل نيز در حال تغيير است، فشار رواني شغلي بيش از هر زمان ديگر، براي سلامت كاركنان و همچنين سلامت سازمان ها، يك تهديد جدي به حساب می آيد. معمولاً فشار رواني شغلي مردان با نشانه های جسماني، رواني و رفتاري همراه است. سردردهاي مزمن، اختلالات خواب، مشكلات تمركز، نارضايتي شغلي، روحيه كاري پايين، افسردگي، اضطراب، بي حوصلگي، غيبت از كار و ترك محل خدمت از نشانه های شايع فشار رواني ناشي از كار در مردان است.
مهم ترين عوامل ايجادكننده فشار رواني مردان در رابطه با شغلشان عبارت است از: عدم درآمد كافي، از دست دادن كار، تغيير شغل (به علت تغيير محل كار يا حتي ارتقا)، محيط كاري ناسالم، ساعات كاري نامناسب و همچنين فقدان انگيزه كافي در كار.
معمولاً مردان با اين ديد به اجتماعي شدنشان ادامه می دهند كه مهم ترين جنبه زندگي شان، شغلشان است و در كار منزل و بچه داري كمترين يا دومين نقش را دارند. تعارض بين انتظارات اجتماعي و واقعيت زندگي شخصي و خانوادگي مردان بر فشار رواني و بيماري های مرتبط با فشار رواني در آنان منجر می شود.
بنابراين مرداني كه زير فشار رواني ناشي از كار هستند، لازم است بيشتر از خود مراقبت كنند. آنان اگر خواستار آنند كه در شغلي بيشتر پيشرفت كنند، داشتن مهار در تصميم گيري شرط لازم برايشان است. مردان بايد به ذهن خود فشار نياورند و نسبت به آن بي رحم نباشند. از خود انتظار نداشته باشند كه هر طور شده ادامه بدهند و به هر قيمت كه شده كار را تمام كنند، چراكه قيمت آن ممكن است برايشان گران تمام شود.
پيشنهادهايي براي كاهش فشار رواني مردان
- به داشتن تعادل در زندگي بها بدهيد.
- اگر در زندگي زناشويي خود با همسرتان مشكل داريد، سعي كنيد احساساتتان را با همسرتان در ميان بگذاريد و در صورت لزوم به يك مشاور مراجعه كنيد.
- هيچ گاه دعا و نيايش را از ياد نبريد، چراكه دعا و نيايش از شدت اضطراب می كاهد و در دل ها اميد می كارد.
- ساختار حمايتي محکمی از دوستان و خويشاوندان ايجاد كنيد.
- اگر هميشه وقت كم می آوريد، حتماً در مديريت زمان خود تجديدنظر كنيد. سعي نكنيد همه كارها را با هم انجام دهيد، بلكه در انجام كارهايتان برنامه ريزي و اولويت بندي داشته باشيد.
- به اندازه كافي استراحت و خواب داشته باشيد. خواب خوش، داروي مؤثري است كه تمام باتري های بدنتان را شارژ می كند.
- هنگام بيماري وانمود نكنيد بيمار نيستيد. خود را فداي كار نكنيد، بلكه آنقدر به خود استراحت بدهيد تا توانايي انجام كارها را بازيابيد.
- می توان گفت نشانه های فشار رواني در مردان يك شبه به وجود نمي آيند. وجود سال ها فشار رواني و تركيب آنها در رقابت های كوتاه و بلندمدت با آسيب پذيري های طبيعي مردان و رفتارهايشان و تاريخچه زندگي شان باعث می شود مردان دچار فشار رواني شوند.
آقايان محترم، مرد بودن الزاماً به معني ناديده گرفتن خود و تحمل فشار زياد نيست بلکه اگر می خواهيد مرد موفقي باشيد و باعث افتخار خانواده و فرزندان خود گرديد، بهتر است در ابتدا به فکر سلامتي خود بوده و با آرامش براي مبارزه با مشکلات زندگي گام بر داريد.

کیسه زباله ات را ای عزیز...!

کیسه آشغال خود را ای عزیز
هر کجا رد می شوی آنجا نریز
گوشش را می خواستیم بگیریم. نگرفتیم. چرا؟ معلوم است دیگر! ترسیدیم جانش از کالبد
 بی مقدارش بدر شود. چهار تا استخوان ناقابل که یک مثقال گوشت کیلویی 20 هزار تومان هم رویش نیست، چکار به چزاندن دارد! در حد تذکر آیین نامه ای به مش غلام اخطار دادیم که منبعد این کار ناشایست را انجام ندهد. می پرسید چکار کرده؟ می فرماییم طبق معمول خرابکاری! روز پنجشنبه آخر وقت، وقتی که داشتیم کرکره اداره را با زور بی زور خودمان پایین می کشیدیم، غلومی از همه کس بیخبر کیسه آشغال را گذاشت عدل جلوی در اصلی اداره. که چی!؟ که ماشین حمل زباله که روزهای فرد از جلوی اداره ما می گذرد آن را ببیند و بردارد. حسابش را بفرمایید. این کیسه زباله از روز پنجشنبه تا روز یکشنبه باید در محل باشد. آیا فکر می کنید در این دو سه روز، کیسه ای
 باقی خواهد ماند؟ آیا گربه های با معرفت و کلاغ های
مهربان کیسه ای باقی خواهند گذاشت؟ حقش بود گوش سبکش را می کشیدیم تا عبرت خودش و سایرین شود. دفعه دیگر یک گوشش را از محل جدا خواهیم کرد و جلوی دروازه شهر آویزان خواهیم نمود تا مردم ببینند و عبرت بگیرند. تاکنون بارها تذکر داده ایم
که : مش غلام جان! عزیز دل کل صفر از خودت
 بی حواس تر! کیسه زباله را صبح همان روزی بیرون از اداره بگذار که ماشین حمل زباله می آید برای جمع آوری!
انگار لالایی در گوش بچه می خوانیم. خودمان خوابمان می گیرد و ایشان نه! آن روزی که کل صفر داشت داستان کیسه زباله همسایه را تعریف می کرد حضور بی حضور داشت. کل صفر می گفت : همسایه ای
داریم که از سر شب کیسه زباله خود را در کوچه می گذارد.
آخر این همسایه مهربان برای حیوانات دلش می سوزد.
 می گوید اینها هم موجودات خدا هستند. فکر
نمی کند با این عمل چه مقدار آلودگی در محیط ایجاد می شود. گربه، احیاناً سگ و کلاغها این کیسه را پاره می کنند و آشغال های آن را پخش و پلا می کنند. خصوصاً پسماند تر که شامل پسمانده های
 مواد غذایی و میوه جات و سبزیجات می باشد. کل صفر دلش از چیز دیگری هم خون بود. می گفت :
بعضی از شهروندان هنوز از کیسه زباله استفاده
 نمی کنند. آشغال خود را مستقیماً در سطل خالی
می کنند و هنگامی که ماشین حمل زباله آمد، سطل را به او می دهند تا خالی کند. همین سطل آلوده را دوباره به خانه می برند. عده ای همت می کنند و سطل را
می شویند که البته باز این بهتر از نشستن است اما بهترین کار استفاده از کیسه های یکبار مصرف مخصوص زباله است. یک کارشناس می گفت اگر ما بجای هزینه درمان بیاییم برای پیشگیری هزینه کنیم، هم جامعه سالمتری خواهیم داشت و هم هزینه کمتری را متحمل خواهیم شد. و این شعار واقعاً قابل تأمل است که : پیشگیری بهتر از درمان است. اگر همه شهروندان سعی کنند برای جمع آوری زباله های خود از کیسه زباله استفاده کنند، ضمن جلوگیری از رشد حیواناتی مانند موش و مگس و سگ و گربه، حمل زباله به مکانهای مخصوص راحت تر خواهد بود، از ریخت و پاش زباله در سطح شهر جلوگیری می شود و سلامت شهروندان به خطر نمی افتد. این واقعیت را باید پذیرفت که با گسترش شهرها و ازدیاد جمعیت، حفظ بهداشت محیط موضوع بسیار مهمی می شود. این وظیفه همه شهروندان است که برای حفظ محیط زندگی خود کوشش کنند.
سازمان فرهنگی و اجتماعی شهرداری شیراز
از مطالب مربوط به آموزش شهروندی ازتاریخ 1/3/89 لغایت 1/5/89 سؤالاتی طرح  و در همین روزنامه درج می گردد. ضمناً به سه نفر از نفرات برتر شرکت کننده در مسابقه جوایزی اهدا خواهد شد.

پسری با هشت دست و پا
در هند پسری با هشت دست و پا به دنیا آمد؛جراید
پسرک دستها و پاهایش دو برابر شده اند. حالا قرار است او را مورد عمل جراحی قرار دهند و دست و پاهای اضافی اش را حذف کنند. به نظر حقیر، نباید این کودک پر دست و پا را به زیر تیغ جراحی ارسال کنند.البته کسی نظر بنده را نخواسته، حالا من در این وسط برای چه خودم را پیش انداخته، می خواهم نظر بدهم، راستش خودم هم این را نمی دانم. یعنی علم با همه پیشرفتی که داشته، همچنان نتوانسته ثابت کند که بنده سر پیاز هستم یا ته پیاز! اما خب،
 کی به کیه؟ ما نمی گذاریم یک وقت نظر، روی دستمان باد کند! نظرمان را می دهیم. مگر آنهایی که خود را نخود هر آش کرده در هر مسئله ای که هیچ ربطی هم به آنان ندارد دخالت کرده و با ژستی کارشناسانه اقدام به نظردهنی می کنند، کسی از آنها نظر خواسته؟ خیر! ولی این قوم با آنکه مالی نیستند چون کسی به کسی نیست، با پر رویی خودشان را قاطی ماجرا کرده خیر سرشان راهکارهایی ارائه می دهند و نظرات بی پایه و اساسی از خود ساطع می کنند!
   پس بی برو و برگرد، بنده هم می توانم اظهارنظر کنم، ولو اینکه کسی نظرم را نخواسته باشد. خب به درک! می خواهم که نخواهند. نظرم را عرض می کنم. منکه نمی توانم همین طور بنشینم و دست روی دست بگذارم تا روزی آنها بیایند و بگویند: جناب «غمین» به نظر شما کودک هشت دست و پا را جراحی بکنیم؟ و بنده هم صدایم را نازک کرده بگویم: با اجازه بزرگترها، بعله! خیر حقیر استقلال رأی دارم باور ندارند، بروند از سازمان چیز بپرسند، سازمان جهانی حقوق بشر، فلذا چه بیایند و چه نیایند نظرم را جویا شوند، بنده احساس تکلیف کرده نظرم را می دهم! حالا بگیرید که آمد! نظرم را عرض می کنم: بله پسرک هشت دست و پایی
را نباید جراحی بکنند، به دو دلیل:
یکی اینکه جراحی در واقع یک چیزی تو مایه های اعدام است با این تفاوت که در عمل جراحی بدن شخص را با تیغ و چاقو می برند و طرف را می کشند ولی در اعدام با تیر باران یا طناب دار، از زیر خجالتش درمی آیند. این دلیل نخست! محکمه پسند بود، نبود؟! دلیل دوم که نباید آن طفلک را جراحی کرده، چهار دست و پای اضافی اش را قطع کنند، این است که: امروزه روز که یافتن کاری مناسب و غیر کاذب، با چهار دست و پا ناممکن است شاید حداقل با هشت دست و پا بشود، کار مناسبی را
 دست و پا کرد! خودمانیم، نظراتی به این مهمی حیف نیست بایگانی شده، عرضه نشوند؟!